Euskal Herria no es el sujeto político. Tomas Urzainqui (Gara. 2010-12-09)

By • Dec 9th, 2010 • Category: Albistekaria

Tomas URZAINQUI – Historiador

Sociedad política: La reivindicación democrática de recuperar el derecho a decidir, para poder ejercer la imprescindible soberanía y la necesaria independencia, resulta plenamente eficaz cuando el sujeto político -que no es ni más ni menos que la sociedad subordinada- es completo, por reunir a todos los grupos sociales y partir de la existencia previa de un estado propio. De este modo, el avance de la conciencia política generalizada, en el conjunto de la sociedad, conduce al éxito de los objetivos de alcanzar colectivamente la libertad. Por lo que si no se tiene en cuenta la cohesión e integridad de la compleja estructura social de la sociedad dominada ni tampoco la existencia previa de la unidad política y estatal de Nafarroa, la opresión política seguirá influyendo de forma determinante en el continuo retraso temporal del proceso de autodeterminación.

El imprescriptible derecho de los vascos a un espacio entre las naciones contemporáneas se halla fundamentalmente asegurado en la existencia previa de su Estado navarro, negado ahora por los estados dominantes tras haberlo conquistado por las armas. Esta sociedad subordinada se reencuentra en la memoria histórica de su propio estado, consiguiendo ser autora del conocimiento diferenciado como nación, por lo que si antes de las conquistas era independiente, podrá volver a serlo en un próximo futuro, superando la dominación, y la negación, que padece. A la hora de formular la exigencia del derecho a decidir, la referencia al estado propio alcanza como argumento toda su fuerza primordial. La existencia del Estado navarro tiene una verificación legal y jurídica, que no se debe confundir con los domesticados derechos históricos.

Unidad y reunificación: La defensa de la unidad territorial -política y soberana- sirve para cohesionar internamente a la sociedad política nacional, por encima de las artificiales e impuestas divisiones administrativas, así como de los posibles distanciamientos entre grupos sociales con intereses más o menos enfrentados. La unidad histórica de Nafarroa tiene la especial capacidad integradora de esta sociedad subordinada, que no tiene por qué atribuirse sólo al euskara por hallarse la lengua en su propio ámbito diferente al estrictamente social, político o económico.

Se halla establecida una relación inseparable entre la existencia de la sociedad diferenciada, o ciudadanía propia, y la territorialidad estatal, o marco jurídico político histórico. Cuestión ésta que ha sido tratada con claridad por el mejor pensamiento político de este país, del que -ciñéndonos a la era contemporánea- tenemos entre otros a Serafín Olave, que en 1883 propuso la reunificación política mediante la reincorporación a Nafarroa de Araba, Bizkaia, Gipuzkoa y los demás territorios, sugiriendo, para favorecerla, que se concedieran los derechos de ciudadano navarro a los vascongados y a otros, y que la residencia en dichas provincias se considerara como dentro de Nafarroa a todos los efectos legales con rebaja de la cuarta parte del tiempo exigido en cada caso. Por otro lado, en 1931 Anacleto Ortueta propuso la recuperación de la nacionalidad navarra por todos los vascos con la finalidad de volver a la unidad política vasca; y en 1940 el Consejo Nacional Vasco desde Londres, dirigido por Manuel Irujo, aprobó un proyecto de Constitución en cuyo artículo 5 prescribía que «el territorio vasco es el integrante del histórico Reino de Navarra».

La remisión -a la hora de delimitar la territorialidad vasca- a las fronteras, no impuestas del Estado europeo de Nafarroa, es evidente que no sólo viene favorecida por la aparente dificultad de fijarlas sobre los límites lingüísticos y culturales, sino sobre todo como consecuencia de la aplicación del criterio existente en el Derecho internacional para los casos semejantes, que vincula el espacio de la sociedad política, o ciudadanía, con el ámbito territorial histórico del estado propio.

Comunidad cultural: Suele ser habitual que la comunidad cultural, en la realidad, no coincida exactamente con la sociedad política, como en nuestro caso, donde además -debido al lingüicidio continuado padecido- la comunidad lingüística ha quedado reducida en términos demográficos a la tercera parte de la sociedad política. Lo que resulta una dificultad añadida para considerar sólo a Euskal Herria como sujeto político. Una cosa es el derecho a hablar la lengua, o a desenvolverse en una cultura determinada, y otra el derecho a decidir soberanamente sobre todos los derechos de una sociedad, intercultural y plurilingüe, como son los civiles, políticos, económicos, culturales o sociales.

