Tsunamiaren ondorengo bestondoaz (Gara. 2012-08-12)

By • Aug 12th, 2012 • Category: Azterketak eta Azalpenak

Ia bi urte izango dira ezker abertzalea panorama politikotik kasik desagertuta (itxuraz) egotetik tsunami bat izatera pasa zela, Bildu koalizioaren txaluparen gainean. Itsasoaren teoria idatzi zen orduan: “orain itsasoa gara” kantatu genuen, eta “itsasoen gehiketa baino gehiago gara, gure destinoa askatasuna da” poema errezitatu genuen, baita ere. Lirika eta poesia asko egin zen fenomeno horren inguruan, baina etorkizunean etorriko ziren erronkei begirako hausnarketa politiko eta filosofiko gutxi. Eta, egia da, herri baten bihotz minduari arnas eta taupada berriak emateko lirika eta poesia ezinbestekoak dira, baina ez dira nahikoak. Izan ere, itsasoan gehienetan gertatzen denez, olatu hain handiak etortzen direnean ondoren uzten duten aparra ere tamaina berekoa izaten da (Euskal Herriko Ama Lurraren metafisikoen ustez, naturaren konpentsaziorako joeragatik gertatzen da hori, naturan justizia balego bezala…). Aparrak, logikoa denez, bestondo handia utzi du Kantauri itsasoan.

Izan ere, batzuen ustez 50 urtetako borrokaz eta lanaz sortu den kapital politiko eta humanoak transformazio ideologikoa jasan du, baita deriba erreformista edo sozialdemokrata ere. Ez garena izatera heldu garela irakurri dugu hor nonbait. Eta iruditzen zait, funtsean, kontraesan politikoari zaion beldurrak sortzen dituela erreakzio horiek. Aparraren artean kontraesanak sortzen baitira, eta horiek kudeatzeko deserosotasuna: arbitroak erosita daude eta partida jokatzeko haren epaiak onartu behar izaten ditugu maiz. Aitortu behar da erosoagoa zela, ñabardurak ñabardura, statu quoaren kontra egotea soilik: diskurtsoa bera errazago artikulatzen zen (zerbaiten kontra), teoria eta praxiaren artean kontraesanik ere apenas zegoen. Momentu horren falta sumatzen da askorengan. Horren erakusle da azkenaldian nabari daitezkeen kritika garbizale askoren biziberritzea; norbaitek XIX. mendeko testu kanonikoak hitzez hitz aplikatu nahi dizkio gure errealitate sozial eta politikoari (noski, horrela bai denok sozialdemokratak!). Baina gaur egun, lehen bezala, “debekaturik gelditzen zaizkigunak, utopia merke eta gaiztoak dira; ez esperantzak […] Utopia ez da utopismoa” (Azurmendi, Joxe. Gizona abere hutsa da. 1975). Utopismo zaharretara bueltatzeko eskubidea al dugu orain? XIX. mendeko testuek mende hartako egitura eta errealitate sozialei erantzuten zieten; bertako kontzeptu askok ez dute balio gaur egungo errealitate sozial eta politikoak azaldu eta eraldatzeko. Gure gurasoen belaunaldikoek irakurtzen zuten -eta aski zahartuta geratu den- Principios elementales y fundamentales de filosofía (Politzer) liburuan ederki esplikatzen da pentsamendu metafisikoak egiten duen akats larri bat; hain zuzen, gizarte bakoitzeko testuinguru politiko, sozial eta ekonomikoa kontuan hartu gabe fenomeno edo proiektu politiko bat (klase borroka, sozialismoa, eta abar) leku guztietan berdin ematen dela, edo berdin eraiki daitekeela pentsatzea. Hortik abiatuta gizartea transformatzeko proposatzen diren eredu utopikoak ere halakoak izaten dira: utopismo anakronikoak.

Batzuk kontrakoan gogor tematzen diren arren, borroka instituzionala askapen sozial eta nazionalaren beharrezko beste aurpegi bat da. Izan ere, independentziarako prozesuak bi aurpegi dauzka: batetik, alderdi formala (Euskal estatua eskuratzea), eta bestetik, alderdi materiala (herrigintza edo nazio eraikuntzan sakontzea). Bigarren adar hori ez bada lantzen, euskal lurraldeen arteko kohesioa jorratuz, Udalbiltzaren bitartez, eta abar, arduragabekeria handia da independentzia formalean bakarrik tematzea (batez ere independentziaren aldeko gehiengo bat landu gabe badago lurralde guztietan). Kontua oreka bilatzea da, alde bat edo beste puzteak (materialean gehiegi sakontzea independentismoa baretzeko estrategia izan baitaiteke: 1978ko estatutua horren erakusle) ekar ditzakeen arazoak saihesteko. Hortaz, irabazteko bi aldeak lantzea ezinbestekoa da, ezein alde idealizatu gabe. Hau da, Ernesto Che Guevara ez da bakarrik gerrillen gerrakoa, edo Latinoamerikan zehar motorrean bidaiatu zuen iraultzailea; Kubako Banku nazionaleko presidente eta Industria ministro izandakoa ere bada. Atzerriko kapitalen eta atzerriko interesen menpekoak ziren kubatarren eskuetan zegoen banka komertzial pribatua, kubatarren eskuetan jartzera bidali zuen Fidelek aipatu postura, ekialdetik tropak sartu ez zitezen borrokatzera bidali zuen bezala. Iraultzailea, hortaz, bata zein bestea da, ez pertsonaren zati erdia. Silvio Rodríguezen kanta batek dioen bezala, “te doy una canción, como un disparo, como un libro, una palabra, una guerrilla: como doy el amor.”

Hori kontuan hartuta, Joseba Gabilondok gogorarazi digun bezala, gaur egungo erronka nagusiena aurrekoarekin guztiz lotua dagoen ezkerraren arazo klasiko bat birpentsatzea da: pragmatismoaren (eguneroko praktika politikoa, instituzionala, eta abar) eta dimentsio utopikoaren (XXI. mendeko sozialismoa) arteko artikulazio berri batean asmatzea. Zaila da gizarte eredu berri bat pentsatzea (finean, euskal herrirako sozialismo bat) eztabaidan galdera berriak planteatu aurretik batzuek erantzun ziurrak baldin badituzte… Momentu honetan galderak pilatzen ari zaizkion eta erantzunen beharrean dagoen herri honetan, pentsatu beharko da agian galdera egokienak planteatzea izan beharko genukeela helburu, erantzun dogmatiko zaharrak errepikatzea baino. Horrekin batera, Alain Badiouk dioenez gizartea eta gizakiaren harremana artikulatzeko beste eredu bat posible dela pentsatzeko konfiantza beharko da, proiektu komunean konfiantza. Eta ondoren, fidelitatea, batera egotea ezinbestekoa delako. Are gehiago, “ez da nahikoa fidelitatea noizean behin eta zoriz izatea. Inperatibo bakarra jarraitzea da, ez etsitzea, zeren eta konfiantza horrek berehala aurkituko ditu oztopo handiak, frakasoak, ezintasunak” (2000. urteko apirilaren 24-25eko konferentzia). Noski, ezin daiteke ados egon ezker soberanistak proposatzen duen guztiarekin; fidelitatea edo militantzia ez da obedientzia edo konplazentzia dogmatikoa, ikuspegi kritikoa baizik. Baina Amparo Lasheras ezker abertzaleko militanteak elkarrizketa batean gogorarazi digun bezala, agian ikuspegi kritikoa norbere herriko batzarretan landu behar da batez ere, umiltasunez eta norbere nartzisismoa elikatu gabe (denok dugu eta gurea).

Egungo egoeraren ageriko mugak eta kontraesanak aintzat hartu (eta egindako hanka-sartzeak, baina baita asmatutakoak ere) eta batez ere egoeraren aukera zabalei erreparatuz, zeruertza argia da, euskal estatuarekin arazo nazionalaren partida bukatzen da: egitura juridiko bat, ez gutxiago ez gehiago. Ez da gutxi. Horraino bidea elkarrekin egitea ez litzateke gutxi eskatzea. Eta helmuga horretarako estrategia politikorik ez dagoela diotenek ez dute arrazoirik falta; alabaina, kontuan hartu beharko lukete estrategia zehatz eta definitibo bat egituratzea etsaiaren kontraerasoari erraztasun osoa ematea dela. Alegia, etsaiari esaten baldin badiot nire erasoa mendebaldetik izango dela, eta arratsaldean sartuko naizela artilleria eta zalduneria guztiarekin, nire porrota aldez aurretik ziurtatuta dago. Noski ez dagoela estrategia politiko zehatzik, ezin delako egon! Aldiz, estrategia egunez egun, etsaiaren mugimenduen arabera, norbere indarrak neurtuz eta testuinguru politiko jakin bakoitza kontuan hartuz egituratzen da: bide guztiak zabalik izan behar dira, badaezpada. Gerraren artea, bere formetan, ez baita asko aldatu antzinatik hona.

Bukatzeko, gaur egungo egoera deskribatzeko, Arnaldo Otegik egindako autokritiketako bat ekarri nahiko nuke; alegia, ezker abertzalearen arazo handienetako bat izan dela estatuak garaitzen ari zituenean ez dela jabetu izan horretaz. Politikan egin ezin daitekeen oparia egingo genuke, berriz ere harri berean hirugarren aldiz estropezu egingo bagenu.

(Berriz, 1984) Filosofian lizentziatua. Jon Jimenez-ekin batera "Modernitatearen auziaz" (Jakin, 2009) idatzi du. UEUko Filosofia Sailburua 2 urtez izandakoa. Doktoradutza ikasketak bukatzen EHUrekin. Gara egunkarian iritzi saileko kolaboratzailea izan da. hAUSnART aldizkariko zuzendaria.
Email this author | All posts by

37 Responses »

  1. Aupa, Andoni! Gabon!

    Zure artikulua gaurko GARAn irakurri bezain laster ene blogean argitaratu dut, uste baitut polemika ederra eraginen duela. Bihar erantzunen dizut astiro eta xeheki, bainan oraintxe bertan igortzen dizkizut “Euskal Iraultza Sozilalistan” agertutako bi iruzkin:

    Anònim8/12/2012 7:40 p.m.

    Marxismoa=dogma, “euskal” sozialismoa, XXI. mendeko sozialismoa, Otegi-ren aldarrikapena…

    “Langile burgestuek –dio Leninek- edota “langile aristokraziak” osatutako geruza hori; euren irabaziengatik, ohiturengatik eta munduaz duen ikuskeragatik guztiz burges-ttipia denak; II Internazionalaren eustoin nagusia osatzen du eta gaur egun burgesiaren euskarri sozial (ez militar) nagusia da. Langile mugimenduaren artean burgesiaren morroiak direlak, kapitalisten langile ordezkariak direlako… erreformismoaren eta txobinismoaren makuluak direlako”. (XIX lib. 77 orr.)

    Hau kaka anti-komunista besterik ez da, bere lanpostuarekin guztiz lotua.

    Eduki “ezkertiarrez” edo “kritikoz” beterik daudela diruditen diskurtsoen bidez, sozialdemokrata, erreformista, berrikustzaile eta bestelako burges-ttipiek edota kapitalaren morroiek urteak eta urteak daramatzate langileria bere egiteko Historikotik aldentzeko ahaleginetan(morrontzarekin eta esplatozioarekin amaitu).

    Zorionez, marxismo-leninismoaren bizi-indarrez beteriko eduki dinamikoaren laguntzaz iraultzaileok OSO erraz ezagutu ditzakegu.

    Fermintxo Santxez Agurruza8/12/2012 9:39 p.m.

    Aupa! Azkenean eztabaida pixka bat euskaldun iraultzaile eta ezkerreko euskaldunen artean! Ziztada ttipi bat izan da artikulu hau argitaratzea, polemika eragin nahian … Artikuluak egur ederra ematen dio blog honi, eta niri ere bidenabar, hori bai, buruz buru eta aurrez aurre aipatu gabe (zergatik?), zeharka … Berdin dio, polemikaren bidez eta borroka teoriko-ideologikoaz joko dugu aurrera!

    Hona hemen pasarte esanguratsuenak, niri dagokidanez:

    “Izan ere, batzuen ustez 50 urtetako borrokaz eta lanaz sortu den kapital politiko eta humanoak transformazio ideologikoa jasan du, baita deriba erreformista edo sozialdemokrata ere.”

    “Aitortu behar da erosoagoa zela, ñabardurak ñabardura, statu quoaren kontra egotea soilik: diskurtsoa bera errazago artikulatzen zen (zerbaiten kontra), teoria eta praxiaren artean kontraesanik ere apenas zegoen. Momentu horren falta sumatzen da askorengan. Horren erakusle da azkenaldian nabari daitezkeen kritika garbizale askoren biziberritzea; norbaitek XIX. mendeko testu kanonikoak hitzez hitz aplikatu nahi dizkio gure errealitate sozial eta politikoari (noski, horrela bai denok sozialdemokratak!).”

    “Gure gurasoen belaunaldikoek irakurtzen zuten -eta aski zahartuta geratu den- Principios elementales y fundamentales de filosofía (Politzer) liburuan ederki esplikatzen da pentsamendu metafisikoak egiten duen akats larri bat; hain zuzen, gizarte bakoitzeko testuinguru politiko, sozial eta ekonomikoa kontuan hartu gabe fenomeno edo proiektu politiko bat (klase borroka, sozialismoa, eta abar) leku guztietan berdin ematen dela, edo berdin eraiki daitekeela pentsatzea. Hortik abiatuta gizartea transformatzeko proposatzen diren eredu utopikoak ere halakoak izaten dira: utopismo anakronikoak.”

    ” Momentu honetan galderak pilatzen ari zaizkion eta erantzunen beharrean dagoen herri honetan, pentsatu beharko da agian galdera egokienak planteatzea izan beharko genukeela helburu, erantzun dogmatiko zaharrak errepikatzea baino.”

    Bon, eta bertze hamaika halako.

    Eskertzekoa da gogoeta hauek egin izana, polemikan sartzeko adorea izatea eta bereiziki hori guztia EUSKARAZ egin izana.Bistan da, ni ez nago bate ere ados ideia hauekin, ene pentsamoldearen antipodetan daude.

    Andoni Olariagaren artikuluari (gaurko GARAn argitaratua) erantzuna emanen diot bihar. Bazen garaia eztabaida bat abiatzeko gure artean, ez elkar konbentzitzeko, (Andoniren pentsamendua iduritzen zait euskaldun nazionalista, erreformista eta burges txiki batena dela, hori bai, “ezkerreko” jantzi filosofikoz ederki mozorratua eta posmodernismo zipriztin batzuez gatzozpindua. Jakina, baieztapen biribil eta borobil hau bihar xeheki eta astiro adieraziko dut, eta arrazoiak banan bana aletuko…) bainan Euskal Herri Langilearen aitzinean nork bere arrazoi eta argudioak argi eta garbi agertzeko.

    Iritzi eta gogoeta guztiak, ados egon ala ez, ongi etorriak dira, adimen kolektiboa eztabaidatuz eraikitzen baita!

    Nik horretan sinesten dut: eztabaida, kritika, autokritika, adimen kolektiboa, polemika, borroka teorikoa eta ideologiaren aurkakoa, eta hori guztia EUSKARAZ!”

    Egia erran, ez dakit polemika bizian sartzeko gogorik ote duzun. Zuk zeuk erranen didazu, ene asmoa ez baita inor molestatzea, euskaldunen arteko eztabaida teoriko, politiko eta filosofikoa eragin eta aberastea baizik.

    Adeitasunez,

    Fermintxo

  2. Aupa Fermintxo,
    Ñabardura bat besterik ez: nire artikuluak ez dio erreferentzia egiten zure blogari, erreferentzia askoz zabalagoa da eta ez da inolaz ere zure artikulu edo blogeko materialen bati erantzuna. Euskal Herria txikia da, baina ez hainbeste: kritikatzen ditudan ikuskera horiek oraindik ibilbide gutxi daukan zure blog horretatik kanpo beste leku askotan ere lantzen dira. Batez ere beste leku batzuetan.
    Bestalde, gustura irakurriko ditut bihar zure argudioak. Orain artekoekin, zer esango dut…: kaka-antikomunista (nire lanpostuarekin lotuta?), erreformista, langileria bere egiteko historikotik (oraindik diskurtso horrekin?) aldentzen nabilela… delirio izugarriak iruditzen zaizkit. A ze nibela!
    Bestetik, pozten naiz nire pentsamendua euskaldun nazionalista, erreformista eta burges txiki bat dela, ezkerra mozorro hutsa dudala, postmodernismo zipriztina jartzen diodala argumentuei. Espero dut horiek baino argudio sendoagoak izatea eztabaidarako.
    Argudioak aurrean, eztabaidatzeko beti prest, zerbait aterako badugu.
    ondo izan,

  3. […] http://basque.criticalstew.org/?p=8845 […]

  4. Aupa, Andoni! Egunon!

    Lapiko Kritikoa segitzen duten lagunek eztabaidaren berri izan dezaten, hona hemen atzo igorri nizùn erantzuna, Euskal Iraultza Sozialista blogean argitaratu nuena:

    “Nire aldetik, bertze ñabardura bat: “antikomunista” eta “Langileria bere egiteko historikotik aldentzea” ez dira nire hitzak, lehendabiziko iruzkinean agertzen dira. Iruzkin hori anonimoa da. Nik BETI sinatzen ditut neure iruzkinak. Horretan ez dut salbuespenik egiten. Ziur egon zaitezke horretaz, Andoni.

    Bertzaldetik, zuk ere izendapen eta balorazio argiak erabiltzen dituzu, ahoan bilo eta legarrik gabe: “kontraesan politikoari zaion beldurrak”, “kritika garbizale”, ” norbaitek XIX. mendeko testu kanonikoak hitzez hitz aplikatu nahi dizkio gure errealitate sozial eta politikoari (noski, horrela bai denok sozialdemokratak!)”, “pentsamendu metafisikoak egiten duen akats larri bat”, “utopismo anakronikoak”, “Batzuk gogor tematzen diren arren”, “Zaila da gizarte eredu berri bat pentsatzea (finean, Euskal Herrirako Sozialismo bat) eztabaidan galdera berriak planteatu aurretik batzuek erantzun ziurrak baldin badituzte… “, “erantzun dogmatiko zaharrak errepikatzea”, “norbere nartzisismoa elikatu gabe” …

    Andoni, zuk ere egurra ederki banatzen duzu, ez duzuia uste? Zein da zure iritzia?

    Baina nik ez dut gaizki hartzen, hori polemika teoriko-politiko-filosofikoaren gora beherak izaten dira, eta zinezko eztabaidaren ezaugarriak, buruz eta bihotzez egiten delarik. 60. hamarkadan halaxe ibilki zire “gazte ero haiek” … eta Euskal Kultura izugarri abertastu zen haien etengabeko kalapitez eta liskarrez. Geroztik … nork bere iritzia ukanen du, jakina!

    Bistan da nik ez dizut inongo biderik argituko, Andoni, ni zurekin eztabaidatzeko prest nago, bertzerik ez. Iduritzen zait bidea aki ongi argitua duzula, eta aski heldua zarela horretarako. Zuk ere zeure posizioak ausardiaz eta erabakimenaz defenditzen dituzu, eta nik hori maite eta estimatzen dut, nahiz eta zurekin bate ere ados ez izan. Bidaide eta mintzaide gara, Andoni, bainan ez gogaide eta irizkide. Prefosta!

    Kontua da zure bidea ez dela nirea, bide kontrajarriak direla neurri handi batean. Osagarriak ote? Geroak erranen! Harrituko ninduke amini bat, zinez …

    Beno, aski gaurkoz, akiturik naiz, Andoni.

    Gaizki erranak barkatu eta ongi erranak gogoan hartu.

    Bihar arte, eta ongi izan!

    Adeitasunez,

    Fermintxo”

    Badut asmoa zure pentsamenduaren kritika orokorra egiteko, eta idazlan hori Euskal Iraultza Sozialista blogean argitaratzeko. Horretarako, Lapiko Kritikoan izkiriatu duzun guztia irakurtzen ari naiz. Beraz, gaur bukatzen ez badut, ez harritu, asko, luze eta sakon idatzi baituzu azken urteotan.

    Eztabaida sakonean murgilduko garenez, eta Euskal Herria mendez mende populu eta lurralde katoliko-jantsenista sutsua izan denez, saia gaitezen biok eztabaida termino adeitsuetan garatzen, izendapen teoriko eta filosofikoan irain personaltzat, eraso maltzur eta doilortzat ez hartzen. Ni gogoz saiatuko naiz, jakinda nire iragana, hain xuxen ere, katoliko-jantsenista izan dela bete-betean.

    Eta honekin, polemika eta eraso dialektikorako bide aski pollita uzten dizut ideien eta teorien xake partida eder honetan …

    Izan ongi, eta segi hola-hola, hain bizkor eta sutsu!

