Alain Badiouren defentsan. Erantzun bat.

By • Mar 3rd, 2010 • Category: Maitasuna Proiektoa

Slavoj Zizek eta Fabien Tarby-ren erantzuna Alain Badiou-ren aurkako eraso filisteo bat salatuz.

ERANTZUN BAT

Eric Conan-en artikulu luzea (Badiou, la star de la philo est-il un salaud? ‘Marianne’ astekari frantzesean argitaraua – Otsailak 27, 2010)  gure garai goibelen sintoma politikoa da par excellence. Era berean ohargarria da oso, klitxeak klitxe, gaur egungo ideologia nagusituen ekoizpen eredugarria delako. Artikulua inkisiziozko epaiketa modukoa da, munduan dagoen filosofo frantzes irakurriena eta itzulienaren kontra. Alain Badiou politika kriminalak babesten duen guru sadistikoa zein vanpiro lizun odol-egartia balitz bezala aurkezten du.

*

Eric Conan-en artikuluak Alain Badiou-ren izena desakreditatzea du helburu; asmoa gaur egun (eta haratago) Badiouk aurkezten dituen pentsamenduen arrakasta, batez ere intelektual gazteen artean, susmopean ezartzea da. Ikerketaren itxurarekin maskaratua, asmoa, izan ere, Badiou kriminalizatzea da.

Are eta gehiago, Eric Conanen artikuluak ez du fitsik ere ulertzen Badiouren filosofiaz, politikaz eta lanaren mamiaz. Bestela esanda: artikulua hutsaltasun absolutuan oinarritzen da. Artikukuak, bestalde, kazetaritza modu baten estrategia ikaragarriaren funtzionamendua erakusten du: ‘ad hominem’ erasoekin ‘Ideien’ arazoari uko eginten dio eta oinarri gabeko salaketa pertsonalak zabor-pentsamenduaren artetzat-edo ulertzen ditu.

Eric Doranen artikulua eredua da egungo ‘ez-pentsatu’ garaiarena. Kazetaritza modu honek, inkontzienteki ala ez, barreiatzen duen ideologia domestikatu eta opiodunaren eredu kintaesentziala osatzen du: liburu bat ulertzen duena irakurri gabea, horrela sorgin ehizera kondenatuz; Komunismoa Nazismoaren beste aldea balitz bezala ikusten duena, horrela  haren alde dauden, edo harekin modu ezberdinetan berriki konbentzitu diren hiritarrak azken finenan gizaki ahul eta gaixoak (gizagaixoak) balira aurkeztuz. Izan ere, gure garaiko ekuazio aberranteena zera da: Komunismoa = Nazismoa. Eta kitto.

*
Horren kontra guk zera baieztatzen dugu:

1. Alain Badiouren lana filosofo handi batena da. Adierazpen hau eztabaidatu nahi dutenak l’Etre et l’Evenement eta Logiques des mondes liburuen konplexutasunean murgildu egin beharko dira. Eta gero ikusiko da adierazpen hau ezeztatu daitekeen, bere lanean ezer ez ulertu izanak dakarkeen erresentimendu eta barneminaz at.

2. Alain Badiouren posizio politikoak hauek dira. Alde batera kritikak daude: ‘kapitalaren parlamentarismo’arena;  demokrazia hitzaren konfusioarena, forma hutsa eta ganorazko indar biziaren artean ematen dena; parlamentari errepresentazioaren zirkoarena. Beste aldera baieztapena dago  ‘komunismo generiko’aren aldekoa, berdintasunaren ‘ideian’ babesten dena, hasi Spartacus-en garaitik eta gaur eguneraino. Izan ere, egun, posizio hauek soilik dute merezi benetako politika-ren izena.

Gainontzeko guzia ondo eratua dago eta onespen bedeinkatua jasotzen du jada, hala instituzio nola gizakien aldetik. Ondorioz, kritika egitera ausartzen direnak berehala daude sailkatuak gizon-otso eta deabruzko anti-demokratak balira. Jarrera honek ondo asko laburtzen du ‘mofeta’ ideologiaren bertsio garaikidea, bere lurrinusainarekin justu-justu erdi-kontzientea dena. Bestela esanda: 9 miloi gizon eta emakume gosez eta gaixotasunez urtero hiltzen direnean, nahiago dugu eztabaidatu Henry futbolariaren ‘esku menturadun’ edo halanolako ‘esku tranpati’ari buruz; nahiago dugu erbesteratuari, Arabeari edo beltzari gaizkilearen status-a ematea; edo munduari sinetsi eraztea arazo larriena Al Qaeda-ren terrorean kontra garaipena lortzea dela; edo ezin nahasketa kirtenak baino kirtenagoetan aritzea 1.5 bilioi musulman zaku berean sartuz – bata bestearen horren ezberdinak izanik kategoria berdinean sartzeak fenomenu sektario baten kontu ederra ematen duelarik. Horregaitik da, adibidez, burka bera salbuespen bilaka erazten dugula – zeina, bidenabar, ez den higuingarriago norberak bere burua gorriz tindatzea baino, gero, nork daki zergaitik, gizarteko eztabaida nagusiena bilaka dadin.