La autocefalia cultural resulta en la práctica un demandante subordinador, en permanente relación de dependencia jerárquica de la sociedad dominante, pues deja a un lado el necesario interés por el poder político, que así es monopolizado por los miembros de las élites de la nación gobernante. Las meras reivindicaciones culturales de la sociedad dominada no amenazan el poder de los representantes políticos estatales, éstos pueden y usan dichas exigencias manipulándolas para ajustarlas a sus propios intereses de poder. No obstante, en esa situación la lucha por el poder político, en el caso de haberla, se ve dificultada por la inevitable falta de confianza mutua a la hora de participar en el poder político.

No es lo mismo favorecer y priorizar la recuperación y expansión del euskara -discriminación positiva- que sustentar sobre la misma lengua lo que no es de por sí propio de ella, como la liberación de la sociedad subordinada. El nacionalismo lingüístico hace descansar sobre la lengua nacional el peso del movimiento patriótico, situando al idioma propio en el centro casi exclusivo de su actividad, lo que ha originado un balance de resultados escasos y muy lento en la consecución de objetivos políticos, como se deduce de la comparación y estudio entre los diferentes movimientos de emancipación nacional en la Europa contemporánea.

El sujeto político, ¿quién es?: El sujeto político sólo puede ser la sociedad política concreta que ha sufrido una conquista violenta, lo que le ha privado de su estado propio. Este sujeto político viene definido por su territorialidad y estatalidad, que se le ha negado, de ahí que Nafarroa es la más exacta concreción del objeto del derecho a decidir. Euskal Herria es una comunidad lingüística y como tal no es un sujeto político. Euskal Herria sola no es el sujeto político y por ello no tiene el derecho a decidir. La reivindicación lingüística y cultural no sirve, no basta, no es suficiente, por sí sola para ejercer el derecho a decidir, éste necesita previamente la fijación del sujeto político en el conjunto de la sociedad dominada.

Decididamente, plantear a Euskal Herria sola como marco jurídico político y como sujeto político del derecho a decidir -y no hacerlo con el conjunto de la sociedad política subordinada- resulta un error de gravísimas consecuencias para esta sociedad. Una conducta verdaderamente suicida que, en la práctica, sólo satisfará a los enemigos de la libertad.

———

GARAIritzia>

Bere ikasketak eta irakaslanak Frantzian, Londresen eta Renon burutu ondoren orain Leeds-eko uniberstitatean ari da Komunikabide eta Soziologia sailen artean multikulturalismoari buruz lanak egiten. Kultura eta identitate erbesteratuak (Nomadologua subalternoak) (Pamiela, 2005) eta Subordinazioaren Kontra (Pamiela, 2008) liburuen egile, Zizek Ikasketak-Nazioarteko Aldizkaria elkektronikoan (IJZS) itzulpen eta edizio lanetan dihardu, Ikasketa Subalterno kolektibotik sortutako Critical Stew proiektoaren kide da eta Lapiko Kritiko euskarazko sailaren suztatzaile.
Email this author | All posts by