    Adeitasunez,
    Fermintxo

  5. Aupa, Andoni!
    Fermintxok pare bat aldiz aipatu dik nik gomendatu niola webgune hau. Bai, sekulako estimua dizuet. Bereziki hiri. Orain arte ez nauk ausartu parte hartzera, zuena maila altuegia delakoan niretzat, baina hemendik aurrera saiatzeko asmoa diat. Eta hasteko hirekin harremanetan jartzea gustatuko litzaidake. Hemen ziak ene e-lbidea: xmacazaga@hotmail.com
    Idatzi, mesedez, eta har ezak ene besarkadarik estuena eta esker ona egiten ari zareten lan eredugarriarengatik. Biba zuek!
    Xabi

  6. Neu ere ez naiz animatu parte hartzera, orain arte! Ez maila altuegia ala baxuegia izateagatik. Egia esan ez nuen web-orrialde hau ezagutzen eta ez dut uste jende askok ezagutzen duenik. Nire kasuan aurkitzea kasualitatea izan da.
    Andoniren artikulua Garan irakurri nuen eta bai, Fermintxo, Andonik oraingo estrategian eta ezker abertzalearen eztabaidetan parte hartzera animatzen du. Era kritiko batez. Segurazki hau ez da zure gustukoa izan baina ez parte hartze hau zure erabakia da, ez duzu muga hori hainbeste aireatu behar. Bakoitzak erabaki behar du eta. Nik ulertzen dut eroso ez sentitzea, bat ere ados ez egotea baina bai batzarretan, bai webgunetan, eztabaida hasi aurretik, gure helburu nagusia ez adostasuna nabarmentzea bada, txarto goaz. Komunean zerbait eraikitzeko asmo gutxi, segurazki. Nirekin eztabaidatu nahi baduzu, adibidez,honela ez nauzu bat ere zizatzen.
    Bestetik, Andoni, nik ez dut oso argi zuk aipaturiko oreka ikusten (instituzionala-nazio eraikuntza) eta gainera nire ustez, han ez dago gakoa, baizik eta zein izango den prozesuaren sujetu nagusia, besteak beste. Udalbiltzan parte hartuko dutenak herriaren ordezkariak izango dira. Non geratzen dira herritarrak sujetu gisa? zer nolako tresnak artikulatuko ditugu? Prozesua hau instituzionala, herritarra ala zuk diozun bezala, bion arteko oreka instituzionala-herritarra posible da? horrela uste duzu?

  7. Eztabida hau argitzeko asmotan aipatuko nuke oinarrian Andoni eta Fermintxo ados zaudetela, abiapuntu ideologikoak berdintsuak direlako, abertzaletasuna eta sozialismoa. Desberdintasuna modutan legoke, bidea egiteko eran, estrategian…….Andoniren hainbat artikulu irakurri eta gero eta zuzen ez banabil zuzendu, esango nuke azpimarratu nahi duela oinarri erreal batetik abiatu behar dugula prinztipioz identikoak edo gutxienez antzekoak diren helburuak betetzeko. Euskal Herriak independentzia eta benetako sozialismoa nahi baditu kontraesanez beterik dagoen errealitatea kontuan hartu beharko dugula. Bestetik kontuan hartu beharko dugula IDEOLOGIAK sistema bezala porrot egin dutela, zurrrunbilo honetan guk asmatu beharko dugula Euskal Herri berri bat eta hor ezker abertzaleak bere garain estrategia konkretu bat abiatu zuen moduan orain beste bat hartu duela. Oker banabil zuzendu baina zehaztasunak zehaztasun hori da nik ulertu dudana.

    Eta nire aldetik esan GUZTIZ ADOS nagoela. Errealitatea oinarri ez baldin badugu hartzen PORROTA galanta izango da. Eta hori niki argi ikusten dut. Adibidez Txillardegi berak argi eta garbi, ohiko moduan, esaten zuen Sobiet Batasuna erori eta gero estrategia politiko militarrak ez zuela zereginik. Eta egia esan ezker abertzaleak nahiz eta hori jakin, asimilatzea kosta egin zitzaion. Ez da ahaztu behar Lizarra Garazi garai 1998. urtean eman zela, Berlineko harresia erori eta 9 urtera. Bada zerbait baina egia esan ez hain beste. Hortik aurrerakoa denbora galtze bat izan zen. Zer daukagu orain? Zein da estrategia zuzena? Ideologia mailan, filosofian eztabaidak etabaida, politikan efikzazia behar da bestela JAI. Eta hor errealitatetik abiatzea ezinbestekotzat jotzen dut. Eta krisiak krisi, eta arrazoi gehiago oraindik, ari duenarekin XXI. mendeko sozialismoa oso oso oso urrun ikusten dut nik Euskal Herrian Europako parte den heinean. Agian erratuta nabil baina ez dakit……ni azken aldi honetan eszeptiko xamar nabil eta hasteko AITAPONTEKORIK GABE INDEPENDENTZIARIK EZ!!! Hori argi daukat. Askotan aipatu izan da herrialde asko independizatu direla azken urte hauetan baina denak ere herrialde boteretsu baten babes pean. Nola ez AEBen babesari esker. Sobiet Batasuna ohi eta Jugoslabiar ohiko herrialdeak adibide. Besterik EZ!!!! Quebec, Eskozia, Flandria, Irlandak ez dute oraindik lortu eta adibide Irlandaren aitaponte AEBk ditugu.
    Agian ez dauka zerikusirik eztabaidarekin baina, bestetik ekonomia kontuak ditugu aipagai. Sozialismoaz hitz egitean ekonomiaz hitz egin behar ala beharrez. Eta kapitalismoaren krisiak krisi munduak ezagutu zuen gabeziez josita zegoen komunismoaren porrotaren ondoren sozialismoaren fruitua oso oso oso berde dago edo horrela ikusten dut behintzat.
    BRICS herrialdeak garapen bidean, AEBk krisia neurri batean gaindituz gas eta petrolioa erruz aurkitzen ari direlako, EUROPA da ARAZO. KRISI sistemikoaz hitz egiten ari garenean zuhurtzia ezin besteko kontua iruditzen zait. Eta nago eztabaida filosofikoak oinarri politiko errealista batzuetatik abiatu behar duela bestela eztabaida bai baina ekinean JAI daukagula eta hori kapitalismoarentzako ez direla une gozoenak eta ez eta Estatu Europear klasikoentzako ere. Horregatik kartak jokatzen jakin behar da eta orain aipatu bezala ez dira txarrak. Baina erreferentzia bezala bai baina XIX eta XX mendeko ideologietatik, sistemetatik, errealitatetik abiatzen bagara eta iruditzen zait eskema horietan mugitzen ari gerala behin eta berriro arrakastarik ez da izango. Aipu eta erreferentzia batzuk kontuan hartu ditzakegu baina sobietarrak izan zirenak adibidez Lenin eta enparauen kontuak oso oso zaharrak, ikusten dituzte, zaharkituak daude eta askotan ILUNAK, BELTZ, LATZ, gabeziaz josiak. Ikusi besterik ez PCFR berritasuna behar duen partidu politiko nostalgiko bat besterik ez dela.
    Eztabaida filosofikoetan eta bai, baina errealitatean Latino Amerika dugu benetan mundu berri bat sortzen ari dena. Baina noski haien errealitatetik abiatuta. Europa zaharrean posible ote da XXI mendeko sozialismoa Venezuelan bezala? Noski ezetz!!!!! Behin antzeko galdera egin nion eztabaida batean Kuban ministroa den Alarconi. Haserre antzean, eta krisia hasi baino lehen, kapitalismoaren gabezia eta trikimailu eta arazoetaz hitzeginez erantzun zidan. Eta ados, baina horrek ez du balio. Kontua da eta honi mila buelta eman dizkiot gizakiak inoiz bizi izan duen garai oparoena ezagutu izan duela Europak. Zer daukagu horren aurrean Europako belaunaldi berriei eskeintzeko? Galdera inozoa izan daiteke baina mundu guztiak buruan daukan benetako UTOPIA hori da. Eta horren aurrean ZER? Askotan hitz eta kritikatu egin da burges txikia, langilea burges txikia bihurtu dela eta abar……Eta neurri batean amets bat izan da, baina BENETAKOA!!!! Horren aurrean ERREALA den zerbait eskeini behar da eta ez da ERRAZA!!! Kritikatu daiteke esanez besteen kontura bizi izan garela eta abar eta neurri handi batean egia da eta hori bukatu dela. Azken batean sozialdemokraziaren ONGIIZATEAREN ESTATUAREN ideia, baina objektiboki begiratuta Estatu honek LIBERALISMO KAPITALISTA eta KOMUNISTA gainditu ditu. Hobea izan da. Kontraesana da justu eredu horrek Europan porrot egin izana dena alde zuenean. Kontua da zerbait berria, hobea, aurreko guztia gainditu dituena nahi dugula baina noski argi eduki beharko dugu UTOPIA horrek zabala izan behar duela eta ONGI IZATE ESATATUAEN ispilua, irudia, gainditu beharko dituela. HORI DA ERRONKA. Ez erraza noski. Eta hori EUSKAL errealitatea kontuan hartuta. Ez da MAKALA erronka. Eta gainera gure kontresan guztiak kontuan hartuta eta independentzia nahi dugularik. Lan benetan gogorra. Domina baino domina lortzeko egiten dugun esfortzua balioesten ikasi beharko dugu bestela erotuko gea!!!!

  8. Aupa, Andoni! Egunon!

    Zure pentsamenduaren kritikaren lehen atala Euskal Iraultza Sozialista blogean argitaratu dut. “Oraingo gazte eroak” haien estilo hartan ahoan bilo eta legarrik gabe, 60. hamarkadan egin ohi zen maneran. Nahi baduzu, hemen ere argiratazen ahal dut, jendea ez ibiltzeko blogetik blogerat harat-hunat. Zuk erranen didazu.

    Espero dut eztabaida gogorra, argigarria eta aberatsa izatea.

    Zure erantzunaren zain,

    Izan ongi!

    Fermintxo

  9. Duela hamabost urte kartzelan ezagutu nuen Fermintxo burkidea Mirandezale amorratua zen eta Joxe Azurmendik idazten zituenak gogotik goraipatzen zituen. Orain, berriz, badirudi Azurmendiren pentsamenduaren zeharo kontra dagoela. Izan ere, iduritzen baitzaio “euskaldun nazionalista, erreformista eta burges txiki batena dela, hori bai, “ezkerreko” jantzi filosofikoz ederki mozorratua eta posmodernismo zipriztin batzuez gatzozpindua”. Hori da behintzat Andoni Olarigaren pentsamenduaz dioena eta nabarmena da Olariagarena eta Azurmendirena izugarri antzekoak direla.
    Andoniri eskatu nahi diot Fermintxok aipatzen duen bere pentsamenduaren kritika hori Lapikoan argitara dezan, nik behintzat gustura ekingo baitiot eztabaida horri hemen. Ahoan bilorik gabe, Fermintxok eskatu bezala.
    Eta hasteko esan Aitor Goñirekin guztiz ados nagoela, eta horrenbestez Andonirekin, diotenean “oinarri erreal batetik abiatu behar dugula”. Fermintxo ere ados izango da, jakina, baina zein uste du berak dela oinarri erreala? Bada, hau:
    “Gure hipotesiaren arabera, III. Mundu Gerra Estatu Batuek abiatu zuten 2001eko irailaren 11an, Afganistango gerraren garaietatik CIAren asmakeria, frankizia eta txotxongiloa den “Al Kaeda” izeneko talde salafista-integrista-fundamentalista musulmanen nebulosa-sareak egindako atentatuekin. (…)
    Azken hamar urteetako eraso inperialistak ikusirik, III. Mundu Gerraren atarian garateke. Haratago joanik, Gerra Inperialista ikaragarri baten erdian gara honezkero, ia-ia oharkabean.
    Nork bere ondorioak atera ditzala!”

    Oinarri horretatik abiatuta proposatzen du proposatzen duen guztia: “Euskal Errepublika Sozialista eraikiko diat kapitalismoa suntsitu nahi duten guzti-guztiekin. Berdin zaidak maoistak diren, budistak, trotskistak, anarkistak, musulmanak edota ijitoak. Bistan duk hori ez dela gaur egungo Ezker Abertzalearen kasua. Ezta hirea ere. Zuek Estatu Baskoa eraiki nahi duzue Inperialismo anglo-saxoiaren babesarekin. Kosovon bezala, edota Hego Sudanen, edota Eskozian, omen. Estatu burges basko bat eraikitzeko, Europa inperialistaren baitan eta OTANen barruan, ez konda nirekin!”. Izan ere, hara nola ikusten dituen ezker abertzalekoak: “Sisteman integratzeko ahaleginetan ari dituk, “txintxo” portatuz, ahalik eta baldintzarik hoberenetan sartzeko “Europa” delako mafia inperialista horretan”.

    Nik, berriz ikusten dudana da Euskal Estaturik gabe euskarak, euskal kulturak, gure erroek… jai daukatela, eta zalantzarik gabe nahiago dut Euskal Estatua izan, kapitalismo inperialista horren baitan bada ere, gaur egungo egoera baino.
    Ezker abertzalearen betiko helburu estrategikoak independentzia eta sozialismoa izan dira. Horrek ez du esan nahi, ordea, derrigorrez batera lortu behar direnik eta bietako bat gaur egungo baldintzetan lorgarriago ikusten badugu hori lortzeari uko egin behar diogunik. Lor dezagun lehenik independentzia, horretarako baldintza egokiak baititugu, eta horrek zalantzarik ez dut sozialismoa ere lortzea erraztuko digula. Batzuk, ordea, nonbait uste dute sozialismorik gabeko independentzia lortzeak lehen helburua zaildu egingo duela, erraztu beharrean. Bada, horietako inork ez dit oraindik azaldu zergatik uste duten hori.
    Ene ustez, eztabaidatu beharrekoa da gaur egungo baldintzetan zer lor daitekeen eta zer ez. Hau da, zertarako dauden baldintzak eta zertarako ez, zoritxarrez. Duela 35 urte autonomoek ederki sartu zuten hanka pentsatuaz insurrekziorako baldintzak zeudela eta KAS alternatibaren kontra jo zuten zuzen. Orain batzuk orduko planteamendu haietara bueltatu dira, eta gogor jotzen ari dira ezker abertzalearen gaur egungo alternatiba taktikoaren kontra. Gaur Berrian datorren Orreaga taldeko Mikel Antzaren artikulua lekuko: http://paperekoa.berria.info/iritzia/2012-08-14/005/001/independentziarik_gabe_ez_dago_demokraziarik.htm
    Bada, ez nago batere-batere ados ez Fermintxorekin ez Orreagokoekin, duela 35 urte autonomoekin izan ez nintzen bezala. Haiei errealitatea laster asko etorri zitzaien buru gainera eta uste dut berdin gertatuko zaiela bai Fermintxori bai Orreagakoei, itxuraz elkarrekin zer ikusirik ez duten bi ikuspegi diruditenak, baina hamaika antzekotasun dituztenak.

  10. Fermintxok bere blogeak argitaratutakoa ekartzen dut hona:

    Gaur egungo Ezker Abertzalearen kritika (1)

    ANDONI OLARIAGA AZKARATEREN PENTSAMENDUAREN KRITIKA (1)

    (GAUR EGUNGO EZKER ABERTZALEAREN IDEOLOGIAREN AZTERKETA KRITIKOA)

    Hasieratik argiro erran dezadan eztabaida eta polemika honetan non kokatzen naizen, irakurleek jakin dezaten nondik egiten diren kritikak, nola, zergatik eta zertarako.

    Saiatzen naiz, ahal dudan neurrian, hinki-hanka eta kixkun-kaxkun, euskaldun iraultzaile izaten, eta iraultzaile euskaldun. Komunista iraultzailea, zehazkiago adierazteko. Pretentziosoegia naizela? Nork bere iritzia ukanen du, jakina, eta nik neurea, bistan da. Bainan hauxe da ene asmoa eta nahia.

    Teoria dagokionez, bi iturritatik edaten dut: Materialismo Utopista eta Askagintzaren Teologia. Idazlan honetan ikusiko duzue zer arraio diren bi teoria (berri xamar) horiek, bainan oro har erran daiteke bata Praxi Iraultzailearen Filosofiaren bidean, Materialismo Historiko eta Dialektikoaren ildoan kokatzen dela, eta bertzea, orain arte Askapen Teologia deitu izan den pentsamenduaren lerroan.

    Bigarrenik, erran behar dizuet eztabaida hau Lapiko Kritikoa izeneko gunean argitaratutako idazlan baten haritik piztu dela: “Tsunamiaren ondorengo bestondoaz”, egun berean GARA egunkarian ere agertu zena. Horregatik, Andoniren pentsamenduaren kritika izanen da testu honen ardatz eta bizkarrezurra. Bainan Andoni oraingo Ezker Abertzalearen ildoan modu kritiko bezain sutsuan kokatzen denez, mugimendu sozio-politiko honen ideologiaren kritika ere izanen da artikulu hau.

    Utopia, Historia eta Dialektika, horra hor Materialismo Utopistaren hiru ardatzak. Logika (ene ustezko) honen baitan, Andoniren pentsamenduaren kritika taxuz eta ganoraz egin ahal izateko, hari historikoa hartu behar dugu, hau da, bere pentsamenduaren garapena denboran zehar. Zintzo (edota maltzur, ikuspegien arabera) izateko, derradan hasiera-hasieratik ene tesia zein izanen den, irakurleek beren iritzi kritikoa aiseago osa dezaten: Andoniren pentsamendua, ene ustez, ideologia bat da, ideologia basko-euskaldun nazionalista, erreformista eta burges txikia. Ideologia hori, oro har oraingo Ezker Abertzalearena ere badena, bere izaera hobeki agertu – ezkutatzeko, “ezkerreko” (kakotxak kendu, nahiago baduzue, nik ere halaxe eginen dut idazlanean zehar) jantzi filosofikoez mozorrotzen da eta postmodernismo zipriztin batzuez beztitu. Hara, erran dut. Orain arrazoiz frogatzen-edo saiatzea dagokit.

    Dogmatismoaren kontra

    “Azken urte hauetan arduratzekoa izaten ari da gure artean pentsamolde dogmatikoak zeinen azkar zabaltzen ari diren ikustea. Berdin da liberalak, marxistak, euskaldun abertzaleak zein euskaldun sukurtsalistak; harrigarria da ikustea argumentu eta irizpide dogmatikoak barreiaturik pentsamendu orotan. Mentalitate arazo bat da, kultura dogmatiko batean jaio gara eta.”

    Sarrera hau amaitzeko, Imanol Galfarsororen esaldi bat, nik biziki maite dudana: “Fumigatua izan aurretik, bitxo honek behintzat ahal dituen guztiak eta gehiago egingo ditu autore euskarazale konsakratu hauen ‘moderazioan’, ‘tolerantzian’ eta ‘pluralismoan’ ezkutatzen diren miseria ideologikoak aireatzeko…” Esaldia, jakina, ez zegokion Andoniri, Ramon Saizarbitoria idazle euskaldunari bazik. Ramon Saizarbitoria eta oro har euskal intelligentsia ideologiko-literario basko-espainol burges txiki horren ideologiaren kritika egitea bertze lantxo baterako uzten dugu. Bistan da, hagitzez hurbilago sentitzen dut Andoniren eta Imanolen ideologia basko-euskalduna Ramon Saizarbitoriaren ideologia basko-espainola baino, dudarik ez egin horretaz! Baina kontua da biak ala biak ideologiak direla, hots, ez dituztela Euskal Herri Langilearen klase interesak zinez eta benetan ordezkatzen, ez direla baliagarri Euskal Langileria Estatu, Etnozidio eta Kapitalaren uztarripetik askatzeko. Euskal Iraultza Sozialistaren bidean oztopo dira, eta ez akuilu. Eta ondorioz, ni naizen bitxo komunista iraultzaile honek ahal dituen guztiak eta gehiago eginen ditu autore euskaldun horiek (eta euskaldunak diren heinean, bidaideak eta mintzaideak, erkideak ere) garatzen dituzten diskurtso eta pentsamendu filosofikoen sakonean ezkutatzen diren miseria ideologiko burgesak eta burges txikiak agerian uzteko.

    Irri egin dezagun, hasteko: ene jatorrizko bekatua aitortu behar dut. Erran nahi baitut ez dudala Andoniren liburua irakurri, “Modernitatearen auziaz” (Jakin, 2009). Bekatuan bertan penitentzia heldu ohi denez, ahal bezain laster erosiko dut eta irakurtzen hasiko naiz. Barkatu, Andoni, orain arte bertze saltsetan nenbilen-eta. Bainan uste dut Lapiko Kritikoan argitaratu duzun guztia irakurrita, zure pentsamenduaren kritika egiten ahal dudala. Liburua irakurri ahala, zure liburuaren kritika ere (edota laudorioak) honat ekarriko ditut.

    Nik ezagutzen dudan lehen idazlan Andonirena, 2010eko otsailaren 24an argitaratu zuen BERRIA egunkarian, eta martxoaren 1ean Lapiko Kritikoan. “Dogmatismoaren kontra”.

    “C’est tout un programme!” erranen genuke Frantsesez, eta gainera hala da. Gure dogmen eta dogmatismoaren saretik jalgitzen ahal gara? Nor bere pentsamenduaren zutabeetatik haratago joaten ahal da? Ikusiko eta ageriko …

    Artikulu honetan Andonik batzuen eta bertzeen dogmatismoaren kritika egin nahi du: “Azken urte hauetan arduratzekoa izaten ari da gure artean pentsamolde dogmatikoak zeinen azkar zabaltzen ari diren ikustea. Berdin da liberalak, marxistak, euskaldun abertzaleak zein euskaldun sukurtsalistak; harrigarria da ikustea argumentu eta irizpide dogmatikoak barreiaturik pentsamendu orotan. Mentalitate arazo bat da, kultura dogmatiko batean jaio gara eta.”