Gainontzeko guzia, edo politika ez-benetakoa, demokraziaren fantasma besarkatzea da, zeinaren sustraiak instituzio zaharretan oinarritzen diren eta haien parametro geometriko bariableetan; parlamentuko mordoiloek, horrela, zeharo dute Europako herri(ar)en boza(k) ahula(k) bilakatzen. Gainontzeko guzia da eguneroko hiritarrak taiugabeko kategoriez bonbardeazea: komunista gaiztoak eta demokrata onak, Amerika ona eta Saddam gaiztoa… Da Iraultza Frantzesa glamourizatzea eta Iraultza Sobietarra demonizatzea; da garaitzeko zatikatzea (divide et vinces) gure pare-parean finanziar fluxuak sineztezinik ikusten ditugularik, birtualki sortuak eta desagertuak; da azken finean gustora egotea mundua den, eta izango den moduarekin… da sinetsi erazen digutenean posiblea inposiblea dela.

3) Beraz, zaila da Alain Badiou ero bakartia dela esatea. Errealitatea da nahikoa dugula halako gezurrekin, halako sistemarekiko konplazentziaz, eta errealitatea da ez dugula inoiz ‘Komunismoaren Ideia’ri uko egingo. Jakina, horren problematikoa izanda eta berria bere gorpuzte moduan,‘Idea’ horrek ez digu kentzen  XX. mendeko komunismoarekin nahi beste kritikoak izateko aukera. Oso ezbedinak gara eta izan gaitezke gure proposamenetan baina denok dakigu eta bat gatoz gauza batekin: izan  komunismoa dela, berrasmatua eta berria, humanitatearen etorkizun bakarra. Hau guzia horrela da, komunismoa  arrazoizko gogoak kontzebitu dezakeen justizia eta egi politiko eternal bakarra dela pentsatzen dugulako .

*
Baten gustoko izan ala ez izan, garaiak ez dira jada bizkarrezur zein eskrupulurik gabeko ‘filosofo berri’ balizkoena, baizik eta berrikuntzaren filosofoena.

Slavoj Zizek, Fabien Tarby

—————

Ingelesez irakurtzeko sakatu hemen

—————

Egitasmo hau azpi-sinatu nahiez gero email bat bidali:

Fabien TARBY <fabien.tarby@orange.fr>

Re: RIPOSTE

gehi izena, nazionalitatea eta ogibidea (edo partaidetza profesionala) erantsi.

Bere ikasketak eta irakaslanak Frantzian, Londresen eta Renon burutu ondoren orain Leeds-eko uniberstitatean ari da Komunikabide eta Soziologia sailen artean multikulturalismoari buruz lanak egiten. Kultura eta identitate erbesteratuak (Nomadologua subalternoak) (Pamiela, 2005) eta Subordinazioaren Kontra (Pamiela, 2008) liburuen egile, Zizek Ikasketak-Nazioarteko Aldizkaria elkektronikoan (IJZS) itzulpen eta edizio lanetan dihardu, Ikasketa Subalterno kolektibotik sortutako Critical Stew proiektoaren kide da eta Lapiko Kritiko euskarazko sailaren suztatzaile.
Email this author | All posts by

27 Responses »

  1. Hirugarren eta azken puntura zuzen-zuzen. Jainkoa jaitsi zen liberalismoaren inpernu honetara, historiaren zati maltzur honetara, eta esan zigun: sinistu ezazue, etorkizun eder bat esperoan daukazue han, iluntasun horretan. Argitxo bat piztu dizuet-eta. Iraganetik zetorren argia. Iraganetik ez, betidanik. Hau da, ez zetorren, hor zegoen. Eternoa zen. Da. Baina itsu geunden, ez genuen ikusten. Eta itsu jarraituko duzue haraino eta han zaudetenean konturatuko zarete paradisua ere, berriro, infernua zela.