9 Responses »

  1. Historialariekin bueltaka bakarrizketan.
    Badirudi diziplina arteko elkarrizketa dirudien baino zailagoa dela, bakoitzak gurea bota eta horrekin aski dugu inondik ere. Historialariekin izan genuen ez hain aspaldiko katramila hura berriro pizteko batere gogorik gabe zerbait komentatuko dut. Urzainquiren ustez,”Euskal Herria” kontzeptua ez da nahikoa balizko askatasunerako bidean. Zergatik? kontzeptu kultural hutsa omen delako (Badirudi Celaá kontseilariak eskola sortu duela). Ez dut uste astakeria handia denik kontzeptu politiko ere aspalditxo bihurtua zegoela esatea, baina Urzainquik kontzeptu kultural gisa soilik hartzen du. Horretaz gain, Herri honen askatasuna ukatu nahi dutenek beste argumentu hau ere ondo barneratu digutela nabarmena da: “Euskal Herria nunca ha existido como estado en la historia”. Guk, asaldatuta, askatasun nahia legitimatu beharko bagenu bezala, historia arakatzeari ekin diogu. Nabarraldeko lagunak pozik daude, aurkitu baitute estatu hori: Nafarroa. Horrekin aski dugu, dirudienez, eta “Euskal Herria” dagokion esparruan (?) soilik erabiliko dugu (kontzesio merkea gero!). Gora Nafarroa!
    Nazionalismoa ere (nazionalismoaren esanahi murritz batekin esango nuke), “nazionalismo linguistikoa” Urzainquiren hitzetan, ez omen da egokia. Hona arrazoia: Ez da egokia “sustentar sobre la misma lengua lo que no es de por sí propio de ella, como la liberación de la sociedad subordinada”. Hor ez dut eztabaidatzeko ezer baina nik esaldi hori bera berdin berdin errepikatuko nuke “lengua”ren ordez “historia” ipiniz. Hau da, nazionalismoa bezain egokia edo okerra iruditzen zait Nabarraldekoen, nolabait definitzearren, “estatalismo historikoa” (Ez bedi inor haserretu!). Hau da, UPNkoak ere 1512koa konkista izan zela onartzera iritsi daitezke baina horregatik ez zaie askatasun grinik sortuko. Esan nahi dudana, kontu honekin gehiago aspertu gabe, zera da: nik aske izan nahi badut, aske izan nahi dut “La existencia del Estado navarro tiene una verificación legal y jurídica” izan edo ez. Era berean, hori horrela izan edo ez, inori ez diot onartuko asakatsun nahia deslegitimatzeko argudio gisa.

  2. Nik oraingoz komentariorik ez Urzainquirenari buruz. Hona Berrian Angel Rekalde elkarrizketatua:

    http://paperekoa.berria.info/agenda/2010-12-10/027/002/atzetik_inurri_lana_egin_dugulako_izan_du_perurenaren_bideoak_halako_arrakasta.htm

    2010-12-10

    Angel Rekalde.
    Nabarraldeko zuzendaria

    ‘Vasconia, Euskadi, Euskal Herria, Navarra…’., euskaldunon herrialdea adierazteko horrenbeste izen zergatik dagoen eta bakoitzaren historia azalduko dute Rekaldek eta Koldo Martinez Garatek Usurbilen.

    «Atzetik inurri lana egin dugulako izan du Perurenaren bideoak halako arrakasta»

    Edu Lartzanguren.

    Angel Rekalde (Tolosa, Gipuzkoa, 1957) Nabarralde elkarteko zuzendaria da. «Nafar Estatuko herritarren baldintza politikoa bete-betean berreskuratzea» da elkartearen helburua. Vasconia, Euskadi, Euskal Herria, Navarra… hitzaldia emango du gaur, 19:00etan, Sutegin (Usurbil, Gipuzkoa), Koldo Martinez Garaterekin batera.

    Kirol selekzioaren izena, EITBren terminologia politiko berria… Nork esango zuen duela hamar urte euskaldunen herrialdearen izenaren eta izanaren inguruan hainbeste eztabaida egongo zenik.

    Estatutuaren urteurrena ospatu zuten egunean, Joseba Arregik esan zuen: «Euskadi eta, nahi baduzue, Euskal Herria sekula ez dira izan subjektu politikoa Estatutua izan arte». Arrazoia dauka. Baina ezin du esan euskaldunak ez direla inoiz izan subjektu politikoak historian, izan zirelako, Nafarroaren bitartez. Hori da gakoa. Euskadik eta, gaur erabiltzen den bezala, Euskal Herriak ibilbide motza izan dute zentzu politikoan. Baina euskaldunok historian egon gara, eta sekulako historia izan dugu, Nafarroa gisa. Pertzepzio hori berreskuratu nahi dugu. Historian euskaldunok izan ditugun izenak azalduko ditugu hitzaldian, eta zergatik.

    Urteak daramatzazue gauzok azaltzen hitzaldietan. Ez al zaizue iruditzen Iñaki Perurena harri-jasotzaileak askoz gehiago lortu duela bost minutuko bideo batekin?

    Atzetik inurri lan handia egin delako lortu du Perurenaren bideoak halako arrakasta, hain zuzen ere. Gu oso gustura gaude Perurenarekin eta gaiari eman dion zabalkundearekin, azken finean, hura gure taldekoa delako. Baina aurreko lana egin behar da, eta lan itzela egin behar da oraindik, estali dizkiguten erreferentziak berreskuratzeko. Harresiak, gazteluak, gure presentziaren aztarna denak txikitu dizkigute, eta dokumentu guztiak erre dituzte historian zehar. Gaztelak eta gero Espainiak lan hori egina dute gure presentzia desagertzeko.