    Honaino Andoniren gogoeta. Nire (hipo)tesia da Andonik ez duela klase borroka aintzakotzat hartzen, hots, ez duela klaseen arteko borrokaren ardaztasun eta zentralitatea onartzen, eta bere pentsamendua Teoria Kritikoaren baitan garatzen dela. Hau da, Frakfurteko Eskolaren ildotik: Theodor Adorno, Walter Benjamin, Max Horkheimer, Herbert Marcuse, Jürgen Habermas, Erich Fromm … Jakina, Frankfurteko eskola ez zen sekulan homogeneoa izan, eta bilakaera sakona bizi izan zuen, hasierako asmo komunista iraultzaileetatik 1922-1933 urteetan, II. Mundu Gerran Estatu Batuetako New Yorkeko Columbia University-n kokatu zen arte. Gerra hotzaren garai ilunetan. Nolako ibilbidea!

    Kontua da Andonik ez duela zehazki definitzen zer den pentsamolde dogmatikoa. Zer dira, bada, argumentu eta irizpide dogmatikoak? Teoria Kritikoarekin ados ez daudenak? Andonik gustuko ez dituenak? Zeren eta dogmatismoa ezker-eskuin ikusten du gure pentsalariak: “liberalak, marxistak, euskaldun abertzaleak zein euskaldun sukurtsalistak”. Denak zaku berean eta segi aitzina! Denon omen gara dogmatikoak. Salbuespenik gabe?

    Baten batek galde egiten ahal izanen luke, menturaz, Andonik ere ez ote duen bere pentsamendu dogmatikoa izanen, hor nonbait, ez ote dituen, bada, bere “dogmak” eta bere “autore eta testu kanonikoak” izanen berak ere (Joxe Azurmendi, adibidez, edota Arnaldo Otegi …) Hori aztertuko dugu lantxo honetan zehar.

    Baina nori berea omen da zuzenbidea, eta bai, onartu behar dugu, Euskal Herria, mendez mende, etnozidio eta kolonizazioaren ondorioz, populu eta lurralde biziki katolikoa izan dela, are gehiago, jesuita gehienbat Hegoaldean eta ziur aski jansenista Iparraldean (Corneluis Jansen Baionako apezpiku-kolegioko zuzendaria izan zen 1612-1614 bitartean, hau da, Axular Sarako erretorea eta Donibane Lohitzuneko teologo kristauen taldeko buruzagia zèn garaietan …) Katolizismo estu, zorrotz, exijentea, dogmatikoa ere bai … Honi gero, Ipar Euskal Herrian dogmatismo burges-frantses zein ilustratu-jakobinoa eta Hego Euskal Herrian dogmatismo nazional-katoliko zein espainolista-frankista gehitu, eta horra mentalitate berezi xamarra, gurea dena. Horra gure historia eta gure istorioa. Idi hauekin lan egin behar, gureak dira-eta!

    Aurreko paragrafoan aipatzen da kultura dogmatikoaren iturria: Euskal Herriak oro har eta Euskal Herri Langileak bereziki nozitu eta pairatu dituen etnozidioa eta kolonizazioa. Klaseen arteko borroka, alegia. Klase kontzeptua ulertzen dugu Materialismo Utopistaren zentzuan, hau da zapalduen talde eta multzo gisa, botere hierarkikoen harreman sareetan funtzio global bat (ekonomikoa, jakina, bainan aldi berean politikoa, soziala, kulturala, militarra batzuetan …) betetzen duena. Marxen kontzeptu ekonomiko eta estrukturala onartzen dugu, eta ildo beretik hedatu eta zabaltzen dugu bertze zapalkuntzetara. Ardaztasuna eta zentralitatea epe historiko luzeetan, Langileriari ematen diogu, Proletalgoari zehazkiago errateko.

    Artikulu honetan Andonik Jon Sudupe saiogile eta pentsalaria kritikatzen du, eta berarekin batera Arrazoimena eta Ilustrazioa. Jon Sudupe pentsalari burges liberal euskaldun bat da, Euskal Herrian eta gure hizkuntza nazional bakarrean Europako Burgesia ilustratuaren ideologia garatzen saiatzen dena. Euskalduna den aldetik, miresten dugu. Burgesa den heinean, zorrozki salatu eta kritikatzen dugu, jakina. Puntu horretan Andonirekin ados egon gaitezke, bainan azaleko adostasuna da, gure kritika klaseen arteko borrokatik abiatzen baita, Euskal Herri Langilearen klase-interesetatik, alegia, eta gure helburua, Euskal Errepublika Sozialista eraikitzea da, Komunismoaren bidean. Andoniren helburuak hauek al dira? Ez dugu uste …

    Irakur dezagun Andoniren paragrafo biziki argigarri hau: Kristautasunak historiaren gainean zeukan ikuspegi edo eskema bera erabili du marxismoak: paradisuan bizi ginen, jatorrizko bekatua jasan behar izan dugu historian zehar, eta berriro ere historiaren azken honetan, paradisua lur gainera etorriko zaigu (klaseen arteko diferentziak bukatuko dira…). Parusia! Ideologia batek bestearen lekua ez ote du hartu? Ez dugu ulertu modernia, ez dugu ulertu sekularizazioa. Arrazoia, estatua, demokrazia… horiek dira, ordena horretan, sekularizatu behar direnak. Ilustrazio frantsesak, Jainkoaren lekuan Arrazoia ipini du. Marxismoak ere. Baina biak ala biak hildako Jainko horren leku absolutu santu hori betetzera etorri dira.”

    Kristautasuna eta marxismoa parean jartzen dira, beti ere ideien munduan, inolako klase ikuspegirik gabe. Beno, klase zapalduen ikuspegirik gabe, gure ustez, zeren eta Andoniren pentsamenduan bere klase sozialaren ideologia eta jarrerak etengabe ageri dira: Unibertsitateetako intelektualek osatzen duten burgesia txikiarena, alegia, klase sozialen “gainetik” (eta bere “dogmen” gainetik, jakina!) sentitzen den intelligentsia horrena, hain zuzen ere. Eta bai, , Arrazoia, Estatua, Demokrazia, ordena horretan, sekularizatu behar dira. Sekularizatu ala irauli, klase zapalduen mesedetan? Ez dugu ulertu Modernia, ez dugu ulertu sekularizazioa, ala ez dugu ulertu Kapitalismo Inperialista, Patriarkal eta Etnozida? Euskal Iraultza Sozialista egin behar dugu Euskal Herrian, ala gure pentsamendua “sekularizatu”, Marxismoa eta Ilustrazio Frantsesa parean jarriz, eta ideologia “dogmatiko” gisa biak berdin tratatuz? “Arrazoia” jarri omen dugu “Jainkoa”ren lekuan. Noren arrazoia? Noren Jainkoa? Zapalduena ala zapaltzaileena? Berberak edota berdinak direla uste al duzu, Andoni? Errealitatea osoa hartu eta baldintzatzen duen klaseen arteko borrokan eta botere sareen gatazketan, non kokatzen zara, Andoni? Erdian? Gainean? Hortik aparte, “Dogmatismoaren kontra”ko goitasun zerutiarretan, Burgesia kapitalistaren Ilustrazio Frantses eta Langileria zapalduaren Marxismoaren erdian/gainean? Pentsamenduaren Sekularizazioa eta Dogmatismoaren kontrako borroka da gure eginkizuna, ala Kapitalismoa suntsitzea eta Euskal Herri Langilea askatzea?

    Artikulu argigarri honen bukaeran Andonik bere programa ematen digu:

    “Gure belaunaldia estatu hertsi arrazional dogmatiko kristau baten kontra borrokatzen zèn belaunaldiaren oinordeko da. Baina belaunaldi horrekin ere soka eten behar dugu. Belaunaldi hori ere erreakzionarioa izan baita, Estatu eliztar horren errepresio bortitzari (kontzientziaraino sartzen zena) marxismo ortodoxo batekin erantzun izan baitio. Eta ez zeukan beste biderik. Guk orain kontzientziaraino sartzen den Estatu bat dugu, demokrazia sakralizatua eta Giza eskubide santuak. Hori da herriaren opioa.”

    Ni ere banaiz “estatu hertsi arrazional dogmatiko kristau horren kontra” borroka egin zuèn belaunaldiaren oinordekoa, Franco hil zenean 11 urte bainituen, eta Herri Batasunean 1984an militatzen hasi bainintzen, 20 urterekin. Baina, barkatu, nik uste nuen Estatu zapaltzaile eta etnozida hori Estatu Kapitalista, Faxista (nazional-katolikoa), Etnozida eta Inperialista zela, eta gure borrokaren helburua zela Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea. Ez Ilustrazio Frantsesaren eta Marxismoaren “sekularizazioa”! Frankismoa estatu “eliztarra” zela? Bai, noski, bainan hagitzez zentralagoa zen Oligarkia kapitalista eta espainolistaren boterea, zeinak 1975etik aitzina bere klase-diktadura mantendu duen, Inperialismoaren laguntzaz, Borboien Dinastiaren Bigarren Berrezarkuntzaren bidez (Lehen Berrezarkuntza Borboitarra Alfontso XIIrekin egin zuten, oraingo borboiaren birraitatxi, hain xuxen ere…).

    Harrapazak zangotik! Andonik erraten digu, tente-potente, “belaunaldi horrekin ere soka eten behar dugu”la, Faxismoaren kontran dema eman zuèn belaunaldi hori “erreakzionarioa” izan delakotz, zeren eta Frankismo etnozida eta kapitalistari “marxismo ortodoxo batekin” (sic!) erantzun baitzion.

    “On croit rêver!”

    Bainan ez, ez naiz ametsetan, ederki atzarri nau Andoniren deiadar ilustratu berriak, “Guk orain kontzientziaraino sartzen den Estatu bat dugu, demokrazia sakralizatua eta Giza eskubide santuak. Hori da herriaren opioa”. Eta nik, zozo “marxista ortodoxo” honek, uste nuen orain kontzientziaraino sartzen den Estatu hau (ni euskalduna izaki, nahiago dut “Estatuak” erran, zeren eta bi Estatu zapaltzaile ditugu euskaldunok, eta ez batto …) bi Estatu kapitalista eta etnozidak zirela, bi Estatu inperialista eta patriarkalak, Burgesia espainolista eta frantses-jakobinoaren bi aparatu armatu zapaltzaile eta biolentoak, noizbait Euskal Herri Langilearen borrokaz eta Iraultza Sozialistaz suntsitu eta birrinduko ditugunak.

    Ai ama! Orain ulertu dut! Ilustrazio Frantsesa eta Marxismo ortodoxoa sekularizatu behar ditugu, Teologia katoliko eta protestantearekin Ludwig Feurbachek duela 150 urte baino gehiago egin zuenaren ildotik. Hor dago koxka! Tori Bittori!

    Bainan ahantzi zait, barkatu, Marx izeneko filosofo batek duela 167 urte Feuerbachi buruzko tesiak izkiriatu zituen … Horiek Andoni ibilki den unibertsitateetan estudiatzen dira? Ala “marxismo ortodoxoa” denez, horiek ere sekularizatzen aritzen dira?

    Barkatu atrebentzia, baina duela 152 urte, 1870ean, hain zuzen ere, Marxek Engelsi erran omen zion: “Ni ez naiz marxista”. Eta ni ere ez! Komunista iraultzaile izaten saiatzen naiz, eta horren arabera jokatzen, jakina, ahal bezala … Nire definizio teorikoa ez da pertsonalista (marxista, leninista, marxista-leninista, trotskista, stalinista, maoista, luxemburgista eta tutti quanti!), baizik eta proeiktu politikoaren araberakoa: komunista iraultzailea, komunista libertarioa, ekokomunista, edo dena den …

    Joxe Azurmendiren liburuak irakurtzea hagitz ongi dago, Arnaldo Otegiren gogoetak ezker eskuin aipatzea ere bai, Andoni, baina noizbehinka, astia duzularik, irakur, otoi, Karl Marx, Friedrich Engels, Mikhail Bakunin, Piotr Kropotkin, Rosa Luxemburg, Vladimir Ilitx Lenin, Alexandra Kollontai, Errico Malatesta, Camilo Bernieri, Anton Pannekoek, Karl Korsch, Ernst Bloch, Giörgy Lucáks, Antonio Gramsci, Paul Mattick, Ernesto Guevara … Filosofoak ziren, benetan, Praxi Iraultzailearen Filosofiaren ildoan kokatzen dira. Eta beren pentsamenduek gaurkotasun izugarria dute egun eta hemen, XXI. mendeko Euskal Herrian. Bai badakit ez duzula uste. Badakit testu kanonikoen kontu horiek eta ixtorio. Bai, badakit marxista ortodoxoak direla (Stalin, Trotski eta Mao nahiago dituzu?), eta sekularizatu behar dituzula, baina baliteke autore hauek guztiak irakurtzean zu ere amini bat iraultzailetzea …

    Eztabaida eta polemika zabal-zabalik dugu! Jo aitzina!

    Zure erantzunaren zain, Andoni!

    Gaizki erranak barkatu eta ongi erranak gogoan hartu …

    Adeitasunez,

    Fermintxo

  11. Ez, unibertsitatearen kontura bizi den burges txiki baten iritzia ez da baizik eta Simbirsk konkretuki edo gero Leninen homenez Uliánovsken, jaio eta boltxebikeak erbesteratuak izan diren tataroen ondorengoek esanak eztabaidan: “IRAULTZA? Guk bi iraultza ezagutu ditugu eta zein baino zeinek sufrimendu gehiago ekarri!!!!”…..”baina zuen egoera orain lehen baino makurragoa da!!!!”…..”bai lehen orain ez ditugun erraztasun eta produktu hobeak bagenituen baina ez pentsa, gabeziak izugarriak ziren eta askatasun falta nabaria”…”baina aukeran?”………Aukeran? zalantzarik gabe, ez nuke atzera bueltarik egingo”…..zergatik?….Lehen ez genituen askatasuna eta batipat itxaropena ditugulako”.

    Eta itxaropena non eta atzerrian ikusten dute. “baina talentua egon egon da, herria aurrera ateratzeko”…”bai baina atzerrira joaten dira”…..”Eta lehen? talentua bazen noski”……bai eta ugari, hemen judutar asko egon dira oso talentu dunak, Lenin bera judutarra da ez tataroa, eta hau eta bestea, baina gehienek martxa egin edo ta boltxebikeek akabatu zituzten, orain gizonek edan eta arduragabekeriaz jokatzen dute, ez besterik, horrela izan da lehen eta horrela jarraitzen du”.

    Zerk eta gelateria batera joanez eta mila zapore desberdinetako helatuak ikusteak txunditzen ditu…..Ez Lenin, Marx edo ta Rosak txunditzen ditu!!! Hori da Komunismoa eta kapitalismoa BENETAN BIZI izan duen batek dituen bizipenak eta hori kontuan hartu behar den zerbait da.

    Erreferentziatzat maila teoriko batean kontuan hartu behar ditugula argi dago bai Marx eta Lenin baina eraiki beharreko errealitatea ez da Marx eta Leninena, ez ta gutxiagorik ere, SOZIALISMOAK ERREALITATEA BIRPENTSATU behar duela iruditzen zait. Gotzon Garateri elkarrizketa batean irakurri nion moduan Marxismoak gaixotasunaren diagnosia nahiko zuzen egin zuen baina erremdioa jartzerako orduan ez zuen asmatu, gizakiaren beste hainbat alderdi alde batera utzi zituelako. Eta hor dago KOXKA eta “marxismo ortodoxoaren” ahuldadea. Arrazoia izan ala ez izan klase sozialen diskurtsoak berritu behar du. Burgesiaz, langileriaz eta abar hitzegiten dugunean diskurtso zaharkitua egiten ari garela iruditzen zait. Eta ez, egon ez daudelako baizik eta gaur egungo errealitatetik abiatuta beste garai batzuk direlako. Zirkulo batzuetan agian, bai baina joan errealitatea, gizartea aldatzera diskurtso horrekin. JAI!!!! ARGI ETA GARBI!!!!!

  12. Borroka garai da! web orrian ederki asko azaldu zituen hainbat gauza, Fermintxori-eta erantzunez, “Nik neuk” gisa sinatzen zuen batek. http://borrokagaraia.wordpress.com/2012/07/24/hamar-galdera-egin-beharrekoak/#comment-1861. Hark primeran azaldu bezala, ETA erakundeak aspalditik zeraman estrategia ez zen iraultzailea, “erakundea bera iraultzailea zen arren. Tiroak, aspaldikoak behinik behin, ez ziren haustura demokratikoa erdiesteko, Estatuari “baldintza demokratikoak” onartu arazteko baizik. Baldintza demokratikoak, bai, baina baita burgesak, bere horretan… ezta? Hori zen bidea, ez balizko neguko jauregien harrapatzea”.

    ETAren Alternatiba Demokratikoa horixe zen, baita KAS alternatiba ere, eta Fermintxok ederki asko daki hori. Kartzelan elkarrekin izan ginenean ederki asko zekien behintzat eta guztiz ados zegoen horrekin. Orain zeharo kontra dago, ordea, eta uste du, orduan ez bezala, gaur egun bide egokiena oso bestelako bat dela. Neguko jauregien harrapatzea hain zuzen ere.

    Hemen zeintzuk dira, orduan, aldatu direnak? Ezker abertzaleak gutxienez azken 35 urtetan eraman duen estrategia berberarekin jarraitzen dutenak, garaian garaiko alternatiba taktiko egokienak aukeratuz (KAS alternatiba, Alternatiba Demokratikoa eta Zutik Euskal Herria hurrenez hurren, denak Estatuari “baldintza demokratikoak” onartu arazteko pentsatuak) edo duela 35 urteko autonomoak bezala alternatiba taktiko orori uko egin eta insurrekziorako edo dena delakorako baldintzak daudela itsu itsuan sinetsarazi nahi digutenak. Fermintxok hain gogor kritikatzen duen Olariagaren artikuluan aipatzen dituen argudioak erabiliz sinetsarazi nahi ere: “paradisuan bizi ginen, jatorrizko bekatua jasan behar izan dugu historian zehar, eta berriro ere historiaren azken honetan, paradisua lur gainera etorriko zaigu (klaseen arteko diferentziak bukatuko dira…)”. Bada, ene pentsakera aspaldi askatu nuen kristau eskolan hezi izanak ekarri zizkidan halako loturetatik eta ezker abertzalea ere aske ikusi nahi dut lotura horietatik. Horretan saiatu naiz aspalditik eta horretan saiatzen jarraitzeko asmoa dut.

  13. Falazia handia da nik marxismoaren (ez guztiaren) dogmatismoa kritikatzen dudalako ez dudala Stalin, Lenin eta aipatzen dituzun beste guzti horiek irakurri, edo ez irakurtzea gomendatzen dudala ondorioztatzea. Bestela ere, horrela beste gabe Lenin irakurriz iraultzaileago izango naizela pentsatzea (suposatuz ez dudala irakurri, hori ez dakit nondik ateratzen duzun), Mein Kampf irakurriz faxistagoa bihurtuko naizela ondorioztatzea bezain absurdoa da.
    Bukaerako parrafoak, Fermintxo, komentario askorik ez dute merezi. Irakurri ezazu berriro, minduta dirudizu. Beste parrafo baten ere: “Marx izeneko filosofo batek duela 167 urte Feuerbachi buruzko tesiak izkiriatu zituen … Horiek Andoni ibilki den unibertsitateetan estudiatzen dira? Ala “marxismo ortodoxoa” denez, horiek ere sekularizatzen aritzen dira?” Eztabaidari ezer aportatzen ez dioten sarkasmoz josia dago testua. Gainera, hain zuzen gure unibertsitatean gai horiei buruz apenas ikasten delako gabiltza lapiko kritikoan; unibertsitatean espainiar filosofia soila ematen delako sortu dugu graduondokoa ere, eta abar. Hor bi adibide besterik ez.
    Nola nahi duzu eztabaida bat abiatzea zure sarkasmo andana horiekin? Berria eta Gararako Jon eta biok idatzi genuen lehen artikulua ardatz hartuta, klase arteko borroka aipatzen ez dugulako ateratzen dituzun ondorioak ateratzea, lekuz kanpokoa iruditzen zait. Esaldiz esaldi aztertzen dituzu guk esandakoak, gehienetan testuingurutik atereaz. Adibidez, “iraultza frantsesaren eta marxismoaren dogmatismoaren kontra egin behar dela esateagatik”, falaziak inferitzen dituzu lasai asko (“barkatu, nik uste nuen Estatu zapaltzaile eta etnozida hori Estatu Kapitalista, Faxista (nazional-katolikoa), Etnozida eta Inperialista zela, eta gure borrokaren helburua zela Independentzia, Sozialismoa, Birbatasuna eta Berreuskalduntzea.”).
    Iritzi guztiak ez dira programak, ez dira salbaziorako ikuspegi totalizatzaileak, kritika partzialak ere existitzen dira.
    Ni ez nago nire kontrako kritika pertsonalizatuak elikatzeko, uste dut ditugun erronkekin denbora galtze nabarmena dela. Beraz, eztabaidari aportazioak egiten diogunean ni behintzat orduan sartuko naiz. Ez naiz nire ideien defentsan arituko holako artikuluekin.
    Nik oraingoz hau duk bakarrik esateko. Izan ere, Fermintxoren artikuluaz harago, Xabierrek eta Aitorrek emandako erantzun bikainez gain oraingoz ez dut ezer gehitzerik.
    Idatziko dut zerbait aurrerago berriz indarrak hartzen ditudanean.
    Ondo segi,

  14. Goitik behera ados nago Andonik eman dizun erantzunarekin, Fermintxo. Horrelako tonu sarkastiko orojakilea erabiltzen duen batekin eztabaidatzea oso zaila da. Zure arabera, Andonik ez du klase zapalduen ikuspegirik, zeren eta, “gure ustez, Andoniren pentsamenduan bere klase sozialaren ideologia eta jarrerak etengabe ageri dira: Unibertsitateetako intelektualek osatzen duten burgesia txikiarena, alegia, klase sozialen “gainetik” (eta bere “dogmen” gainetik, jakina!) sentitzen den intelligentsia horrena, hain zuzen ere”.