    Perurenarekin gertaturikoa zuen mezua sartzen hasi den sintoma iruditzen zaizu?

    Bai. Hasieran, ero batzuen ateralditzat hartzen zuten askok hau. Lan serioa egin da modu askotan, eta gero eta sinesgarritasun handiagoa du. Bideoa orain duela hamar urte agertuz gero, «zer dio honek?», esango zuen jendeak. Orain, berriz, zein serio eta zein ondo azaltzen duen eta arrazoia duela ikusten dute. Lan hau beste herri askotan egin da; esaterako, Katalunian. Gure gizartea, ordea, ez da horren kultua izan.

    Konkistaren urteurrena gogoratuko da 2012an. Abiada hartzen joango zaretela uste duzu?

    Oso talde txikia gara, baina gure mezua oso indartsua da eta jendea erakartzen du. Konkistaren inguruan Vianan kongresua egin genuen duela gutxi, eta harrigarria izan zen zenbatek hartu zuten parte. Miguel Sanz Nafarroaren «inkorporazioaz» mintzatu zen Legebiltzarrean, eta gaitzespen oihuak entzunda, esan behar izan zuen: «bueno, inbasioa, konkista edo nahi duenak nahi bezala uler dezan». Duela hiru urte ez zuen esango.

    Slavoj Zizek filosofoak udan esan zuen Iruñean estatu-nazioa baino zer edo zer hobea asmatu beharko genukeela euskaldunok guretzat.

    Zizekek agian ikusten du estatu-nazioak desagertzen ari direla, baina nik ez dut inon ikusten. Nik besteek daukatena nahi dut. Ez dut izan nahi munduan espainiarren edo frantsesen bitartez, baizik eta euskaldun gisa.

  3. Edu Lartzangurenek azken galdera oso oso gaizki egiten du, eta ematen du gainera oso modu interesatuan egiten duela. Igual Thourau-ren desobedientzia zibila itzultzetik pegatu zaion halako libertarianismo inozoarekin eraginduta edo. Kontuz baina, ez dut esaten eta Lantzaguren bera inozoa denik. Badazpada ere. Esaten dut Rekalderi orduan ez zaiola beste erremediorik gelditzen erantzunaren lehen zatian oker ibiltzea baino. Norbait baldin badago estatu-nazioak desagertzen ari direla sinesten EZ duenik hau Zizek da. Aldiz, erantzunaren bigarren zatian (Nik besteek daukatena nahi dut) zuzen dabil Rekalde, nahiz eta Zizek jarraituz, erantzun horretan bi aukera posible daude:

    1/ Euskal Herria estatalizatu egiten da, Frantzia, Espainia edo, kasurako, Slovenia bezala; edo bestela
    2/: Frantzia, Espainia edo kasurako Slovenia bera erregionalizatu egiten dira, gaur egun Euskal Herria bezala.

    Baina Zizekek ez du aditzera ematen, izan ere Lartzangurenek aditzera ematen duen bezala, GUK GEUK euskaldunOk ezer hoberik asmatu behar DUGUNIK GURETZAT. Beti bereizkeriaren kontu berdinekin GU euskaldunOk! Aldiz, Europarako proposatzen du beste antolamendu berri bat non, hala gertatuz gero, seguru nago Rekaldek ere onartuko zuela.

    Erantzun behar den galdera edozein modutan ‘zein da subjektu politikoa?’ da, Jesus Mari Intxauspe identitatea/historia eztabaidarekin apur bat nekatuta baldin badago ere! Eta erantzuna ez da iraganeko “Nafar estatua” (Urzainqui, Nabarralde…) eta ez dira gaur egungo “euskaldunak” ere (JM Odriozola etabar). Euskal Herriko askatasun qua independentzia bidean subjektu politikoa askapen mugimendua da. Eta nik dakidanez dagoeneko behintzat ez dago besterik,

    Esan nahi dut, Gabilondok idatzi zuen azken fikzio lanean (Apokalipsia guztioi erakustsia, 2009) independentzia kasualidadez heltzen da 2050an edo! Orduan gu geu ere marxista ortodoxoak garenez ba egin dezakegun gauza hoberena determinazio historiko horren emaitzaren zain egotea da! Geldi! Edo bestela, kasualidadeetan eta sinesten ez dugunOk, askapen mugimenduaren barnean ematen den ‘paralaje ikusbide’ edo “artikulazio diskurtsibo” nagusia lantzen jarraitzen dugu, alegia:

    1/ indepedentziaren posiblea eta 2/ sozialismoaren inposiblearen artean ematen dena.

    Gero, nago, termino bakoitzean beste bi eremuen arteko “paralaje ikusbide” edo “artikulazio diskurtsiboak” ematen direla, hau da:

    1/ Sozialismoaren inposiblearen eremuan islatzen den utopiaren dimentsioarekin batera

    1a/ Askatasuna, Justizia, Berdintasuna… moduko balio abstraktoak eta 1b/ feminismo, gazte, ekologia… mugimenduetan balio hauek hartzen duten jokabide konkretuen artean ematen dena; eta

    2/ Independentziaren posiblearen eremuan lurralde baten (Euskal Herria, Pais Vasco, Pays basque, Basque country…) kudeaketa administrtibo batekin zer ikus zuzen-zuzena edukiz, Lapikoan ere eman den, eta ematen ari den eztabaidaren inguruan ardatzen dena, alegia,

    2a/ identitatea vs 2b historia.

    Esango didazue honek guziak zentzurik duen ala ez, baina susmoa eduki badaukat, gerora begira, estrategikoki, Nabarraldekoen ikusbidea askoz ere praktikoagoa dela. Esan nahi dut: Identitatearen inguruko diskurtsoak, azken finean, subjektu kultural baten onarmena eta errespetua eta holako gai multikulturalista ahuletara garamatza, non “euskaldunak” gizartearen kudeaketan ‘desagertu’ beharrean, inglesak Britania Handian bezala, edo oraintxe bertan alemanak Alemanian bezala, alderantziz pele-mele nahasten baitira Espainiak edo Frantziak edo Estatu Batuak edo Argentinak kudeatzen dituen ‘beste’ kulturekin (vasco-espainolak, vasco-frantsezak, vasko-amerikarrak, vasco-argentindarrak…). Zentzu horretan Europan ez dago inolako arazorik euskal sub-identitate etniko-gastronomiko-dantzaria onartzeko.

    Nabarraldekoen diskurtso estatal-zibikoak, aldiz, ez bakarrik legitimitatearen aldetik baina batita legalitatearen aldetik ere aukera gehaigo ditu instituzio europearretan-eta eragin gehiago edukitzeko.

    Zentzu horretan, gu moduko ‘filosofoak’ eta ‘kurtur kritikoak’ baino eta baita Nabarraldeko “historigileak” baino, igual abogatu gehiago behar ditugu. Abogatu konstituzionalak eta. Baina badakigu ezin garela denera heldu eta gure abokatuek nahiko eta sobera lan dutela presoekin!

  4. Nabarraldekoen ikuspidea praktikoa dela? Ba esango didazu zertarako. Ikuspegi estatalista hori, karga historizista agoantaezin hori gabe, parkatu baina nabarraldetik kanpo ere badago. Ikuspegi historizista horrek, lege internazionalean zerbaitetarako balioko digula pentsatzea gainera nik uste horretan ilusio gehiegi jartzea dela.

    Zure praktikotasun horretatik ez dut uste fin zabiltzala. Hori baldin bada indartu behar duguna, ba akabo. Identitatearen inguruko diskurtsoak, gai multikulturalista ahuletara eramango gaitu, agian, horra eramaten baditugu. Badirudi independentzia edozein preziotan lortu behar dela. Eta kontuz! ez nago hemen aitzakia bezala erabiltzen betiko lelo hau, hainbeste jendek egiten duen bezala. Baina nik ez dut nahi adibidez, kataluniak bezala, Andorra 2.0 bat izan, gero Valentzia eta Isles Balears kataluniatik are gehiago urruntzeko.

    Estatua, estatua, estatua, bai nahi dut, baina bidea garrantzitsua da. Pentsatzen duenak ere Estatu batekin euskararen problemak soluzionatuko direla, orain ez garenean gai artikulu xixtrin batzuk euskaraz noizean behin idazteko ere, oker dabil.