    Andoni, beraz, burges txikia dugu zure arabera. Eta zu? Irakasle-funtzionarioa izanik, zaren bezela, zein klase sozialetan kokatzen zara? Proletargoan? Zure pentsamenduan zergatik ez dira inolaz ere agertzen zure klase sozialaren ideologia eta jarrera? Andoni ez bezala txertatua zaudelako halako arriskuen kontra?

    Nonbait, “Euskal Herri Langilearen klase interesak zinez eta benetan” zuek bakarrik ordezkatzen dituzuen taldetxo pribilegiatu batean kokatzen duzu zure burua. Bada, horri buruz, aurreko iruzkin batean aipatu dudan “nik neuk” lagun horrek esandako beste honekin ere zeharo bat egiten dut (orokorrean, berak esandako guztiarekin egiten dut bat eta oso hausnarketa interesgarriak iruditu zitzaizkidan bereak): “Gertatzen da ideologia zena, lan tresna izateko sortua zena, xede bihurtu zutela askok. Dogma. Ikusi ditut, sufritu, hamaika komunista fin eta sutsu, bizkar gainetik begiratzen gintuztenak lainezak hartuta Ezker Abertzalean epelegiak ginelako gure gorritasunean, gaur etsaiaren eskuetatik bazkatzen dutenak”. Horrekin ez dut esan nahi inolaz ere hala bukatuko duzuenik (ezta gutxiagorik ere!), baina bai halako jarrereekiko oso mesfidati naizela aspaldidanik.

  15. Adibide konkretu bat jarriko dut, nire ustez eztabaidarekin zerikusia duena, eta Gipuzkoan zeresan handia eman duena. Eta nola ez, ATEZ ATEKO BILKETAREN sistemaz ari naiz:
    Nire uste apalean Gipuzkoan “zabor” bilketaren inguruan sortu den eztabaida sutsua adibide bikaina da ikusteko ezker abertzaleak egoera berrian gauzak ongi egiten ari dela. Ez da kasualtitatea beste partidu politiko guztiak eta egunkari batzuk jarri diren bezala jartzea!!! IIZUGARRIZKO KANPAINA GOGOR ETA ZIKINA eginez!!!. Kasu honetan, frogatu da, benetako politika ezkertiar eta interesgarriak egin daitezkeela, egoera edota errealitate zail bati aurre eginez.
    Hasiera batean adibidez Hernanin bertan jende asko zegoen kontra, ohitura aldatzeak ez direlako errazak eta sistemaren kontrako mitoak sortu zirelako. Baina eguneroko praxiak frogatu du sistema egingarria izateaz gain, GARBIA, benetan EKOLOGIKOA, EKONOMIKOA……dela. Eta esperientziaz esaten dut, gure etxean benetan organiko, plastiko, paper asko baina ASKO ASKO sortzen dugulako.
    Ez mundua eta halako batean arazo ekologikoak konponduko ditugulako baizik eta ikuspegi ekologiko, sozial batetik, hitz batean, HOBEA delako defendatzen dut sistema hau eta pentsatzen dut benetako adibidea dela ikusteko gauzak egin daitezkeela eta hor ezker abertzalea eredugarria izaten ari da, herrialde baten proiektu ezkertiar, aurrerakoi baten EREDUA bilakatuz. Ez da kasualitatea PNV eta PSE horrela aztoratzea. Urkullu berak Estalinistatzat hartu zituen ezker abertzalekoak…..
    Adibide honekin erakutsi nahi nuen eguneroko lan horretan gauza ez errazak baina onak egin daitezkeela eta egiten ari direla. Bidea ez da erraza noski baina ankak lurrean izanda eta UTOPIA horizontean edo zerumugan gauzak egin daitezke!!!! Eta herri hau egiten arida!!!!!

  16. […] … eztabaida bat aurkezten da hemen, batez ere Imanol Galfarsoro (IG) eta Joseba Gabilondoren (JG) artean eman dena (ikus Facebook, 2012-08-13). Abiapuntua Andoni Olariagaren (AO) eritzi artikulu bat da -Tsunamiaren ondorengo bestondoaz-  GARA egunkarian argitaratua lehenik, eta geroztik  Lapiko Kritikoan berezko eztabaida sortzen ari dena (sakatu hemen).  […]

  17. “Ahora que teníamos las respuestas nos cambian las preguntas”
    (Eduardo Galeano)

  18. Hor nonbait Zizek disidenteez aritu zen, Berlineko harresia oraindik hor zutik zegoen denporako disidenteen fatuaz Ekieuropako komunismoaren amaiera eta gero. Gutxi gora behara, Zizeken galdera zen: eta zergatik daude disidente ohi gehienak hain triste azken finean beraien demokrazia eta askatasunaren aldeko borrokak fruitua eman badu? Ez ditugu bada gure (ez ahaztu bera ere disidentea izandakoa zela) aldarrikapenak lortu? Eta erantzuna zera zen, izan ere, disidenteen arteko gehiengoak ez zuelako pentsatu eta aritu demokrazia eta askatasunaren alde gero mendebaleko kontsumo gizarte kapitalistak eskeintzen zien demokrazia eta askatasuna irensteko, beraien demokrazia eta askatasunaren aldeko borroka komunismoak (edo komunismoaren ideak) berak sortzen zituen posibilitatearen kondizioetatik artikulatu zelako baizik, alegia, komunismo burokratizatuaren kritika komunismoan bertan dagoen askatasuna eta demokraziarenren aldeko aldarrian gauzatzen da.

    Goiko eztabaidari lotuta, disidenteen adibideaz baliatuz bi gauzatxo esan nahi nituzke. Labur labur. 1/ Fermintxoren artikulazioak (materialismo utopikoa eta askapen teologiaren artean burutzen duena) benetan da interesagarria eta baliagarria; baina zentzua du, soilik eta bakarrik, aurretik askapen mugimenduak independentzia eta sozialismoa-ren artean egin dituen artikulazioaren barruan. Izan ere, nire kasuan, adibidez, hipotesi komunista badioutarraren idea lantzeak zentzua duen bezala, soilik eta bakarrik askapen mugimenduak berak aurretik ireki dituen posibilitateen kondizioen barruan. EHan azken hamarkadetan lortu den edo hobe sortu ditugun kondizio horietatik kanpo, Fermintxoren artikulazioa edo nirea ‘serrauts hizkuntza’ (langue de bois) huts hutsa da! Beraz, 2/ EHan sortu dugun situazioa kontutan hartuta, guk (eta, irakurtzen dudanez, Fermintxo barne dago) sortu dugun situazioan, hortaz, Fermintxok bi aukera ditu: 2a/ garai batean autonomoek eta gaur egun marxista-leninista sozialista garbi-garbi / puru-puru zein orreagako independentista garbi-garbi / puru-puruen partikularzkeria nartzisistak alde batera utzi (Leninek esango lukeen bezala Ezkerreko zein Eskuineko desbiazio infantilak ;) alboratu alegia); edo 2b/ bere lan ideologikoarekin askapen mugimenduaren eta ezker abertzalearen eztabaida barrutik aberastu, eta benetan aberastu gainera!

    Arima ederrentzat oharra: kontuz, ez nabil esaten ‘kritikoa’ izateko ezker abertzalekoa izan behar duzunik, ezta gutxiago ere! Izan nahi beste ‘kritiko’ batez ere ‘kritiko’ ezker abartzalearekin gainera. Niri 5. Esaten nabilen gauza bakarra da goiko eztabaidan erreparatuz eta Fermintxoren ibilbidea somatuz, Fermintxok berak ez duela beste aukerarik: 2a (simulakroa, traizioa, totalizazioa) ala 2b (fidelitatea, diziplina, antolakuntza)

  19. Ados, Imanol, baina badira gauzak ondo ulertu ez ditudanak. Diozu Fermintxok bi aukera dituela: “Partikularzkeria nartzisistak alde batera utzi” edo “bere lan ideologikoarekin askapen mugimenduaren eta ezker abertzalearen eztabaida barrutik aberastu, eta benetan aberastu gainera!”.

    Nik, hor ez ditut bi aukera ikusten, ez bi aukera kontrajarri behintzat, bakarra baizik. Eta bien artean “edo” jarri duzunez, ulertzen dut ez duzula uste biak osagarri izan daitezkeenik. Nik erabat osagarri ikusten ditut, ordea. Beraz, bi aukerak horiek badira (lehena ez bada Leninek salatzen zuen infantilismo horretan tematzea), askoz ere egokiagoa delakoan nago “edo” beharrean “eta” jartzea bi aukeren artean.

    Bestalde, zuk aipatu bigarren aukerarekin lotzen dituzunak (fidelitatea, diziplina, antolakuntza) oso argi ikusten ditudan bitartean, ez zait berdin gertatzen lehen aukerakoekin: simulakroa, traizioa, totalizazioa. Azaltzen ahal didazu hori hobeto, mesedez?

  20. Xabier, eskerrik asko. Bai, esaten duzun bezala, nire planteatzeko moduak ‘eta’ eskatzen du. Izango da Zizekek burua larregi janda naukala eta orduan Fermintxo ‘aukera fortzatu’aren aurrean jartzen dudala. Badakizu aurkera fortzaturena ez? Daukazu apaiza galdetzerakoan aukera ematen dizuna, ‘zukJainkoan sinesten duzu, bai ala ez’ baina bai esaten ez baduzu jai daukazu. Berdin berdin ‘zu demokrata ala biolentoa’ zara? Hor ere aukera fortzatua duzu. Ni demokrata, noski! Eta Fermintxok berdin berdin: bere diskurtsoa irakurriz ez dauka aukerarik ezker abertzaetik barrutik lana egitea baino. Bestela ez dauko zentzurik. Esan nahi dut bere diskurtsoaren posibilitatearen kondizioak askapen mugimenduan daude errotuak, berak nahi ala ez!

    Simulakroa, traizioa, totalizazioa- Badiouren etikatik dator. Sarreratxo bezala hor http://basque.criticalstew.org/?p=8872 erdialdean aurkituko duzu, V of Victory argazkiaren pare parean. Bestela hAUSnART 0 eta 1en bi artikulutxo daude Badiouri buruz eta hor agian argiago dago.

  21. Milesker zuri, Imanol. Egia esan, irakurria nuen, gaur goizean edo atzo, zuk gomendaturikoa. Irakurria izanik ere, horri buruzko galdera luzatu izanak argi dago zer esan nahi duen. Irakurri dudanean ezer gutxi ulertu dudala. Eta bigarren irakurketaren ondoren ere ez pentsa askorik aurreratu dudanik. Abisatu nuen hasieratik zuen maila altuegia iruditzen zitzaidala, nik filosofiaz ezer gutxi baitakit. Hutsaren hurrengoa, egia esan. Aitortu behar dut gainera, lotsaz aitortu ere (Bruselan bizi naizenarekin neure burua justifikatzea aitzakia merkea iruditzen baitzait), ez ditudala hAUSnARTak irakurri. Ea pixkanaka zertxobait jazten naizen zuen ekarpenei ahalik eta zuku gehien ateratzeko.

  22. Aupa, egunon denei!

    Asteburu honetan etxetik kanpo izanen naiz, eta ezin izanen dut eztabaidan parte hartu. Honat ekarri dut “Euskal Iraultza Sozialista” blogean argitaratutako erantzun luzea. Imanol Galfarsororen kritika eta ekarpen zinez interesgarria geroko uzten dut. Zer pentsatu eman dit, jakina. Izan ongi!

    Hona hemen egindako kritikei ene erantzuna:

    ARGITZEAK, ZEHAZTAPENAK, ÑABARDURAK, ERANTZUNAK …

    Eztabaidaren garapenaren fase honetan, kontu batzuk argitu nahiko nituzke, bertze batzuk zehaztu, ñabartu, aipamen pertsonal batzuei erantzun … Banan banan joanen naiz, kronologikoki, ahal bezain labur eta xamur:

    1.- “Duela hamabost urte kartzelan ezagutu nuèn Fermintxo burkidea Mirandezale amorratua zen eta Joxe Azurmendik idazten zituenak gogotik goraipatzen zituen. Orain, berriz, badirudi Azurmendiren pentsamenduaren zeharo kontra dagoela.” Xabier Makazaga, 2012ko abuztuaren 14an, 10:24 pm.

    Begi bistako kontu bat: duela 15 urte Fleury-Mérogis espetxean Xabier Makazagak ezagutu zuèn burkidea (biok ETAko militanteak ginen orduan) eta gaur egungoa, normala denez, pertsona bera da eta aldi berean, ez da. Heraklito Efesokoak, Ἡράκλειτος ὁ Ἐφέσιος, behin erran omen zuena: «Panta rei» “πάντα ρεῖ”, hots, “Oro jario”.

    Dialektika, dialektika eta dialektika! Mirandezale amorratua izaten segitzen dut, jakina, bainan, otoi, fundamentu pixka bat: ez naiz Mirandezalea nazionalsozialista edota pedofiloa naizelakotz (ez nintzen orduan eta orain ere ez, prefosta!). Miranderengan miresten dudana eta betikotz miretsiko dudana bere euskalduntasuna da, osoa, konplexurik gabea, bortitza, sanoa, katolizismo erromatarrak irendu gabea, modernitate burges ustelaren aurkakoa; miresten dut bere kultura entziklopedikoa, bere kosmopolitismo euskalduna, bere poliglotismo txundigarria, bere literatura unibertsalaren ezagutze zabala eta sakona; miresten dut bere saiakera, euskal erlisione zaharra berpiztekoa, lehengo euskaldun basa eta kolonizatu gabeen izpiritu hezkaitza berreskuratzeko ahalegina; miresten dut borroka armatuaren beharra defenditu zuela bakardadean, denei aitzi eta guztien kontra, eta bereziki PNV burges, demokratero, frantses-zale eta katoliko saindu-jaleen aurka; miresten dut bere heterodoxia eta ausardia, eta bere eleaniztasuna, beti Herri zapalduen aldekoa; miresten dut gure lehengusu-lehengusina bretoi, kornuallestar, galestar, irlandar, eskoziar eta manxarrendako beti erakutsi zuèn elkartasuna eta hurbiltasuna, eta hizkuntza zeltetan/keltiarretan erdietsi zuèn eleaniztasun miresgarria … Argi utzi dut? Posible dea komunista iraultzailea izan, fededuna eta aldi berean mirandezalea, azaldutako terminoetan, beti ere? Agian bai, Xabier Makazagari inporta ez bazaio.

    Dialektika, dialektika eta dialektika, Xabier, mesedez eta faborez! Saia zaitez Hegel irakurtzen, Euskaraz (itzulita dago-eta!), Frantsesez, Espainolez, eta posible balitz (zer inbidia nirea!) maite duzun pertsonaren laguntzaz, Alemanez, jatorrizko hizkuntzan. Eta hau ez da sarkasmoa, lagunkiro egiten dudan aholku eta iradokizuna baizik. Zergatik? Aizu, Joxe Azurmendiren pentsamenduaren zeharo kontra nagoela erratea ere! Gehiegixko, ezta? Eta hori, Andoni Olariaga kritikatu dudalakotz. Zer egin behar nuen, ba? GARAn orrialde osoa hartu guri egurra emateko (ala ez?) ez gainera txalotu? Kuxidade pixka bat, otoi!

    Jakina, Joxe Azurmendi biziki miresten dut eta aldi berean (dialektika, Xabier! Zer pelma, kaparra eta astuna naizen, ezta?) oso kritikoa naiz bere pentsamenduarekin. Ez ahantzi nik abiatutako blogaren goiburu Marxena: “De omnibus dubitandum” : “Guztia zalantzan jarri” (Lehendabizi, ene pentsamendua, noski! Horregatik ari naiz matraka ematen etengabe, eztabaidak piztu nahian …) Eta jakina, ahal dudanean agertuko dut hori, testu luze xamar batean eta blog honetan, beti ere Xabier Makazagari inporta ez bazaio.

    2.- Eta bai, Xabier, bete betean asmatu duzu: ene hipotesia da honezkero III. Mundu Gerran sartu gaituela Kapitalismo Inperialista anglosaxoi eta sionistak, eta ondorioz, Euskal Herri Langilearentzako irtenbide (duin eta baikor) bakarra Iraultza Sozialista egitea da, Euskal Errepublika aldarrikatuz eta eraikiz, eta Komunismorantz abiatuz. Ene tesia, hipotesia, edo denadelakotesia gure artean eztabaidatzea, datuz eta dataz, arrazoiz eta argudioz, biziki eskertuko nuke, eta horretan saiatzen naiz, nihaurrek abiatutako blogean, ahal bezala. Jakina, hipotesi hori erokeriatzat jotzen duenarekin eztabaida gutti eginen dut, bistan da, ez nik nahi ez dudalakotz, baizik eta inortxok ere ez baitu ero batekin eldarniozko pitokeria zoroak eztabaidatzen denbora galdu nahi. Normala da eta ez naiz bat ere kexatzen!

    3.- “Nik, berriz ikusten dudana da Euskal Estaturik gabe euskarak, euskal kulturak, gure erroek … jai daukatela, eta zalantzarik gabe nahiago dut Euskal Estatua izan, kapitalismo inperialista horren baitan bada ere, gaur egungo egoera baino. Ezker abertzalearen betiko helburu estrategikoak independentzia eta sozialismoa izan dira. Horrek ez du esan nahi, ordea, derrigorrez batera lortu behar direnik eta bietako bat gaur egungo baldintzetan lorgarriago ikusten badugu hori lortzeari uko egin behar diogunik. Lor dezagun lehenik independentzia, horretarako baldintza egokiak baititugu, eta horrek zalantzarik ez dut sozialismoa ere lortzea erraztuko digula. Batzuk, ordea, nonbait uste dute sozialismorik gabeko independentzia lortzeak lehen helburua zaildu egingo duela, erraztu beharrean. Bada, horietako inork ez dit oraindik azaldu zergatik uste duten hori.”

    Hemen dago eztabaida korapilatsu eta labirintiko xamar honen koska! Begira, bertzenaz, zer dioen Aitor Goñik:

    “Zer daukagu orain? Zein da estrategia zuzena? Ideologia mailan, filosofian eztabaidak eztabaida, politikan efikazia behar da bestela JAI. Eta hor errealitatetik abiatzea ezinbestekotzat jotzen dut. Eta krisiak krisi, eta arrazoi gehiago oraindik, ari duenarekin XXI. mendeko sozialismoa oso oso oso urrun ikusten dut nik Euskal Herrian Europako parte den heinean. Agian erratuta nabil baina ez dakit … ni azken aldi honetan eszeptiko xamar nabil eta hasteko AITAPONTEKORIK GABE INDEPENDENTZIARIK EZ!!! Hori argi daukat. Askotan aipatu izan da herrialde asko independizatu direla azken urte hauetan baina denak ere herrialde boteretsu baten babes pean. Nola ez AEBen babesari esker. Sobiet Batasuna ohi eta Jugoslaviar ohiko herrialdeak adibide. Besterik EZ!!!! Quebec, Eskozia, Flandria, Irlandak ez dute oraindik lortu eta adibide Irlandaren aita-ponte AEBk ditugu.”

    Eta begira zer dioskun Andoni Olariagak polemika hau abiatu zuèn artikulu mamitsuan:

    “Egungo egoeraren ageriko mugak eta kontraesanak aintzat hartu (eta egindako hanka-sartzeak, baina baita asmatutakoak ere) eta batez ere egoeraren aukera zabalei erreparatuz, zeruertza argia da, euskal estatuarekin arazo nazionalaren partida bukatzen da: egitura juridiko bat, ez gutxiago ez gehiago. Ez da gutxi. Horraino bidea elkarrekin egitea ez litzateke gutxi eskatzea.”
    Hori da, hain zuzen, nik bultzatu nahi dudan eztabaida, eta horretarako izkiriatu nuen “Hamar galdera egin beharrekoak / Komunista Iraultzaile baten dekalogo kritikoa”, eta horregatik ere ari naiz Leninen “Estatua eta Iraultza” liburua atalka argitaratzen. Oraingo estrategia aldaketaren bihotzean eztabaida hori dagoelakotz, eta ez ene (balizko) nartzisismo neurotikoarengatik (bon, denetarik dago ene baratzean, baina tira, ene buruaz irri egitea ere maite dut …)

    Eztabaida hori eginen dugu, polemika-kideok? Agian bai, eta oxala baietz!

    4.- Hara Xabier Makazagak dioena, mamitsu bezain sakon:

    “Ene ustez, eztabaidatu beharrekoa da gaur egungo baldintzetan zer lor daitekeen eta zer ez. Hau da, zertarako dauden baldintzak eta zertarako ez, zoritxarrez. Duela 35 urte autonomoek ederki sartu zuten hanka pentsatuaz insurrekziorako baldintzak zeudela eta KAS alternatibaren kontra jo zuten zuzen. Orain batzuk orduko planteamendu haietara bueltatu dira, eta gogor jotzen ari dira ezker abertzalearen gaur egungo alternatiba taktikoaren kontra. Gaur Berrian datorren Orreaga taldeko Mikel Antzaren artikulua lekuko:
    http://paperekoa.berria.info/iritzia/2012-08-14/005/001/independentziarik_gabe_ez_dago_demokraziarik.htm

    Bada, ez nago batere-batere ados ez Fermintxorekin ez Orreagakoekin, duela 35 urte autonomoekin izan ez nintzen bezala. Haiei errealitatea laster asko etorri zitzaien buru gainera eta uste dut berdin gertatuko zaiela bai Fermintxori bai Orreagakoei, itxuraz elkarrekin zer ikusirik ez duten bi ikuspegi diruditenak, baina hamaika antzekotasun dituztenak.”
    Honetaz erantzunen dut Orreaga taldeko kidearen iritzi artikulua irakurtzen dudalarik. Autonomoei buruz zer pentsatzen nuen eta zer pentsatzen dudan, aski da “Euskal Iraultza Sozialista” blogerat jo, eta “Borroka Garaia da! Eztabaidaren oihartzunak” zazpi ataleko sarrera irakurtzea.

    5.- Berriz ere Xabier Makazagaren hitzak, eztabaida honi sakontasuna eta aberastasuna ematen diotenak:

    “ETAren Alternatiba Demokratikoa horixe zen, baita KAS alternatiba ere, eta Fermintxok ederki asko daki hori. Kartzelan elkarrekin izan ginenean ederki asko zekien behintzat eta guztiz ados zegoen horrekin. Orain zeharo kontra dago, ordea, eta uste du, orduan ez bezala, gaur egun bide egokiena oso bestelako bat dela. Neguko jauregien harrapatzea hain zuzen ere.”
    Ez dut inor gogaitu nahi ditxosozko Dialektikarekin. KAS alternatiba taktikoa ote zen, ala taktiko-estrategikoa, eztabaida biziki sakona egin zen bere garaian, eta jendeak nahi duelarik berriz ere ireki eta zabaltzen ahal dugu. Batez ere Argalaren pentsamendu komunista iraultzaile eta dialektiko miresgarria azaltzeko aukera emanen duelakotz, bai eta Euskal Biltzarre Nazionalaz mintzatzeko, eta bertze hamaika mila kontu halako … Alternatiba Demokratikoaz ere badakit zertxobait, Xabier Makazagak ederki asko dakikeenez, eta bakar-bakarrik erran Alternatiba Demokratikoa (Demo-kratikoa, Demo-krazia = Herri Boterea, honela adierazten zen planteamendu berria esplikatzeko egin zèn txosten luzean: “Faxismoa, Estatua, Kapitala eta Euskal Iraultza”, lantxo hori hor nonbait egonen da oraindik, baina tamalez nik ez dut eskura), harirat itzuliz, Alternatiba Demokratikoa ulertzeko bi bide eta manera baziren: demokrazia burgesiaren terminoetan ulertuz, hots, sistema parlamentario-partidukratikoa, ala Herri (Kontra)Boterearen estrategiaren bidean, hots, iraultza iraunkorra, bere fase demokratiko-iraultzailean (“Haustura demokratikoa, oroitzen zarete, hau irakurtzen duzuen zahar ni bezalako horiek?). Jakina, prefosta, bistan daaaaa … gogoeta hauek autokritikoak ere badira, mekaguen! Praxi Iraultzailearen Filosofia: praktika teorizatu eta teoria praktikatu. Eta hanka sartzen denean (nik bere garaian bezala -edota oraintxe bertan, nork daki?- ) onartu … autokritikatu, zuzendu eta jo aitzina. Hori egiten ari naizela iduritzen zait, Xabir Makazagari inporta ez bazaio. (ez hartu hau sarkasmo makiabelikotzat, otoi, txantxa ttiki bat bertzerik ez baita!)

    6.- Xabier Makazagak berriz ere:

    “Paradisuan bizi ginen, jatorrizko bekatua jasan behar izan dugu historian zehar, eta berriro ere historiaren azken honetan, paradisua lur gainera etorriko zaigu (klaseen arteko diferentziak bukatuko dira …)”. Bada, ene pentsakera aspaldi askatu nuen kristau eskolan hezi izanak ekarri zizkidàn halako loturetatik eta ezker abertzalea ere aske ikusi nahi dut lotura horietatik. Horretan saiatu naiz aspalditik eta horretan saiatzen jarraitzeko asmoa dut.”

    Ez dut zuen hitzak eta testuak manipulatu nahi, Andoni eta Xabier, bainan orduan zer ulertu behar dugu komunista iraultzaileok, “klaseen arteko diferentziak bukatuko dira” delako sinesmen eta proiektu politiko gurea zuen ustez, ipuin teologiko kristau bat dela, mitologia, alegia, kristau eskolan hezi izanak ekarri” dituen loturak edo zer? Eta orduan, klaseen arteko diferentziak bukatzen ez badira, zer izanen dugu, Kapitalismoa per secula seculorum, amen” ? Eta orduan, non gelditzen da “Independentzia eta Sozialismoa” leloa? Nolako Sozialismoa proposatzen diguzue? Klase diferentziekin eraikiko den Sozialismoa? Puntu hau gehixeago zehaztu beharko zenuketela iduritzen zait niri.

    7.- Andoni Olariagak:

    “Falazia handia da nik marxismoaren (ez guztiaren) dogmatismoa kritikatzen dudalako ez dudala Stalin, Lenin eta aipatzen dituzun beste guzti horiek irakurri, edo ez irakurtzea gomendatzen dudala ondorioztatzea.”

    Hasteko, Andoni, ni ez dut Stalin aipatzen irakurgaien artean, bertze gauzen artean eta Riazanov militante boltxebike maitagarriak behin erran zuenez, Koba (bere bertze goitizena) oso teoriko distiratsua ez zelakotz. Ongi irakurtzen baduzu, Marx eta Emgelsez aparte, marxista kritiko zerrenda luze bat ezartzen dizut, eta haiekin nahas-mahas, anarkista eta komunista libertario zenbait, nik biziki maite eta estimatzen ditudanak. Hobeki irakurtzen baduzu, ohartuko zara parentesien artean agertzen direla Stalin, Trostki eta Mao, ordena honetan, “marxista ortodoxo”en adibide paradigmatiko gisa (eta neurri handi batean halakoxeak izan ziren hirurak, ñabardura aunitzekin). Beraz, Salin lehen lerroan paratzea eztabaidarako tranpatxo bat iduritzen zait, bertzerik gabe, kiroltasunaz hartu beharrekoa.

    Ez dakit falazia erran dudan ala ez, espero dut ni zu ez ofentsatu izana, hori bai. Eta ahal izan bada, barkamena eskatzen dizut. Adierazi nahi nuena eta azaldu nahi dudana hauxe da: teoria-ideologiak sekularizatzea duela 150 urte inguruko ezker hegeldarraren programa zen, Andoni, Feuerbach eta ixtorio. geroztik urak bere bidea egin du, eta batez ere Marxen “Feuerbachi buruzko tesiak” ditugu, zeinetan Filosofiaren jauzi kualitatibo bat sortzen den: Praxi Iraultzailearen Filosofia, hain zuzen ere. Honetaz eztabaidatzea biziki gustatuko litzaidake, eta horregatik, nik abiatutako blogean agertu zèn lehendabiziko testu Marxena horixe bera izan baitzen: “Feuerbachi buruzko tesiak”. Hilabete barru-edo idazki miresgarri horren azterketa kritikoa argitaratzea espero dut, jatorrizko testu alemana eta ene Euskarazko (sasi) itzulpen kaxkarra, ohar, iruzkin eta argibideekin.

    Aizu! Sarkasmoak direla-eta! Aurreko iruzkin batean zure erramolde ahoan legar eta bilorik gabeko batzuk aletu nizkizun. Oroimena freskatzeko, hinat ekarriko dizkizut batzuk: “kontraesan politikoari zaion beldurrak”, “aitortu behar da erosoagoa zela, ñabardurak ñabardura, statu quoaren kontra egotea soilik”, “kritika garbizale”, “norbaitek (nork?) XIX. mendeko testu kanonikoak hitzez hitz aplikatu nahi dizkio gure errealitate sozial eta politikoari (noski, horrela bai denok sozialdemokratak!)”, “utopismo zaharretara bueltatu”, “pentsamendu metafisikoak egiten duen akats larri bat”, “utopismo anakronikoak”, “batzuk kontrakoan gogor tematzen diren arren”, “zaila da gizarte eredu berri bat pentsatzea (finean, Euskal Herrirako sozialismo bat) eztabaidan galdera berriak planteatu aurretik batzuek (nortzuek?) erantzun ziurrak baldin badituzte …”, “erantzun dogmatiko zaharrak errepikatzea”, “umiltasunez eta norbere nartzisismoa elikatu gabe (denok dugu eta gurea)” …

    Andoni, ez dakit erramolde hauek ironia, sarkasmoa, ala izendapen polemiko eta zirikatzaileak diren. Ni ez naiz kexatzen, eztabaida biziaren kontuak izaten dira-eta. Bainan oker ez banago, zureak dira, zuk izkiriatutakoak eta GARA egunkarian orrialde oso batean argitaratutakoak. Benetan uste zenuen erantzun gabe geldituko nintzela? Kiroltasuna, kiroltasuna!

    8.- Andoni Olariagak, berriz ere:

    “Berria eta Gararako Jon eta biok idatzi genuen lehen artikulua ardatz hartuta, klase arteko borroka aipatzen ez dugulako ateratzen dituzun ondorioak ateratzea, lekuz kanpokoa iruditzen zait. Esaldiz esaldi aztertzen dituzu guk esandakoak, gehienetan testuingurutik atereaz.”
    Baliteke/badaiteke/badateke hori egia izatea (ez dut uste, bainan hala izan daiteke, jakina!). Konponbidea erraza da eta eginen dut: herenegun, Polizia espainolak atxilotu ninduenean, bi liburu neramazkien txirrindulako gibeleko parrillan: Manex Erdozaintzi-Etxart-i buruzko azterketa aspaldiko batzuk eta zue liburua, Andoni, Iruñean erosi berria. Beraz, zure liburua eta Lapiko Kritikoan idatzi duzun guztia irakurriko dut ene azterketa kritikoa egiteko. Oso seriotan hartzen zaitut, eta kontrakoa uste baduzu ere, zure pentsamenduari buruz (ez zutaz, faborez!!!) dudan iritzia jende askok uste duen baino ñabar eta dialektikoagoa da. Aski duzu ondoko aipamenak irakurtzea, den-denak “Euskal Iraultza Sozialista” blogean argitaratutakoak:

    “Bada web orri bat biziki interesgarria, pentsamendu kritikoa gure hizkuntzan lantzen duena: Lapiko kritikoa (basque.criticalstew.org). Uste dugu iraultzaile euskaldunendako aski baliagarria izan daitekeela eta horregatik ekarri dugu orriotara.”

    “Milesker aunitz beharrezko eztabaida hau pizteagatik. (…) Espero dut artikulu eder honek eztabaida piztuko duela gure artean, eta berriz ere, milesker aunitz Andoni Olariagari gaia plazaratzegatik.”

    “Bada weborri euskaldun bat biziki interesgarria eta oker ez bagaude, bederen, hagitz gutti ezagutzen dena: Lapiko kritikoa. Jadanik orriotara ekarri dugu bertan izandako eztabaida mamitsu eta aberatsa, ateismoari buruzkoa, eta oraingoan ere han argitaratutako artikulu polemiko, zirikatzaile eta ezinago interesgarria aurkeztu nahi dizuegu, gure arteko eztabaidak piztuko dituelakoan.”

    “Bainan ezer baino lehen, utz diezaiegun hitza Lapiko Kritiko weborriko lagun eta adiskideei:”

    “Zer erranik ez, gai honetan bat gatoz erabat Joxe Azurmendirekin eta Lapiko Kritiko guneko lagun eta adiskideekin. Ez gara irizkide, eta ez gogaide, baina bai bidaide eta mintzaide.”

    “Eskertzekoa da gogoeta hauek egin izana, polemikan sartzeko adorea izatea eta bereiziki hori guztia EUSKARAZ egin izana. Bistan da, ni ez nago bate ere ados ideia hauekin, ene pentsamoldearen antipodetan daude.”

    “Eztabaida sakonean murgilduko garenez, eta Euskal Herria mendez mende populu eta lurralde katoliko-jantsenista sutsua izan denez, saia gaitezen biok eztabaida termino adeitsuetan garatzen, izendapen teoriko eta filosofikoak irain personaltzat, eraso maltzur eta doilortzat ez hartzen. Ni gogoz saiatuko naiz, jakinda nire iragana, hain xuxen ere, katoliko-jantsenista izan dela bete-betean. Eta honekin, polemika eta eraso dialektikorako bide aski pollita uzten dizut ideien eta teorien xake partida eder honetan … Izan ongi, eta segi hola-hola, hain bizkor eta sutsu! Adeitasunez …”

    “Eztabaida bere osotasunean segitzeko “Lapiko Kritikoa” blogerat jo behar duzue. Ez gara errepikatzeaz nekatuko, blog hori zinez interesgarria da euskaldun ororendako, azkenean eta behingoz euskaldunok bilgune bat baitugu Filosofiaz eta Teoriaz mintzatzeko, erdaldunen itsaso zabal eta hondogabean ito beharrean… Blogeko edukiekin ados egotea ala ez, Euskara eta Euskal Kulturaren egoera ezinago larri honetan, euskaldunen aurkako Etnozidioaren azken fase terminal honetan, bigarren mailako kontua da. Lehentasuna, gaur egun, arlo kulturalean, bederen, euskaldun guztiok gure kultura eta hizkuntz komunitatea, euskaldungoa, alegia, indartu eta trinkotzea da. Hori bai, nork bere printzipioetan amore eman gabe, jakina!”

    “Biziki gomendatzen dizuegu, berriz ere, blog horretan sartzea, irakurtzea eta ahal dela, parte hartzea. Euskaldunok hil ala biziko afera dugu kultur eta eztabaida-komunitate bat sortzea. Espainolek, Frantesesek, Anglo-saxoiek edota Alemanek milaka forum, agora eta bilgune dituzte Filosofiaz eta Teoria Iraultzaileaz eztabaidatzeko. Euskaldunok bederen batto bagenu …”
    “Aupa, lagunok! Lapiko Kritikoan eztabaida ez du atertzen eta zinez ekarpen interesgarriak agertzen ari dira. Beraz, bere testuinguru osoan eta naturalean irakurri nahi badituzue, jo ezazue bertara. Ez gara aspertuko weborri hori biziki gomendatzeaz, euskaldunok zinez aukera gutti baitugu nasaiki eta lasaiki eztabaidatzeko geure artean, erdalkeriaren morroi eta otsein izan gabe. Hori egin nahi ez dutenendako, hona hemen euskaldun iraultzaileendako ezinbertzeko bilakatu den eztabaidagune horretan berriki argitaratu diren iruzkinak:”

    “Eztabaida eta polemika zabal-zabalik dugu! Jo aitzina! Zure erantzunaren zain, Andoni! Gaizki erranak barkatu eta ongi erranak gogoan hartu … Adeitasunez,”

    “Kaxu! Ni beti ari naiz matraka eta kaparrada ematen Dialektika ditxosozkoarekin, baina zer nahi duzu? Ez dago errealitatea sakoki ulertzerik metodo dialektikoa ibili gabe. Andoni Olariaga euskalduna da, EUSKARAZ bizi eta izkiriatzen du, eta alde horretatik, irizkide eta gogaide ez bada ere, bidaide eta mintzaide bada, eta garrantzitsua. Zeren eta etnozidioaren azken fase terminalean sartu den Euskal Herri hilzorian dagoen honetan, euskalduntasunaz jokatzen dutenak, beren klase-kokapen eta jokaerez aparte, estima eta begirune merezi dute euskaldun komunista iraultzaileon aldetik. Gure erkideak dira, eta ez, inolaz ere gure arerio edota etsaiak. Etsaia zei den argi dut nik, bederen : Kapitalismo Inperialista anglo-saxoi eta sionista, eta jakina, Estatu etnozida frantses eta espainolak, ete beren bi oligarkia kapitalistak. Andoni Olariaga aurkari teoriko-ideologikoa da, bainan Euskal Herri Langilearen partaidea da. Nik kritikatu nahi dudana bere ideologia basko-euskalduna, erreformista eta burges ttikia da, eta horretarako artikulu aunitz prestatzen ari naiz, ideologia aurkariak pausuz pausu eta arrazoiz arrazoi desmontatu behar baitira, ez lau topiko merkeen bidez eskomikatuz. Ideologia eta teoria beti ibilki dira korapilaturik eta txirikordatuta, eta lan zaila izaten da garia eta ologaiztoa bereiztea. Bistan da, nire pentsamenduan ere ideologia eta teoria nahasita daude, nahiz eta nik jakin ez, edota ni ohartu gabe. Horregatik dugu komunista iraultzaileok hain beharrezko kritika, eta autokritika, eta eztabaida kolektiboa, eta polemikak … Adimen kolektiboa eztabaidatuz eraikitzen baita, ideia egokiak ez dira zerutik jausten, klaseen arteko borrokaren arragoan urtu eta berrosatzen dira etengabe.”

    “Kritika ausart, zorrotz eta inteligente horiei bere tokian eta momentuan erantzunen diegu, jakina, gure ahalen arabera.”

    Bon, uste dut aski lagin ezarri dudala hemen. Zuri dagokizu epaitzea ea egia denetz …

    Eta gaurkoz aski, haurrengana joan behar bainaiz igerilekurat, haiekin jostatzera, bakantzetan (omen) gaudelakotz …

    Izan ongi eta sarri artio!

  23. […] beharrean, arrangura horiek erabakitzeko unean baino agertuko ez balira. Dena alaiagoa litzateke. Andoni Olariaga: Lapiko kritikoa: Tsunamiaren ondorengo bestondoaz Argoitz Ormazabal Kurriza: Brankatik behera konplexuak Felipe Malo: Konkordiaren piratak Anjel […]

  24. Diozu “hipotesi hori (III Gerra Mundialarena eta abar) erokeriatzat jotzen duenarekin eztabaida gutti eginen dut, bistan da, ez nik nahi ez dudalakotz, baizik eta inortxok ere ez baitu ero batekin eldarniozko pitokeria zoroak eztabaidatzen denbora galdu nahi. Normala da eta ez naiz bat ere kexatzen!”

    Bada, bai, erokeriatzat dut zure hipotesia, eta beste edonor izan balitz halako hipotesia defendatzen duena ez nukeen berarekin eztabaidatuko, baina zu beti izan zara oso “ero” berezia, eta maitagarria, eta, hara, zurekin, bai, zurekin saiatu nahi dut.

    Hasteko, esan hirugarren aldiz bota ondoren “Xabier Makazagari inporta ez bazaio” gehitzen duzula, ”ez hartu hau sarkasmo makiabelikotzat, otoi, txantxa ttiki bat bertzerik ez baita!”. Sarkasmo gehiegi erabiltzen duzula esana dizugunez, ez al duzu uste lehen aldian gehitu beharra zegoela, gaizkiulertzerik egon ez zedin?

    Ondoren, azaldu segurutzat nuela Mirandezalea izaten jarraitzen zenuela, Fermintxo, ez baitut inondik inora kontraesanean ikusten zure egungo pentsakerarekin, eta horrenbestez lekuz kanpo zegoela aipamen hori. Ene komentarioak Joxe Azurmendiren pentsamenduari buruzkoa izan nahi zuen eta erraz ulertuko duzu zergatik etorri zitzaidan burura Mirande testuinguru horretan. Baina Azurmendi aipatzearekin aski nuen, Mirande ezertarako aipatu gabe. Ez baitzuen batere zerikusirik esan nahi nuenarekin, eta gaizkiulertzeak ekar zitzakeen.

    Beste gauzatxo bat ere argitu nahi dut eztabaidari ekin aurretik. Azurmendiren pentsamenduarekiko “oso kritiko” izateaz gain (hala diozu hitzez hitz), sekulakoak eta bi esan zenituen Andoniren berbera den pentsamendu horri buruz. Beraz, ez dakit zertara datorren esatea dialektikaz zipitzik ez dakidala, hain zuzen adibide hau jarrita: “Joxe Azurmendiren pentsamenduaren zeharo kontra nagoela erratea ere!”(nik “badirudi” jarri nuen esaldi horren aurretik, baina tira). Bale, “zeharo kontra egon” ez zen izan oso esaldi egokia, “oso kritiko izan” egokiago zen esan nahi nuenerako, baina ulertzen zen zer esan nahi nuen, ez? Bada, “Guztia zalantzan jartzea” gauza bat da eta oso bestelakoa esan zenituenak esatea Andoniren pentsamenduari buruz eta horrenbestez Azurmendirenari buruz.