    Eta beraz, bukaeran diozunarekin agian ados nago, historigileak baino, abokatuak izan beharko liratekeela. Baina ez gero filosofia batekin apaintzeko beraien diskurtsoa! Esan nahi dut, lege internazionalak zirrikituak uzten baditu alde hortatik, aurrera. Baina ez gero kontatu beharrezkoa dela Nafarroako historia, eta patatin patatan. Baina bestela, nola lortuko dugu horrela independentzia lege internazional baten bidez? Zoratu gara hori uste badugu. Hemen independentzia irabazi egin behar da, herri borondatea artikulatuz. Eta ezin egin daiteke hori herri borondatea artikulatzeko tresna guztiak historia nabarristaren menpe kateatzen badira.

    Independentziarako herri borondatea artikulatzeko beharrezko diren tresna guztiak behar ditugu: arrazoi ekonomikoak, historikoak, momentukoak, kulturalak, identitate mailakoak,… Denak ezin dira galdutako estatu horren diskurtsoan subsumitu.

  5. “…orain ez garenean gai artikulu xixtrin batzuk euskaraz noizean behin idazteko ere, oker dabil…”

    Nor ez da gai euskaraz artikulu xixtrin batzuk idatzeko? Uste dut idatzi egiten dela asko esfortsu handiz, baina irakurri, nork irakurtzen ditu artikulu xixtrin horiek. Akaso, hor dago, gakoa. Norentzat idazten da? irakurleari axola ahal zaio?Inok galdetu dio? Ez ote izango, Artikulu xixtrin horien atzean dauden jainkoak deiturikoak irakurtzeko gogo gutxi dagoela ta bide batez, gure ezgaitasunen iturburu ere badirela, euskalgintzaren eritasuna berezkoa.

    Finean, gure gurpen kristaua, elite aristokratikoetan ematen den bezala, intelegentzia ezpatez golpatzen gaituztenengan, horienganako fedea, beraien hizkuntzari egiten dieten kaltearen tamainakoa da. Hor dago gure tragedia, elitea bakarrizketan dela. Edo zenbat liburu saldu dituen interesatzen zaio, ea sautrelan txaboia emango dioten?

    Herritarrek nahiago dute baina, egunerokotasunean, alegia, herritartasunari dagozkion gaietan zentratu, jainkoak ta lainoak urrun urrunegi gelditzen zaizkie. Horregatik ba, erdal hizkuntzetara jotzen dute, lasaitasun bila. Ego, ta harrotasun amaigabe hori, ezdakit nondik, baina akatzearen alde nago. Guaren- identitatearen hiltzaile zuzena delako. Egolatren gurpil azpian, badoa berazidentitatea pikutara…horixe da ba gure tragedia. Jainkoei bost axola…bere inbidia, amorru, maitasun eztabaidetan daude…

    Bide batez, noiz arte, jarraitu behar dugu artikulu xixtrin horiek erosten? azokora(ez durangora bakarrik) peregrinazioan joaten…jainkoak gurtzen. Euskaraz egina delako, ona da ta punto esaten. Jakintsu jainkotiarren ego-Eztabaidak aguantatzen….noiz arte? Ez gara komunitate txikiegia horretarako?
    herri borondatea artikulatzeko artikulu xixtrin horietan, ekuazio horretan,( hartzailea sartzea komeniko litzateke ba..euskal herritarra)ala txaboia ematen dioten monagiloen iritzi teknokratei men egiten jarraitu behar al dugu?

    idazle ez garenok, doktore ez garenok, poeta ez garenok, elitea ez garenok, saririk ez dugunok-ez ta nahi ere-baina euskal herria a muerte maitatzen- dugunok[ saku horretan sartzen naiz] non gaude…durangoko sartagiaren formula errea ta beltzean…batzuek esango dute, borroka armatuaren garaia amaitua dagola, baina “euskaraz egiten delako, dena, denei, edozein momentutan onartu beharra” ere bai, fase hori bukatu beharra dago.

    Sartagian kilkerrak baino beltzago ta erreago gelditu garen guztion izenean, tolerancia cero! aski da! Jainkoen limbo hori bombardatzearen alde nago. Azoka gero ta hutsago, ta inguruko kaleak gero ta beteago daudenean…inor konturatzen al da? Kaleko horiek direla etorkizuna ta ez azoka? Irakurleak direla premisa, ta ez artikulu xixtrinen egile gurtuak?Irakurleak, herritarrak banan banan zaindu behar direla, horiek direlako etorkizuneko balizko idazle ta ez alderantziz.