    Eta orain bai, eztabaidari ekingo diot, hainbat gauza aurreragoko utziz, luzeegia izan ez dadin:

    1. Argi dago ez duzula uste, ENAMek (Nazio Askapen Mugimendua!) hamarkadaz praxian erakutsi bezala, arazo nazionalak duela zentralitatea, zuretzat klase borrokak baitu argi eta garbi zentralitate hori. Hala zenion: “Nire (hipo)tesia da Andonik ez duela klase borroka aintzakotzat hartzen, hots, ez duela klaseen arteko borrokaren ardaztasun eta zentralitatea onartzen.” Beraz, zuretzat klase borroka aintzakotzat hartzea eta haren ardaztasun eta zentralitatea onartzea gauza berbera dira. Zuretzat ez dago nonbait beste modurik klase borroka aintzakotzat hartzeko. Eskertuko nizuke hori arrazoitzea.

    2. Zera diozu “Estatu burges basko bat eraikitzeko, ez konda nirekin!” Ene ustez akats larria egiten ari zara. Horretan laguntzeak are zilegitasun handiagoa emango baitizu Herriaren aurrean Iraultza Sozialista gauzatzeko. Horretan lagundu ordez oztopoak jartzen badituzu, ez gero harritu zilegitasun oro galtzen baduzu Herriaren aurrean.
    Bide batez, berriro ere luzatu nahi dizut enetzat oso garrantzitsua den, eta inoiz erantzuten ez duzuen galdera bat: zergatik uste duzue sozialismorik gabeko independentzia lortzeak sozialismoa lortzea zaildu egingo duela, erraztu beharrean?

    4. Nonbait ez duzu ulertu Orreagakoei ez ezik zuei ere egozten dizuedala duela 30-35 urteko autonomoen planteamenduetara bueltatzea. Azken batean, ematen duena baino antza hadiagoa baituzue Orreagakoek, Joseba Ariznabarreta buru, eta zuek. Horra irekia uzten dudan eztabaida bat.

    5. Eta bukatzeko beste eztabaida bat ere ireki nahi nuke zuk diozun honi buruz:

    “Nire ustez, 1958-1978 urteetan ildo batzuk argiago zeuden: iraultza sozialistari zegozkion guztiak, adibidez. 1979-2009 urteetan aldaketa taktiko eta estrategiko luze eta paulatinoa gertatu zen, negoziazioaren bidean sartu ginelakotz, planetako Nazio Askapen Mugimendu gehienak bezalaxe”.

    Hara zer galdera luzatu zenuen aldaketa horri buruz:
    “Zer bilan historiko egiten ahal dugu munduan zehar gertatu diren negoziazio prozesuez? Ertamerika, Hegoafrika, Irlanda, Nepal… Nazio Askapen mugimenduak indarturik irten dira prozesuetatik? Iraultzak piztu dira ala itzali? Negoziazioa ez al da izan Inperialismoak maisuki erabili duen estrategia Herri Langileen borrokak zapuzteko?”

    Hau da, ene ustez, zure erantzuna:
    “1967an, CHE Bolivian hil zutelarik, ildo estrategiko bat indargabetu zen, eta bertze bat, Sobiet Batasunetik zetorrena, alegia, negoziazioaren estrategia, “elkarbizitza baketsua”ren ildotik (espainolez, “la coexistencia pacífica”; Frantsesez “la coexistence pacifique”) abiatu zen. Badakigu zer pentsatzen zuen CHE Guevarak honetaz guztiaz, eta nire ustez, denborak, hots, praxiak, arrazoia eman dio goiti-beheiti”.

    Argi dagoena da zeharo zalantzan jartzen duzula 1979tik hona egindako aldaketa taktiko-estrategikoa (egoeraren aldatzeak ezinbesteko egin duen aldaketa) eta alde batera utziaz ez dakidala nondik atera duzun aipatu Nazio Askapen Mugimendu horiek Sobiet Batasunetik zetorrren ildo bati jarraitu ziotela estrategia negoziatzailea garatzeko orduan, hona iradokizun eta galdera batzuk:

    Badakigu zer pentsatzen zuen CHEk 1967an, ez zer pentsatuko zukeen gaur egungo egoeran.
    Gainera, CHEren ideiak jarraitu dituzten Nazio Askapen Mugimenduak emaitza hobeak lortu al dituzte? Non? Eta ez didazu esan ideia horiek inor gutxik jarraitu ez dituelako izan dela.
    Ba al daude gaur egun baldintzak Euskal Herrian ideia haiei jarraitzeko? Hori da galdera garrantzitsuena eta nabaria da ene erantzuna. Oso nabaria.

  25. Lehen aipatu dut, eszeptiko xamar nagoela eta independentziaren adibidea jarri dut. Adibide horrekin errealitate bat azaldu nahi nuen besterik gabe, ikusteko kontraesanei aurre egin beharko diegula eta hausnartzeko nola egin aurre.
    Baina oinarrian aipatu nahiko nuke nahiko baikor ikusten ditudala orokorrean gauzak. Ez halako batean egun batetik bestera helburuak lortuko ditugulako, baizik eta ekinaren ekinez, gure eguneroko honetan, azken hamarkadetan aurrerapausoak eman direlako eta lehengo mezuan nioen bezala irabazteak bakarrik ez, baizik eta ahaleginak bere balio duelako. Eta hor aurrerapausoak ematen dira, nahiz eta jakin mundu krudel eta latz baten aurrean aurkitzen gerala. Ikusi besterik ez gaur bertan HegoAfrikako erahilketak!!!! IKUSI, gainera telebistan ia inoiz ikusi ez dugun moduan. Edo ta Siria……………..
    Ildo honi jarraiki N. Chomsky ekarri nahi nuke gogora. Agian, berak jaso duen tradizio analitikoagatik edo, bere analisiak eta hausnarketak egiterako orduan badu ideiak zehatz azaltzeko joera. Bere burua betidanik anarkista libertariotzat harturik, ideia batzuekin ados egon ala ez, argi eta garbi esaten du AURRERAPAUSO nabariak eman direla gure munduan eta ez ikuspegi inozoa duelako, baizik eta kontutan izanik errealitate desberdinak, era guztietako gizarte mugimendu ezkertiarrei esker borroka bat egon delako. Eta ohikoa denez adibidetzat noski AEBak jartzen ditu Vietnamgo eta Afganistango edota Irakeko gerrak konparatuz. AEBei kritika egin eta gero, azken batean haien jarrera inperialista kritikatuta, onartzen du amerikarren jarrera aldatu dela. Hau da, ez dute Vietnamgo gerran jokatzen zuten bezain LOTSAGABE EDO ZIKIN JOKATZEN!!!! Gaur egun ez dira ezta gutxiago ere Vietnamen egiten zituzten SARRASKIAK egitera hausartzen. Eta zergatik? Ba azken batean inperialismoaren kontrako borroka bat egin edo egon delako. Eta nik bat egiten dut ikuspegi honekin.
    Eta noski, CHEren adibideari jarraiki nik ez dakit gaur egun nola jokatuko lukeen baina inperialismoak berak desberdin jokatzen duen eran, aurrerapausoak eman direlako, erantzuna era desberdina izango litzatekeela pentsatzen dut. Zentzu horretan esaten dut ideiak, terminologia berak…….. egokitu eginbehar dutela garai berrietara. Azken batean behin eta berriz aipatu den bezala baldintzak aldatu egiten dira eta hor egokitu beharra daukagu.
    Adibidez bat iraultzailea izan daiteke. Baina zein iraultza nahi dugu, zer nolako iraultza, non eta nola……..hori zehaztu egin behar da!!!!! IRAULTZA SOZIALISTA esan eta jendeari zer etorriko zaio burura???………Ba erraza, ez? Boltxebikeen iraultza. Eta errealitate hori oso oso oso latza da!!!!!!! HOLOMODOR, GUDA ZIBILA, DEPORTAZIOAK, KULAK, GULAG, PURGAK………..Eta hori oso lotua dago Sobietar iraultzarekin ez bakarrik Stalinismoarekin, eta noski garaiarekin ere bai, goseteak ez zituen Stalinek sortu……guzti hori ez da ahaztu behar bestela geure burua engainatzen ari gara.

    Berriz ere Chomsky erreferentziatzat harturik ideia bat kontuan hartu behar da ZENTRALA dena eta da SOZIALISMOA azken batean langileak edo ekoizleak ekoizten duenarekiko kontrola izatea da eta hor argi eta garbi aipatzen du herrialde sozialistetan ez zela hori gertatzen. Hau da, Chomskyk onartzen du AEBk sozialistagoa zela Sobiet Batasuna baino. Azken batean demokraziak, benetako demokrazia batek bat egiten du sozialismoarekin eta helburua, hor dago argi eta garbi. Demokrazia eta sozialismoa, non herriaren parte hartze sakon bat egongo den. Bestela herri sozialistetan pasatzen zen bezala ESTATUA da erantzule eta berme eta azkenean izugarrizko leizea sortzen da boterea eta herriaren artean. Batzuk lanean eta besteak ………eta bientzat aukera berdinak……ez, partidukoa bazara gehiago……..eta bestea lan eta lan…….lan egiten duenak gehiago merezi duen bitartean…..

    Beraz klaseen arteko borroka dagoela onartuz, borroka hori aurrera eramateko eta arrakasta izateko oso adimentsuak, zuhurrak izan behar dugu. Agian txorakaeria bat da esango dudana baina ez dut uste. Krisia dela eta boterea oso zuhurra da batzutan eta badaki adibidez funtzionarioei soldata jeitsiz benetako arazorik ez duela izango. Zergatik?……….Jendeak pentsatzen duelako funtzionarioak oso ongi bizi direla!!!!!! Beraz neurri horiek artzeko beldurrik ez daukate badakitelako hein handi batean arrakasta duela!!!

    Adibideak dira ikusteko errealitatea zein den eta horri egin behar zaiola aurre. Eta ez da erraza!!!! Azken batean, nire iritziz sozialismoa gaur egun, ez dakit hemendik gutxira, pausoz pauso egiten den zerbait da, horregatik jarri nuen atez atekoaren adibidea eta hor bateragarri ikusten ditut Euskal Herrian Sozialismoa eta Independentzia, guztiz bateragarri. Gainera, Euskal Herria ez da izan hsitorikoki DESBERDINTASUN SOZIAL IZUGARRIAK dauden herri bat. Egon dira noski!!!!!!
    Beraz lehenik eta behin independentziarako baldintzak kontuan izanik lanean jarraitu beharko da eta hor pauso garrantzitsuak ematen ari garela iruditzen zait eta bestetik demokraziarekin eta batipat JUSTIZIAREKIN zerikusi zuzena duen benetako sozialismoa eraikitzen jarraitu besterik ez dago.

  26. […] […]

  27. Duela aste batzuk Andoni Olariagak ezker abertzalearen estrategiari buruzko kritikaz “Tsunamiaren ondorengo bestondoaz” izenburuko artikulua argitaratu zuen. Ezadostasunetik idatzitako erantzun bat da hau.

    -Nire ustez Andonik berdintzen ditu desberdinak diren “politikoa” eta “instituzionala” esanahiak honako hau esaten duenean: ”….ezker abertzalea panorama politikotik kasik desagertuta (itxuraz) egotetik tsunami bat izatera pasa zela, Bildu koalizioaren txaluparen gainean…”. Ezker abertzalea urte luzez egon da instituzioetatik kanporatua, baina egunerokotasun politikoaren erdian egon da urte guzti hauetan, baita espainolismo eta autonomismoaren komunikabideetan ere. Instituzioetatik kanpo egotea eta “panorama politikotik” desagertua egotea ez dira.

    -Andoniren ustez Zutik Euskal Herria ! txostenarekin, eta onartu den erarekin, kritikoak garenok honako motibazio hauek mugiarazten gaituzte “….Aitortu behar da erosoagoa zela, ñabardurak ñabardura, statu quoaren kontra egotea soilik: diskurtsoa bera errazago artikulatzen zen (zerbaiten kontra), teoria eta praxiaren artean kontraesanik ere apenas zegoen. Momentu horren falta sumatzen da askorengan”. Honen arabera ilegalizaio eta kartzelaratze masiboen garai hurbilotan erosoagoak bizi omen ginen, beldurra gehiago ematen ziguten kontraesanik eta eztabaidarik gabe bizi omen ginelako. Barregarria iruditzen zait Andonik puntu honetan esandakoa. Nik kontrakoa esango nuke; Zutik Euskal Herria! inposatzeko eragin duen faktore subjektiborik handienak Estatuaren jazarpena eta sortu zuen itomen sentsazioa izan dira. Noiz bizi ginen lasaiago eta beldur gutxiagorekin militanteok, 2009 baino lehenago ala 2012an?

    -Ildo berean Andonik hau baieztatzen du: “…., kontraesan politikoari zaion beldurrak sortzen dituela erreakzio (kritika) horiek…”. Denetarik izango da kritiko eta aldekoen artean, baina barruko kontraesanei beldurrari buruz hitz egiten duenez gogoratu nahi dut ezker abertzalearen azken 30 urtetako historian lehenengo aldiz militante sektore zabal bati etengabe eta publikoki esaten ari zaiola nahita nahiez onartu behar duela hitzez hitz Zutik Euskal Herria!k esaten duena edo bestela “soberan dagoela”. Eta okerrak eta “deslizeak” garesti ordainduko direla, Josetxo Ibazetarekin gertatutakoak ondo erakusten duenez. Galdera bat: non, noiz, eta nork erabaki du Batasunaren zuzendaritzak inposatutako txostena baldintza dela ezker abertzalearen kidea izateko? Azken 30 urtetan askoz baldintza demokratikoagoetan egindako barruko eztabaidetan bozkatutako txostenak onartzea ez zen baldintza herritar batasunaren kidea izateko (horra hor Patxi Zabaletaren adibidea esanguratsua); are gehiago, azpimarratzen zen garrantzitsuena helburu estrategikoekin (independentzia eta sozialismoa) ados egotea zela, eta ez estrategia politiko-armatuarekin ados egotea. Orain, berriz, baldintzak inbertitu dira, estrategia politiko-instituzionala onartzea ezinbestekoa da. Nork erabakita? Nork die beldurra barruko kontraesanei?

    -Esan dut Batasunaren Zuzendaritza inposatu duela Zutik Euskal Herria ! txostena. Zergatik diot? Honengatik:

    •Eztabaida prozesu osoa funtsezko gezur batean oinarritu zen: estrategia politiko-militarra baztertzea eta politiko instituzionala hartzea aurretik ezker abertzalearen erakunde guztien artean adostuta zegoela gezur hutsa zen. (Ikusi Otegiren azalpen lotsagarriak Bateraguneren epaiketan).

    •Aurreko gezurretan oinarrituta soilik eztabaidatu genuen Batasunaren zuzendaritza aurkeztutako txostena (Zutik Euskal Herria !). Zergatik agertu eta desagertu zen Mugarri (2txostena? Zergatik ezin izan genuen eztabaidatu, zuzendu eta bozkatu estrategia politiko-militarra jarraitzearen aldeko txosten hori? Berriro galdetzen dut; nork die beldurra kontraesanei?

    •Zutik Euskal Herria ! txostenari ezin izan genion zuzenketarik egin, ezta bozkatu ere. Gure ekarpenak “jaso” zituzten eztabaidaren moderatzaileek.

    •Txostenaren behin betiko idazkera “jakintsuen” talde batek zehaztu zuen. Non geratu ziren nik bezalakoek egindako kritikak eta proposamenak? Zenbateko ehunekoren babesa zeukaten? Ezin jakin, guk behintzat.

    Batasunaren zuzendaritzaren helburua argia zen: kosta ala kosta 2010ean irekiko zen hauteskunde zikloan legalak izatea instituzioetara itzultzeko. De fakto eta “hechos consumados” politikaren bidez ezker abertzalearen beste erakunde gehienei behartu zitzaien aukeraketa egiten; gehitu Zutik Euskal Herria ! ezartzen zuen estrategia politiko-instituzionala ala suizida izango zen banaketa eragin. Hasieratik erakunde horien aldetik barne kohesioa lehenestu zen eta garai horietan ados banengoen ere egungo deriba ikusita erabaki horren egokitasuna zalantzan jartzen dut egun.

    -Andonik honako hau azaltzen du: “….Batzuk kontrakoan gogor tematzen diren arren, borroka instituzionala askapen sozial eta nazionalaren beharrezko beste aurpegi bat da….”. Ados, noski. Baina kritiken gakoa zein da? Borroka instituzionala ez dela erabili behar, ala egungo estrategia politiko-instituzionalaren ildotik borroka instituzionalaren mesederako gainontzeko borroka molde guztiak indargabetzeak ala moteltzeak asimilaziora garamatzala?

    Azken hiru lau hamarkadetan eta estrategia politiko-militarraren barruan planteatzen genuen borroka molde guztien arteko osagarritasun egokia zela giltzarria aurrera egiteko eta asimilatuak ez izateko, eta borroka molde horien barruan borroka instituzionala sartzen zen, guztiok dakigun bezala. Eta horrela planteatzen genuen egitasmo independentista eta sozialista garatzeko, batetik oinarri demokratikorik ez zelako eta bestetik asimilazioa ekiditeko. Zentzu horretan PCE, EE edo azken urteotan Aralar-en kasuak jarraitu behar ez ziren adibidetzat jartzen genituen. Oinarri demokratikoak lortu gabe Zutik Euskal Herria ! txostenak estrategia horri amaiera eman dio. Baina kritikaren gakoa ez da Andonik azaltzen duena, (borroka instituzionala ez dela erabili behar) baizik eta orain borroka instituzionalak LEHENTASUNA osotzat planteatzen dela gure askatasun nazionala eta soziala lortzeko. Eta borroka instituzionalari ezerk oztopo egin ez diezaion eragozpenak sortu ahal dioten borroka molde guztiak indargabetu egin dira et. Noraino heldu gaitezke bide instituzional hutsa honetatik beste gai potoloa da, baina nire aburuz Ibarretxeren kasuak nahiko garbi utzi zigun. Eta mesedez, hobe aipatzen ez baditugu balizko desobedientzia zibila eta intsumisioaren bitartekoak; oraino ondo baino hobeto azaldu dute legalizazioa eta lan instituzionala arriskutan jarri dezaken edozein ekintza eta borroka molde baztertzen ari direla, bortitzak zein baketsuak.

    -Ados nago Andonik esaten duenean: “….Kontua oreka bilatzea da, alde bat edo beste puzteak… ekar ditzakeen arazoak saihesteko….”. Eta jarraian Che Guevararen eredua aipatzen du egungo estrategia politiko-instituzionalaren aldeko argudio moduan.

    Nik ere uste dut oreka beharrezkoa dela, horregatik kritikatzen dut oreka hori erabat desagertu izana eta ia gure indar guztiak borroka molde bakar batean jarri ditugula. Che Guevararen adibidea aipatzeari dagokionez, badirudi Andoniri ahaztu zaiola Cubako ministroa izatera heldu zela armen bidez boterea (eta ez soilik gobernua) eskuratu zutelako. Eta Andonik Che-ren eredua aipatzen duela profitatuz….. hona hemen berak esandako zerbait:

    “…Son pequeñas colinas dominadas por el fuego de la artillería enemiga. La colina parlamento, la colina legalidad, la colina huelga económica legal, la colina aumento de salarios, la colina constitución burguesa, la colina liberación de un héroe popular…. Y lo peor de todo es que para ganar estas posiciones hay que intervenir en el juego político del estado burgués y para lograr el permiso de actuar en este peligroso juego, hay que demostrar que se puede estar dentro de la democracia burguesa. Hay que demostrar que se es bueno, que no se es peligroso, que no se le ocurrirá a nadie asaltar cuarteles, ni trenes, ni destruir puentes, ni ajusticiar esbirros, ni torturadores, ni alzarse en las montañas,….”, “…. una elección que se pierde por menos votos que la anterior; una huelga que se gana, diez que se pierden; un paso que se avanza, diez que se retroceden; una victoria sectorial por aquí, diez derrotas por allá. Y, en el momento preciso, se cambian las reglas de juego y hay que volver a empezar.”(3).

    Bai, bai, badakit; Amerika XX. mendeko 60. hamarkadan esanda….. baina zergatik egiten zait hain hurbila?

    -Ados nago honekin ere : “….Eta ondoren, fidelitatea, batera egotea ezinbestekoa delako…” baina nire ustez barruko fidelitatea mila zatitan puskatu zen Zutik Euskal Herria ! inposatzearen prozesuan, Iruñako agerraldian bezalako “hechos consumados”ekin, edota Bateraguneren epaiketan dozenaka mikrofono eta kameren aurrean ikusi genuen Otegiren “strip-tease” negargarriarekin. Zerrenda etengabe luzatzen ari diren beste kasu batzuk ahaztu barik.

    -Ados nagoen Andoniren beste esaldi borobila: “….Alegia, etsaiari esaten baldin badiot nire erasoa mendebaldetik izango dela, eta arratsaldean sartuko naizela artilleria eta zalduneria guztiarekin, nire porrota aldez aurretik ziurtatuta dago….”. Batzarretan askotan entzun dudan esaldia da, baina beti estrategia politiko-militarraren barruan eta bere alde erabilita. Egungo estrategia politiko-instituzionalarekin etsaiak, Frantzia eta Espainiako Estatuek, badakite nondik eta nola izango da gure erasoa; haiek jarri diguten arroila instituzionaletik hain zuzen ere, artilleria eta zalduneriarik gabe. Mirariak gerta daitezke noski, baina esango nuke porrota (asimilazioa ala banaketa) ziurtatuta daukagula.

    -Andoniren beste esaldi kontrajarri bat: “….bide guztiak zabalik izan behar dira, badaezpada. Gerraren artea, bere formetan, ez baita asko aldatu antzinatik hona…..” . Bide guztiak zabalik? Bat izan ezik (instituzionala) gainontzeko gehienak itxi eta moteldu direnean? Batek daki zer esango lukeen Sun Tzu-k hemengo “Gerraren Artea”ri buruz, baina ez zela oso ados egongo uste dut.

    -Andonik bere idazkia amaitzen du Otegiren esaldi batekin: “….ezker abertzalearen arazo handienetako bat izan dela estatuak garaitzen ari zituenean ez dela jabetu izan horretaz…”. Bai antzeko zerbait gertatu zait niri, baina une eta arrazoi desberdinengatik. Nire ustez Zutik Euskal Herria ! inposatzea izan da galeraren adierazpenik argiena. RuGalcabak ilegalizazioaren bidez “votos o bombas” dilema jarri zigunean, (hau da, ezker abertzalearen oinarria kolpatzea eta instituzioetarako bidea moztea gu geuk erakunde armatuari gelditzen eskatzeko), ez nuen ondo neurtu zenbateraino izango zen estrategia horren arrakasta. Bateraguneren epaiketan eta Otegiren ahotik egiaztatu ahal izan nuen zenbateraino izan zen. Estatuak lortu du bere helburu estrategiko bat eta horri orain deitzen diogu “garai berrien” lorpena eta garaipena. Eta ez dut zalantzarik ezker abertzalea barruan batzuk bere garipen pertsonal moduan ikusten dutela. (3)

    -Amaitzeko, nire indarren arabera lan egingo dut Mintegi lehendakaria izan dadila; estrategia politiko-instituzionalaren antzutasuna ahalik eta lasterren agerian geratzea da gerta dakigukeen hoberena. Zer gertatuko da orduan? Apustu egingo nuke batzuek jarraituko dutela esaten legalak izatea eta instituzioetan egotea lehentasunak direla eta arriskutan jarri ditzaketen gainontzeko borroka moldeak baztertu behar direla. Okertuko naizela? Askoz hobe. Bihotzetik postuko naiz.

    (1) “Tsunami ondorengo bestondoaz” Lapiko Kritikoa. http://basque.criticalstew.org/?p=8845#comment-4882
    (2) “Ernesto “Che” Guevara. Textos Revolucionarios” Txalaparta. (Verde Olivo, 6 de octubre de 1968).
    (3) “Hasi da barne eztabaidaren kontaketa” Xabier Lekuona. Argia. http://www.argia.com/argia-astekaria/2284/hasi-da-barne-eztabaidaren-kontaketa

  28. Kaixo Larrea,

    Milesker iruzkinagatik. Puntuz puntu egingo dut, bestela luzeegia da zure testuari erantzun koherente osotu bat emateko:
    1. “Andonik berdintzen ditu desberdinak diren “politikoa” eta “instituzionala” esanahiak honako hau esaten duenean.” Ez da nire asmoa inondik inora berdintzea, ez baitira berdinak, baina zure inferentzia testuan esandakoagatik zuzena da. Ñabardura egokia, ados.

    2. “Andoniren ustez Zutik Euskal Herria ! txostenarekin, eta onartu den erarekin, kritikoak garenok honako motibazio hauek mugiarazten gaituzte.” Kuriosoa da: nire artikuluak badirudi hainbat gauza desberdinei erantzuten diela, guztiz desberdinak direnak. Alde batetik, Fermintxok dio bere blogari erantzuten diola, bestetik Orreagakoei eta Aristiri erantzuten diola entzun dut, eta zuk diozu Zutik euskal herria txostenarekin kritiko direnekin ari naizela… Bada, ezinezkoa da guzti horien erantzuna izatea aldi berean. Artikuluaren asmoa eta kritika, batez ere, gaur egungo komunismoaren eta iraultzaren fetitxistei egina da (Aristi eta abarrei ere zeharka). Egia da, oso orokorra da eta jende asko sentitu daiteke interpelatua. Baina hortik ateratzen duzun ondorioa falazia izugarria da (“Honen arabera ilegalizaio eta kartzelaratze masiboen garai hurbilotan erosoagoak bizi omen ginen, beldurra gehiago ematen ziguten kontraesanik eta eztabaidarik gabe bizi omen ginelako.”) Nik esan al dut hori, zuzenean ala zeharka? Mesedez! Ez dut esaten lasaiago edo beldur gutxiagorekin bizi ginenik, eta ez da nire asmoa hori presupotsatzea: erosotasun hori maila diskurtsiboari lotzen diot! Esaten ez ditudanak ezin dira nire ahotan jarri: esaldiak bere testuinguruan ez badira ulertzen, eta testuingurutik atereaz juzgatzen badira jai dugu.

    3. Kontraesan politikoari zaion beldurraz, guztia nahasi egiten duzula iruditzen zait, eta gainera Zutik Euskal Herria! dokumentuari buruzko barne eztabaidak sartzen dituzu. Ez naiz sartuko barne eztabaida horretan, hau ez da lekua horretarako. Aurrerago diozu, halere, “Baina kritiken gakoa zein da? Borroka instituzionala ez dela erabili behar, ala egungo estrategia politiko-instituzionalaren ildotik borroka instituzionalaren mesederako gainontzeko borroka molde guztiak indargabetzeak ala moteltzeak asimilaziora garamatzala? ” Zein da gakoa, hortaz? Nire artikuluko gakoa, egiten ari naizen kritikaren testuingurua kontuan hartuz, aurretik esan dut zein den, eta horri erantzuten dio. Beste eztabaida bat da, interesgarria eta beharrezkoa dudarik gabe, borroka instituzionalaren paperarena, gaur egun daukan indarrarena, horren jatorriarena (ia deliberatua izan den, hala behartua, eta abar). Elementu asko hartu behar dira kontuan, esaterako, Europan herri bakarra garela ilegalizatuta egotetik zinegotzi gehien izatera, diputazio bat eta hiri bat kudeatzera pasatu garenak.

    4. Orekaren gaia eta Che guevararen gaia lotzen dituzu. Nik ez ditut lotu ordea. Lotura horretatik diozu “badirudi Andoniri ahaztu zaiola Cubako ministroa izatera heldu zela armen bidez boterea (eta ez soilik gobernua) eskuratu zutelako.” Boterera nola heldu zen, hori gai bat da, baina beste bat. Nik kritika berriz ere iraultzaren fetitxistei egina: nola pertsona edo borroka batzuk idealizatu daitezkeen, eta beste batzuk zuzenean lotu estrategia ezari edo klaudikazioari. Horregatik azpimarratu dut, gure boterea dena delakoa izan, askatasunak bi aurpegi dituela, materiala eta formala. Esaterako, Espainia formalki independentea da, baina materialki erreskatearen ondoren ez da hain independentea. Cheren adibidea kontestu horretan ulertu behar da.

    5. Fidelitatea puskatzearen kausa-efektuaren irakurketarekin ez nago ados. Nirea eta gehienona ez da puskatu, esaterako: eta ez naiz hor gehiagotan sartuko, erantzun behar duenak erantzun beharko du, ni ez naiz ezker abertzaleko bozeramalea.

    6. Estrategiari buruz, bide guztiak zabalik izan behar direla nioen. Zuk diozu, “Bide guztiak zabalik? Bat izan ezik (instituzionala) gainontzeko gehienak itxi eta moteldu direnean?” Agerikoa da hori ez dela inondik inora egia, bideak hor daude zabal zabalik: ez dut uste borroka instituzionalak orain zentralitatea hartu izanak estrategia definitu bati erantzuten diola esatea egia denik. Nire ustez ezkertiarron eta independentiston indar metaketa hobekien ahalbidetzen ari duen tresna delako gaur gaurkoz indartu da (eta horrek noski bere ñabardurak behar ditu). Eta indartu da, noski, aurretik esan dudan errealitate eztabaidaezin batengatik ere: europan salbuespen bakarra garelako horrelako biraketa bat gertatzen, ilegazlizatuta egotetik hainbeste kudeatzera. Hori errealitate bat da eta indar askok horra ihes egitea ekarri dute, ez estrategia definitu batengatik: eta horregatik, orain beste tresna asko indartu behar direla ez dago zalantzarik, baina hori gure esku dago. Baina borroka instituzionala ere ganoraz egin beharko da, ezta? Iruditzen zait hemen askotan ahazten zaigula muga batzuk dituenari guztia eskatzea ia bidezkoa ote den. Dena den, estrategiaren itxidurari buruz: Udalbiltza gertu dago esaterako, etorkizunera begira beraz bide asko geratzen dira zabalik, eta potentzialitate handia. Potentzialidade horrekin, lau probintzietan gehiengoa bilakatuz, bide asko dira posible: baina bideak etsaiaren indarren eta erantzunen arabera, eta testuinguru politikoaren arabera hartu beharko dira.

    7. Nik ere nire esku dagoena egingo dut, kasu honetan, EH Bildu lehen indarra izan dadin: PNVren ildo autonomistak porrot egiteko ezinbestekoa izango da. Izan ere, beste 4 urtez gobernatu nahi badu, lehen indarra izan gabe, kostu handia suposatuko dio. Lehen aldiz PNVri hegemonia disputatzeko aukeran gaude: Madrilen eta (oraingoz) baskongaden arteko lotura ezinbestekoa (estatutuaren paradigman mantentzeko) apurtzea kriston aurrerapausua da. Beraz, etorkizunerako borrokei begira garrantzitsua da, ezbairik gabe, EH Bilduk hauteskundeak irabaztea.

  29. Ibilia naiz ZU ZEUn eztabaidan batere ezagutzen ez dudan I. Larrearekin ezizen bat erabiliz, “Abagune”, eta ohartu nintzen nire onetik ateratzen ninduela (azken eztabaida: http://zuzeu.com/2012/03/19/borreroen-barrea/) . Horrenbestez, erabaki behar izan nuen berarekin inoiz gehiago ez eztabaidatzea. Beste inorekin ez zait inoiz horrelakorik gertatu.

    Bada, duela oso gutxi erabaki nuen ene parte hartze guztiak ene izena erabiliz egitea, eta hara non agertu den Larrea parte hartzen ari naizen eztabaida honetan. Zer egin? Bada, egiten ari naizena. “Abagune” ni nintzela esan eta argi utzi ZU ZEUn hartu nuen erabakiari eusten diodala.

    Soil-soilik ekarri nahi dut berriro aipamenera lehenik ere aipatu dudan eztabaida bat: http://borrokagaraia.wordpress.com/2012/07/24/hamar-galdera-egin-beharrekoak/#comment-1861
    “Nik neuk” bertan hain ongi azaltzen dituenak irakurtzea komeni baitzaie oso memoria eskasekoak diren batzuei. Arazoa memoria eskasa baldin bada, jakina.

  30. Agian atrebentzia handiegia da ezagutu gabe (eta erratzeko aukerak hain handiak izanik) I. Larrearen hitzak interpretatzea, baina nire inpresioa da bere kritikak ez direla Andonik artikuluan esandakora mugatzen, baizik eta ixilpean eutsitako kezka, egonezin eta (zergatik ez esan) amorruaren nahasketatik osatutako erantzun orokor bat dela. Andonik berak emandako erantzuna da horren erakusle.

    Ni ez naiz Larrearen interbentzioa puntuz puntu aztertzen jarriko, baino orokorki hausnarketa moduan esango nuke iruditzen zaidala hitzak eta iritziak ardura politiko handiagoz neurtu beharko genituzkeela. Beharbada intuizioa zorroztu beharko genuke ze eztabaida ze esparrutan zabaldu erabakitzerakoan.

    Aldaketa asko jazo dira oso denbora gutxian, eta horrek konfusioa eragin ei du. Orain, egoera berria ulertu eta baliatzen ikasi behar dugu, hori lortzean soilik berreskuratuko baitugu indarra (bai eragiteko baita gauzak aldatzeko ere). Nik Andoniren azken artikulu hau (gainontzeko gehienak bezala) zentzu honetan kokatuta ulertzen dut, eta beraz, ezin zorionak eman eta egindako ahalegina nabarmendu besterik egin.

    Asko gara garaiok larritasun eta kezka handiarekin bizi ditugunak, askapen mugimenduaren osasunaz kezkatzen garenak, baina askoz beharrezkoagoa deritzot askapen mugimendua indartu, azkartu eta eraginkortuko duten hausnarketak zabaldu eta ekintzak bideratzea, inora eramango ez gaituzten eztabaidetan galtzea baino. Hots, iraganari begira amorruz blokeatu baino, oraina ulertu eta indar guztiak garaipen bidean jartzea.

  31. […] aste batzuk Andoni Olariagak ezker abertzalearen estrategiari buruzko kritikaz  “Tsunamiaren ondorengo bestondoaz” (1)  izenburuko artikulua argitaratu zuen. Ezadostasunetik idatzitako erantzun  bat da […]

  32. Kaixo Andoni.

    Halako artikuluak edo iruzkinak idazten ditugunean batzuetan ez datoz bat esan nahi duguna, esaten duguna, zer ulertzen duten besteek, noiz damutzen garen esandakoaz eta zein punturaino besteek manipulatzen duten guk idazten duguna. Nire aldetik erantzun dizut zuk idatzitakoan ulertu dudanaren arabera.

    Has gaitezen:
    1-Zure artikuluan (“Tsunamiaren ondorengo bestondoaz”) ulertu nuen ezker abertzalearen egungo estrategia politiko-instituzionalarekin kritikoak garen batzuk kontraesanik gabe eroso bizi ginela esaten zenuela. Txarto ulertu dudala diozu (“esaldiak bere testuinguruan ez badira ulertzen, eta testuingurutik atereaz juzgatzen badira jai dugu”), bale, izan daiteke. Orain berriz Borroka Garaia da! (1) blogean iruzkin batean nire motibazioa frustrazioa dela diozu argi eta garbi: “….Nire artikulua aitzaki huts gisa erabiliz Ezker Abertzalearen barne eztabaidatik frustratua ateratzeak motibatu dituen hausnarketa eta kritika hauek…”. Eta eransten duzu: “aspaldi dabiltza ta ezker abertzaleari usaintzen duen guztiari eman eta eman, eta edozer gauza izaten da aitzakia han (orain nire artikuluari tokatu zaio, haren bitartez falazia ederren bidez ezker abertzalea larrutzeko)…”. Beno, beno, beno……
    .
    Antza denez ez dute askorako balio nire argudioak, falazia hutsak dira eta frustrazioa baino ez omen dagoelako haien atzean, baina deigarriena da ikustea nola identifikatzen duzun egungo estrategia politiko-instituzionala eta hartu den eran kritikatzea “…ezker abertzaleari usaintzen duen guztiari eman eta…” ematearekin. Kritikak egiteagatik ezker abertzalearen kanpo kokatzen nauzula iruditzen zait. Oker nago? Berriro galdetzen dut; nork ez ditu maite barruko kontraesanak?
    .
    Edonola ere ez naiz sartuko zure balizko motibazioetan, nahiago dut mamitsuak iruditzen zaizkidan gaietan sakondu.
    .
    2-Che, nolabait, lotu zenuen egungo ezker abertzalearen estrategiarekin eta horregatik aipatu nuen boterearen arazoa. Konturik garrantzitsuena ez da soilik armen bidez gobernura heldu zirela, baizik eta burujabe zen (den) herri batean boterea zeukan (daukan) gobernu baten ministroa zela. Eta hori da koska gaur egun. Gogoratzen dut nire harridurarako Zutik Euskal Herria ! txostenaren eztabaidan Venezuela, Ecuador, Bolivia eta antzekoak aipatzen zirela eredu bat bezala. Burujabeak diren herrietan gobernura eta boterera heldu diren, eta neurri batean haien Armaden atxikimendua ala neutraltasuna daukaten mugimenduak ziren eredu bat guretzat !!!
    .
    Uste dut ez dela beharrezkoa aipatzea zein motako burujabetasuna eta boterea izango duen EH Bilduk lehendakaritza lortzen badu, ez?
    .
    3-Diozu “….europan salbuespen bakarra garelako horrelako biraketa bat gertatzen, ilegazlizatuta egotetik hainbeste kudeatzera…” . Bueno, nire ikuspegitik hau ez da hain berria: PCE-IUk lortu zutena arrakastatsua izan zen…. hasieran. Beste horrenbeste EErekin. Arazoa gero dator; zer egin oinarri demokratikorik lortu gabe eta asimilaezinak ziren borroka moldeak baztertuta, onartu dituzun joko arauek eta horiek kontrolatzen dituztenek ez dizutenean uzten zure helburuak instituzionalki gauzatzen? Eta hori izango da gertatuko dena EH Bilduk irabazten badu, baztertu gabe Gipuzkoan sortu den tripartitoa PPSOE-PNV hedatu dezaketela. Balizko erantzun batzuk: 1-estrategia politiko-militarrera itzuli, 2-intsumisioa eta desobedientzia zibila masiboki bultzatu, 3-PCE-IU eta EE, besteak beste, egin zutena; asimilazioa. 4- Izan daitezke beste erantzunak baina niri ez zaizkit bururatzen.
    .
    Baztertu dezagun estrategi politiko-militarrera itzultzea, gure jendaurreko buruzagiek “itzulezina” dela esan dute behin eta berriro, eta badakigu historia lerro zuzena dela, itzulezina. Hala behetik gora doan espirala zen? Batek daki.
    .
    Hurrengo aukera intsumisioa eta desobedientzia zibila masiboki bultzatzea da Jaurlaritza eta Foru eta Udal Gobernuetatik. Honek ekarriko luke, besteak beste, orain ezagutu ditugun ilegalizazioak eta gartzeleratze masiboak baino maila gogorrago batean. EH Bilduren kideak diren EA eta Aralar (eta ezker abertzalearen zati bat) prest egongo ziren ilegalizatua izateko, talegotik igarotzeko eta Estatuari aurre egiteko instituzioen babesik gabe? Nire ustez, ez.
    .
    Eta geratzen zait 3. aukera. Beste lagun batekin eztabaidatzen esaten zidan “ gu ez gara PCEkoak bezalakoak” baina soziobiologian sinesten ez dudanez nik ez dut hain garbi ikusten.
    .
    4-Orain erantzun nahi diot “Hementxe”k esandako esaldi bati: “…Ez al du estrategia horrek (político-militarra) ezker abertzalea neurri handi batean hondoratu…?” HONDORATU???. Bueno Espainia eta Frantziako ezker gehienekin alderatuta nik esango nuke nahiko osasuntsu geundela eta gaudela. Eta Hegoalde mailan eta gure antza izan daitezkeen mugimenduekin alderatuta nor dagoen hondoratuta eta nor flotatzen duen zehaztea zaila egien zait. Zeintzuk dira parametroak?
    .
    Esaterako; inor kartzelan ez edukitzea, Udalerri eta beste instituzioen gobernuetan egotea arrakastaren neurritzat hartzen baditugu argi dago bai, BNG eta ERC bezalako alderdiekin erkatuta benetan hondoratuta geundela.
    .
    Baina indar eta antolaketa militantea, gizarte babesa, eguneroko zentralitate politikoa eta publikoa, sinesgarritasuna eta Estatua atakan jartzeko gaitasuna neurritzat hartzen baditugu ezker abertzalea nahiko indartsua zegoela eta dagoela esango nuke nik. Eta Estatuek gure aurka erabili behar izan duten bortizkeria errepresibo maila adierazgarri bat izan da ene ustez.
    .
    BNG eta ERCk kristonezko hauteskunde emaitzak lortzen zituztenean eta banaketak pairatu baino lehen, orduan kritikoak zirenek (zenbat buelta ematen dituen bizitzak !!) adibidetzat jartzen zizkiguten alderdi horiek. Orain badirudi ez zaiela interesatzen ondorioak ateratzea estrategia politiko-instituzionala hain garbi hartu zuten alderdi horien ibilbidetik.
    .
    Eta hauteskunde emaitzei eta herri babesa dagokienez gogoratu beharra dago ilegalizazio urteetan nola edo hala babesa neurtzeko aukera izan dugunean (azkena Iniciativa Internacionalista, uste dut) (2) emaitzak nahiko onak izan direla.
    .
    5-Amaitzeko X. Makazagak esandako zerbait komentatu nahi dut. Honako hau esaten du: “….Estrategia politiko-militarrak halabeharrez dakar goitik beherako egituratzea, eztabaidaren bertikaltasuna. Nahita ez.”.
    .
    Nire ustez goitik beherako egituratzea eta eztabaida bertikalak ez ditu ezartzen soilik estrategia politiko-militarrak, baizik eta baldintza antidemokratikoetan eta errepresiboetan mugitzen bagara, hau da, gaur egun pairatzen ditugun baldintzetan aritzeak. Beste era batean esanda, nahiz eta borroka molde bortitzak ez erabili, erdipurdiko inperio anker batean independentzia eta sozialismoa, edo autodeterminazioa besterik gabe, erdietsi nahi baditugu ezin izango dugu antolatu eta eztabaidatu demokrazia batean egongo bagina bezala. Andonik aipatu zuen esaldiak ondo adierazten duen bezala: “etsaiari esaten baldin badiot nire erasoa mendebaldetik izango dela, eta arratsaldean sartuko naizela artilleria eta zalduneria guztiarekin, nire porrota aldez aurretik ziurtatuta dago.”
    .
    Eta baldintza antidemokratikoetan, errepresiboetan eta inperialistetan mugitzen bagara eta hala ere antolatzen bagara demokrazia batean egongo bagina bezala…. zerbait ez dator bat gure helburuen eta bitartekoen artean.
    .
    Arazoa ez da bertikaltasuna izan, baizik eta ezker abertzale osoan adostuta zegoen zuzendaritza eredua apurtu dutela eta gezurretan oinarritu zela Zutik Euskal Herria !ren eztabaida; Bateraguneren epaiketan (3) Otegik oso ondo azaldu zuen bezala.