    Kasu honetan ba, inoiz baino ozenago jainkoen harrotasunaren kontra!

    Herritarrak ala hil!

  6. Oso ondo zure kritika, baina horri ez dizut erantzungo, nirea guztiz testuingurutik atera eta estrapolatu duzu ta zure mezua botatzeko.

  7. Iritzia eman dut. Ez nuen zehazki (zure) erantzuna bilatzen…baizik aukera ireki nahi nion oinarrizko eztabaida bati. Hankamotz, umerzurtz, geldituko banaiz iritzian nere kalte. Jainkoen linboak baditu bere kodigoak…bere lengoaiak…bere erregelak…mekanismo horiek suntsitzearen alde nago…euskalgintzaren desertuaren sintoma direlako. Ez da ba izan intentzioa zurea testuingurutik ataratzea ez estrapolatzea, baizik ta…herritarra dela subjektu politikoa azpimarratzea baino. Horretarako adib, euskalgintzaren esparruan ikusten dudan sintomatika jarri dut mahaigainean… joko handia eman behar lukeena, baina ziur aski inor gutxik helduko dio eztabaida honi. GUAren aurretik hipernia dagolako, merkatuaren logikarekin bat-batean, bene-benetan eztabaidatu behar dena ez da eztabaidatzen. Alegia, jakin badakigu zer gertatzen den, baina hala ere jarraitzen dugu egiten. Edo beste era batera esanda, finean kapitalismoaren ideologia. Lore berriak erne beharrean daudenak ito ta hiltzea dakar. Hori salatu nahi nuen….desertifikazioa ereiteak desertua dakarrela.

    Animo eztabaidan….

  8. @ Imanol Galfarsoro

    Kaixo Imanol. Badirudi Zizekek ere irakurri duela Thoreauren Desobedientzia Zibila, eta, antza denez, hari ere “halako libertarianismo inozoa” pegatu zaiola. Hemen duzu irakurtzeko: http://www.guardian.co.uk/global/2011/feb/10/egypt-miracle-tahrir-square

    Hirugarren paragrafoan duzu: “From the start, the violence of the protesters has been purely symbolic, an act of radical and collective civil disobedience. They suspended the authority of the state – it was not just an inner liberation, but a social act of breaking chains of servitude.”

  9. @Edu Lartzanguren

    Bai, baina ondo gogoratzen badut, orain dela 30 bat urte baita irakurri nuela,Thoreau-k bultzatzen zuen desobendientzia zibila kolektiboa zen ala indibidualtasun libertarioan oinarritzen zen, gero txabola baten bizitzera eraman ziona? Esan nahi dut, niretzat hitzak ez dira fetitxeak. Heider-ren alderdi eskuindar proto-faszista Austrian Partido Social-Democrata deitzen da/zen, uste dut. Eta? Hona hemen aipamen bat oraintxe justu irakurri dudana; Terry Eagleton Stanlet Fishery buruz ari da (Figures of dissent, [2003] 205, Verso, 171. orri.):

    It is one of the minor symptoms of the mental decline of the United States that Stanley Fish is thought to be on the Left. By some of his compatriots, anyway, and no doubt by himself. In a nation so politcally addled that ‘liberal’ can mean ‘state interventionist’ and ‘libertarianism’ letting the poor die on the streets, this is perhaps not wholly unpredicatbale”

    Noski, ez dut esan nahi Thoreaun libertarianismoa pobreak kalean hiltzen uzteko prest dagoen indibidualismo anti-estatal zeharo eskuindarrean oinarritzen dela. Hala ere, onartu beharko duzu gure Thoreau libertario honen ikaskizunak ez zituztela eragin handirik eduki CNT-AIT ren estatutuak idazterakoan, demagun. Zentzu horretan bai, Thoreau oso ondo baina gure gazte-garai hippy LSDzaleari zentzua emateko, igual. Zizekek aipatzen duen Egiptoko desobendientzia zibila ulertzeko igual hobeto halako Gandhi eta Che Guevararen arteko hibrido bat edo.

    Eskarrik asko Edu estabaidara gai hau ekartze arren. Izan ere desobedientzia zibilaren gaia eta praktika inportantea bilaka baiteke etorkizun hurbilean.

Leave a Reply