    (1) https://borrokagaraia.wordpress.com/2012/08/24/barearen-ostean-dator-ekaitza/#comments

    (2) “2009/06/12 -Los buenos resultados refuerzan la apuesta de la izquierda abertzale por el cambio político y social”
    http://www.gara.net/bereziak/e7Hauteskundeak/artikuluak/artes141973/Los-buenos-resultados-refuerzan-apuesta-izquierda-abertzale-cambio-politico-social

    (3) http://www.argia.com/argia-astekaria/2284/hasi-da-barne-eztabaidaren-kontaketa

  33. Kaixo Itxaso.

    Arrazoia duzu. Ez naiz arduratsua izaten ari; baina meloi hau Otegik ireki zuen publikoki dozenaka mikrofono eta kameren aurrean. Nik berriz, askoz jende gutxiagok ikuste dituen web eta blog hauetan azaltzen ari naiz nire kezkak.

    Egunen batean agian damutuko naiz, baina gaur ez, eta uste dut Otegi ere ez.

  34. Ez dizut puntuz puntu erantzungo guztiari, bakarrik apunte pare bat.
    Ebidentea da zure erantzunak nire artikuluari baino beste zerbaiti erantzuten diola.
    Hori kontuan hartuta, zure lehen parrafo osoa hitz joko trebea baino ez da. Noski denok interpretazioa egiten dugula, eta testuetatik ulertzen duguna adierazten dugula. Hori tautologia bat da, ez du ezer zuritzeko balio. Izan ere, nik esan nizun falaziak egiten zenituela, eta gainera arrazoitu zeintzuk ziren eta zergatik. Hori ez duzu erantzun, eta beraz, erantzun honekin bukatuko dut zurekin daukadan eztabaida.
    Ez naiz puntuz puntu ibiliko, baina lehen puntuan berriz bi gauza nahastu dituzu, zuri egiten dizudan kritika eta zuzeuri egiten diodana. Agian frustrazioa ez zen hitz egokiena, baina nahi baduzu haserrea edo kezkagatik aldatu. Gauza batean tematua egoteak ordea ez du zuritzen artikulu bat erabili izana ezker abertzalearen barneko eztabaida batekin nahasteko.
    Bigarren puntutik eztabaida interesgarri bat atera daiteke. Alabaina, jakitun gara, nola ez, hegoamerikako prozesuen eta gure artean desberdintasun funtsezko bat dagoela: botere politikoarena. Hegoamerikako prozesuak, prozesu guztiak bezala, ez dira %100 aplikagarri. Gure ustez, baliagarri dira eredu sozial bat eraikitzeko instituzioak (estatua, haien kasuan), alderdia eta herri mugimenduaren arteko harremana nola artikulatzen duten ikusteko. Bestelakoa da nazio askapenerako estrategia bat egituratzeko, horretarako baditugu beste erreferentzia batzuk. Garrantzitsuena, erreferentzia bakoitza bere beharretarako aprobetxatzea da, eta hegoameriketan, badago zer ikasi gaur egungo prozesurako, zalantza gabe.
    Beste iruzkinei erreparatuta, nik berdina defendatzen jarraitzen dut: instituzioekiko (subinstituzioak izan arren…) halako mesfidantza metafisiko bat dago, ez dudana ulertzen. Eta gero baita ere sinesmen metafisiko bat, historiak askotan errefrendatu duena: bide instituzionalak ezkerra jaten duela ezinbestean. Beno, hori denborak esango du, baina printzipio gisa, metafisika hutsa baino ez da.
    Etorkizunerako estrategiei begira, uste dut aldez aurretiko premisak eraikitzen dituzula, eta horrela borroka galdutzat ematen duzu. Bada, desobedientzia zibila egiteko modu asko daude, guztiok egingarri egiteko modukoak. Momentua denean, zalantza gabe egin egin beharko da.

  35. (ZuZeun idatzitako iruzkina kopiatzen dut)

    Andoni:

    “Tsunamiaren ondorengo bestondoaz” artikuluan, besteak beste, dogmatismo eta maximalismo marxista-leninistatik egiten diren kritikaz aritzen zinen. Baina ezker abertzalearen egungo estrategia zuritzeko asmoz gauza gehiagoz ere aipatzen zenuen, barruko kontraesan eta kritiketan sartzen direnak. Esaterako:
    .
    “Ia bi urte izango dira ezker abertzalea panorama politikotik kasik desagertuta (itxuraz) egotetik tsunami bat izatera pasa zela, Bildu koalizioaren txaluparen gainean”. Eta horrela amaitzen duzu artikulua, nor eta Otegiren (*) eskutik: “Arnaldo Otegik egindako autokritiketako bat ekarri nahiko nuke; alegia, ezker abertzalearen arazo handienetako bat izan dela estatuak garaitzen ari zituenean ez dela jabetu izan horretaz.”. Nire ustez adierazpen hauek eta beste batzuk harreman zuzena daukate ezker abertzalearen estrategiari buruzko kontraesan eta kritikekin eta horregatik aurkako iritzitik idatzi nuen artikulu hau.
    .
    Nire azalpenei “hitz joko trebea” esaten diezu. Izan daiteke, baina ez da zure diskurtsoa baina “hitz joko” trebeago. Eta noski, zuk bezala, ez dut nire jarrera eta diskurtsoa zuritzeko inolako beharrik ikusten.
    .
    Noski ez diedala erantzun zuk esandako kontu guztiei; zuk ere ez diezu erantzun nik egindako hainbat galdera eta emandako datuei. Hala ere, hori ez zait kritikagarria iruditzen, zuk bezala, erantzuteko unean aukeratzen ditut interesgarriagoak iruditzen zaizkidan gaiak.
    .
    Eta goazen gai potoloetara:
    1- INSTITUZIOetan egin beharreko lanaz hain bat gauza esan dut. Hitz egin dut aurreko hamarkadetan asimilaezina egiten zuten beste borroka molde batzuekin batera erabili dela eta borroka molde horiek indargabetu dituztela. Hitz egin dut PCE-IU, EE, BNG, ERC eta abarren adibideaz. Hitz egin dut Amerikako ezkerreko gobernuen baldintzak ez dira ezta hurrundik ere hemengoak. Hitz egin dut bururatzen zaizkidan aukerez….. Eta zuk honako hau erantzuten didazu….. “instituzioekiko (subinstituzioak izan arren…) halako mesfidantza metafisiko bat dago, ez dudana ulertzen…..”. Zure erantzunean gehien harritzen nauena da “mesfidantza metafisiko” munduko edozein ezker eraldatzailea edo iraultzailearentzat den kezka eta aztergai garrantzitsuari deitzea, are gehiago Estatu Espainiarrean eta Hego Euskal Herrian dauzkagun lehen aipatutako alderdien adibide historikoekin.
    .
    2- Esaten didazu: “…uste dut aldez aurretiko premisak eraikitzen dituzula, eta horrela borroka galdutzat ematen duzu….”. Borroka, zoritzarrez, beharrezkotzat ematen dut, ez “galduta” zuk esaten duzun bezala. Galdutzat ematen dudana da egungo estrategia politiko-instituzionala eta horretan emango dugun denbora. Eta aurreko iruzkin batean esan dudan legez, okertzen banaiz eta hau baldin bada bide egokia gure eskubide nazionalak eta sozialak erdiesteko, bihotzetik poztuko naiz.
    .
    3-Azken puntu moduan aipatu nahiko nuke X. Makazagaren esaldi bat. Honako hau dio: “….Hori bai, kritikak egin aldaketak eskatzeko orduan horiek oraingo arazoak balira bezala hitz egiten dutenak, ez dute batere sinesgarritasunik. Eta aldaketa horiek lehenbailehen egin daitezen lagundu beharrean giro txarra besterik ez dute sortzen.”
    .
    Agian okertzen naiz, baina iruditzen zait esaten duela nik egindako bezalako artikuluak eta iruzkinek sinesgarritasunik ez edukitzeaz gain giro txarra baino ez dutela sortzen. Horrela baldin bada eta zuzen banago, hitz egin dezagun gure arteko giro txarraz.
    .
    Niri dagokidanez bi dira batez ere “giro txarra” sortu didaten gertakizunak:
    .
    A-Aurreko batzuetan aipatu dut Zutik Euskal Herria! txostenaren eztabaida gertatutakoa; eta ez da X. Makazagak aipatzen duen “bertikalismoa”, baizik eta erabilitako gezurrak, horren gainean ezarritako txosten bakarra (aurreko eztabaida “bertikalagoetan”etan txosten alternatiboak eta zuzenketak aurkeztu ahal ziren, bozkatzen ziren, zenbaketak egiten ziren…), eta orain, ezker abertzalearen historiaren lehenengo aldiz, militantea izateko nahita nahiez inposatutako txostena onartu behar izatea.
    .
    Baina tira, barneko kohesioa zen helbururik nagusiena eta hainbat herritan iskanbila gogorrak izan arren aurrera egin genuen. Baina heldu zen Bateraguneren epaiketa (*).
    .
    B-Epaiketa horren helburua Espainiako Estatuaren aurkako bigarren “Burgoseko Prozesua” izango zela iragarrita eta antolatuta zegoen. Baina hasi bezain laster, eta askoren harridura edo eta haserrerako, Otegiren eskutik epaiketa estrategia politiko-militarraren aurkako epaiketa bilakatu zen. Adostutakoa zakarrontzira bota eta Otegik hasi zen baieztatzen Zutik Euskal Herria!ren eztabaidan zurrumurruak baino ez zirenak. Harro eta pozik “eztabaidaren barruko kontaketari” (1) ekin zion eta moztu gabe kontatu zigun, dozenaka kamara eta mikrofono aurrean eta milioka pertsonen aurrean, nola maniobratu zuten “transatlantikoak ziaboga” egiten behartzeko. Ez zen soilik Otegi; ondo koordinatutako mugimenduan egun berberetan Gararen orrialdetik Iñaki Altuna kazetariak artikulu luzeak (bi izan ziren?) idatzi zituen non epaiketan Otegik ematen zituen barneko datuak osagarritzen zituen. Ezker abertzalearen barruko kontraesanak, eztabaidak publikoki agertuz….. eta ni bezalako militanteei mezu bat; “ziria sartu genizuen, baina irabazi dugu” (Bale Andoni, honi deitu ahal diozu “falazia”)
    .
    Baina ez zen izan soilik hori; absoluzioa lortzeko helburuz, Otegi eta Altunak zerbait gehiago egin zuten; pelikula horretan nortzuk ziren “onak” eta nortzuk “gaiztoak” seinalatu: “onak”; estrategia politiko-instituzionala (deitu nahi duzuen bezala) ezarri zutenak Otegi eta beste batzuk ziren, eta “gaiztoak” estrategia politiko-militarrarekin jarraitu nahi zutenak EKINekoak eta ETAkoak zirela argi eta garbi esan zuten. Kontutan hartuta Otegiren ondoan akusatuen aulkian zegoela EKINeko kide bat gutxienez, eta erakunde bereko beste kide batzuk kartzeletan epaiketaren zain zeudela Otegiren jokaerak aho bete hortz utzi gintuen. Absoluzioa ez zuten lortu baina barruko giroa gehiago pozoitzea bai.
    .
    Bigarren “Burgoseko Prozesua” izango zena ikuskizun negargarri eta nazkagarria bilakatuta eta ezker abertzalearen jendaurreko erreferente politikorik nagusienak disziplina, konfidantza, umiltasuna, begirunea, duintasuna eta betidanik sinestu ditugun balorea guztiak….. hanka tartetik pasatu, irekita zeuden zaurietan gatza bota eta….. gora gure heroia !!! Niretzat hau lehenengo aldiz publikoki ikustea oso gogorra izan zen.
    .
    Honek gogorazten dit Andonik idatzitako beste esaldi bat: “….Baina Amparo Lasheras ezker abertzaleko militanteak elkarrizketa batean gogorarazi digun bezala, agian ikuspegi kritikoa norbere herriko batzarretan landu behar da batez ere, umiltasunez eta norbere nartzisismoa elikatu gabe….”.
    .
    Zoritzarrez gauzak ez dira han amaitu eta aldizka odola bor-bor berriro jartzeko arrazoiak ematen dizkigute; Josetxo Ibazetarena alegia.
    .
    Nik ez dakit giro txarra sortzen dudan ala dagoena islatzen dudan, baina nire jokaera Otegirenarekin alderatua ume jolasa baino ez da.
    .
    Ikusten dut argudioak errepikatzen ari direla, hortaz, ez dakit hau nire azken iruzkina izango den.
    .
    Izan ontsa.
    .
    (1) Behin baino gehiagotan agertu dut Argiaren zuzendariak egindako artikulua. Xabier Letonak Otegiren jarrera goraipatzen du baina aldi berean nik egiten ditudan kritikek zein motako oinarria daukaten erakusten du ere.
    http://www.argia.com/argia-astekaria/2284/hasi-da-barne-eztabaidaren-kontaketa

  36. Borroka garai da! blogeko eztabaida batean “nik neuk” ezizeneko lagun batek esandakoak irakurtzea gomendatu nuen aurreko iruzkin batean. Larreak botatzen dituenak irakurri ondoren, berretsi besterik ezin dut egin gomendio hori. Zehazki horrelakoak esan zituen eztabaida hartan:

    Gauden honetara ekarri gaituen prozesua ez zen Otegiren kasketarekin hasi. Esango nuke Lizarra-Garazi Ituna baliagarri egin zuen negoziaketa prozesua, erakundea jelkideekin batera egindakoa, hain zuzen, izan zela honen guztionen abiapuntua. Eta hura ere ezker abertzaleko gainerako kideon bizkar egin zen. Ezta? Eta aintzat hartu genuen. Egitea egokitu zitzaiguna egin genuen eta gero, gerokoak etorri ziren. Etorri? Ez, baten batek ekarri zituen.

    Ez da egia bide aldaketa eztabaidarik gabe egin denik. Erakundeak berak egin zuen lehenengo eztabaida. Elkarrizketa bidez, Gara-n eman zuten ezagutzera estrategiaren gaineko barne eztabaidaldia. Emaitzak uda ostean ezagutuko omen ziren. Ez dakigu, hor izan ez ginenok, zer eman zuen prozesuak. Dakigun bakarra da halako batean, ezustean gainera –uda aspaldi pasea zen eta…- agirian eman zigutela ezagutzera ordura artekoarekin jarraitzea erabaki zutela. Ez zergatik, ez nondik-nora joan zen eztabaida, ez ezer. Jarraituko dugu, besterik ez. Eta orduan ere ez genuen ezer esan, esaldi huts horrek gure egitekoetan, lan eta borroka baldintzetan, egunerokotasunean eta enparauetan zelan, eta zenbat, eragingo zuen ondo baino hobeto genekien arren.

    Gerora ezagutu ditugu Loiolakoak eta besteak. Horietan ere ez genuen ezer esatekorik izan. Edo, hobeto esanda, ez genuen ezer esateko aukerarik izan. Mmmmm, ezer gehitu aurretik: Ez nabil marmarrean. Benetan. Hori horrela zen, horrela izan behar zuelako. Gu sortu ginenerako, bizitzan, baina batez ere militantzian, egina zegoelako egitura; osatuak zirelako lan-moldeak; erabakita zeudelako jarraitu beharreko bideak. Ezker Abertzalean bene-benetako eztabaidak egon dira beti, baina beti izan dira talde txikitan egindakoak. Txikitasun hori, unearen arabera, handiagoa edo are txikiagoa izan da, baina beti talde batek egin du egin beharreko funtsezko eztabaida. Eta egon dira erabaki horiek ezker abertzaleko gainerako kideoi ezagutu arazteko eta betetzen zirela bermatzeko egiturak. Eta egitura horiek izan dira irekiagoak, edo gardenagoak, edo itxiagoak, edo zurrunagoak… uneko baldintzen arabera. Horrek ekarri du, besteak beste, artaldean jarduteko ezker abertzeleko kideok daukagun ohitura.
    (…)
    Askok estatu kolpea, inposaketa eta antzekoak aipatzen dituzte ezker abertzalearen ziaboga arrazoitzeko. Eta horrek sumintzen nau. Atzo esaten nuen bezala, egia da erabakiak talde txikian hartu direla, eta bat nator zurekin hori ez dela bidezkoa. Baina aitortu beharko diogu elkarri egoerak ez zuela besterik uzten. Egunen batean ezagutuko ditugu erabaki guneetan izan ziren hika-mikak eta ostiak zenbaterainokoak izan ziren. Susmoa daukatu belarri puntak ere gorrituko zaizkigula lotsak hartuta… Baina tira… egia zor diogu bidelagun izan ditugun guztiei… Gauzak ez dira egin behar bezala, ados… Baina ez du balio hori salatzea, aurrekoak bere horretan utzita. Ez du balio kolpea guk ematen dugunean pozik hartzea, eta ematen digutenean, berriz, ozpintzea…. Irabazten bezala, galtzen jakin behar da. Eta joku-arauek ez badute balio, lehenago ere ez zuten balio. Eta bat nator, ez dute balio. Horregatik esaten nuen abagadune berriak aukera ia-ia guztiak utzi dituztela gure esku, libre garelako pertsola bezala, militante bezala, gure kontzientzia, gogo eta ametsen arabera jokatzeko, muga bakarra gure zintzotasuna eta nork bere ardurei erreparatzea delarik.

    Honaino “nik neuk” esandakoak. Eta orain “Markos” ezizeneko beste lagun batek Larreari ZU ZEUn esandakoa bere azken iruzkinaren harira:

    “Hartutarko bidearekin ados ez bagaude ere, zer egin behar dugu, zure ustez? Aukera bat da kristoren guztiarekin gaizki esaka aritzea, bestea Amparo Lasherasek esan duena. Oso goiz da dena hain hankaz gora ipintzeko eta hortaz gain, gure herriaren historioan, pertsona bakoitzak gure ardura dugu, baina beti ere egokitu zaigun garaian. Bere tokia aurkitu beharko dugu garai honetan. Eta ez da izango juxtu nahi duguna, argi eta garbi…”

    “Markos” bezalakoen kritikak arretaz entzun eta ondo hausnartzeko prest egongo naiz beti. Eta haiekin eztabaidatzeko ere bai, jakina. Eztabaida horrek mesede besterik ezin baitio egin gure borrokari. Larrea bezalakoek, ordea, giroa kakaztu besterik ez dute egiten eta Lapikokoei haiekin ez eztabaidatzea gomendatzen dizuet.

  37. Hemen ZuZeun agertutako Markosen iruzkina X. Makazagak kopiatu duenez, neuk Markosi erantzundakoa kopiatzen dut:

    Markos:
    .
    Nire ustez salagarriak izan diren jarduerak kritikatzeaz gain argudio politiko eta organizatiboak, oker ala zuzen, eman ditut estrategia politiko-instituzionala kritikatzeko. Eta baita hurrengo hilabeteei begirako balizko aurreikuspenak azaldu ditut ere. Ez dut uste horri “atrapatuta geratzea” deitzea dagodenik. Denborak esango du noraino nagoen nahastuta ala zuzen.
    .
    Noski, ikusi dudan zaborrak eragiten nau egungo zuzendaritzarekin mesfidantza izateko eta nire kritika era gogorragoan adierazteko, baina hori nire diskurtsoaren zati bat baino ez da izan.
    .
    Beste puntu batean esan dudan bezala Batasunaren zuzendaritzak atakan jarritako esker abertzalearen beste erakundeek onartu zuten Zutik Euskal Herria ! txostenaren ondorioak, eta ni ez naiz aitasantua baina papistagoa izango. Beste kontu bat da argitaratzen diren artikulu eta idazki batzuekiko (Andonirena bezalakoa) nire ezadostasuna azaltzea umorez banago eta denbora baldin badaukat.
    .
    Galdetzen didazu ea zer egin behar dugun; galdera ona, baina nire pentsaera eta bizimoduarekin koherenteago den zerbait sortzen ez den bitartean ezker abertzaleak jarraitzen du izaten ezinbesteko tresna independentzia eta sozialismora hurbiltzeko. Aurreko iruzkin batean esan nuen bezala: “Amaitzeko, nire indarren arabera lan egingo dut Mintegi lehendakaria izan dadila; estrategia politiko-instituzionalaren antzutasuna ahalik eta lasterren agerian geratzea da gerta dakigukeen hoberena.”……eta gero gerokoak.
    .
    Amaitzeko; gaur Garan agertzen den berri bat: “Un dirigente del PP en Defensa ya amenaza con la Constitución”

    http://www.gara.net/paperezkoa/20120826/359038/es/El-PNV-tranquiliza-PP-aboga-una-relacion-amable-Estado
    .
    Ondo izan.

Leave a Reply