  2. 3. puntuarekin jarraituz:
    “…egi politiko eternal bakarra…”.
    Gizona abere hutsa da, idatzi zuen behin pseudonimo baten azpian bere garaiko komunismoaren dogmatismoaz kantzatua Joxe Azurmendik. 40 urte pasa dira. Humanitatearen etorkizun bakarra omen Komunismoa. Socialisme ou barbarie, zioen Badiouk. Errealitatea irakurtzeko dialektikaren betaurrekoek bakarrik balio omen dute. Baina gizakia animalia da, ez makina bat. Dena ez da superestrukturekin eta dialektirakein esplikatzen.
    Dena den, ez dago ezta egongo paradisurik. Ez komunismoak ez liberalismoak ekarriko dute ditxosozko bake perpetuo hori, edo justizia eternal hori.
    Gizakia animalia delako.

  3. Oraintxe irakurtzen ohartxo bat:

    “Egin behar duguna, ez baita mundua hobeto pentsatu, baina pixka bat hobeto jarri. Teoria haundiek eta ideologiek, munduaren kolpe bateko soluzioek eta salbazioek, ez sinesgarritasunik dute, ez sostengu razionalik, gaurko zientzien fragmentazioarekin eta espezializazioarekin, eta intereseik ere dagoeneko apenas geratzen zaien izpiritu eskeptiko samar batentzat. Sistema haundiak Hegelekin suntsitu ziren. XIX. mendean suntsitu ziren. Euskalduna, berriz, herri zaharra da, optimismo haundiegiz ibiltzeko munduan perfekzio guztizkoaren edonolako teoria eta idealekin. Ezta beharrik ere. Zertarako?
    Guk ez baitugu eskatzen gauza handirik. Libre izan bakarrik. Guk ez dugu mundu edo ilargi arras berriren batera aspiratzen. Munduaren azkeneko iraultza egitera. Errepublika unibertsalera eta betiko bakera. Gizadia salbatzera. Kia. Oso iraultza apal bat nahi dugu. (…) Gu pixka bat libreago izanez, mundua bera pixka bat libreago izanen da.(…) Baina guk ez ditugu kontzeptuak askatu behar, eta bai gizonak.”

    218-221. Gizaberearen bakeak eta gerrak. Joxe Azurmendi.

  4. Bai, 1/ Badiou berak esan zuen noiz / nonbait gizakia abere tranpati, krudel eta obstinatua dela. Gero, 2/ komunismoa arraoizko gogoak kontzebitu dezakeen justizia eta egi politiko eternal bakarra dela pentsatzean ez dago ortodoxiarik, are gutxiago 3/ ohartzen bagara ‘dialektikak’ berak behartzen zaituela posizio bat eta aurkakoa kontutan hartzea, hau da dialektikak bermatzen du totalizazio ortodoxoan ez erortzea bi puntu konkretuen arteko zirrikituen artean eztabaidatzera behartzen zaituelako. Eta ondorioz 3/ batzuetan gauzak gatz pittin batekin hartu behar dira (with a pinch of salt, ingelesez esaten den bezala). Orain arte, Berlineko harresia jauzi zenetik azken 20 urteetan nagusitu den nagitasun intelektualarekin edo nagusitu diren intelektual nagiekin: zein izan da ‘arraoizko gogoak EXPLIZITOKI kontzebitu IZAN DUEN justizia eta egi politiko eternal bakarra’? (Historiaren bukaera, komunismo = faszismoa etc). Uste dut esaldi horretan ironia puntutxo hori dgoela, azken 20 urteetan, tolerantzia eta pluralismoa eta bar defendatuz eta guztiz, merkatu liberalismoa eta demokrazia parlamentarioa azaldu zaizkigu AUKERA BAKARtzat! Uste dut zuen txip anti-komunista iraganeko presuposizio filosofiko-politikoetan kokatuta dagoela. Gaur egun “komunismoaren ‘ideiak'”, edo ‘hipotesi komunistak’ itxura berri ASKO hartzen ari du. Asko eta zeharo interes / aztergarriak.

  5. Ados. Komuniskoak forma berriak hartzen ari dela. Ez dugu komunismoa bere baitan baztertzen. Bakarrik, “humanitatearen etorkizun bakarra” eta “egi politiko eternal bakarra” ez da. Horixe ez da horrela. Eta noski, egia da, orain komunismoa borratu dela gizarte berri bat eraikitzeko posibilitate teoriko bezala ere (posibilitate erreal bezala zer esanik ez), Fukuyamak esan zuenez historia bukatu da, liberalismoa heldu da eta goaz denok dantza egitera. Ikutu batzuk egin eta sistema onena dugu. Dena den, horixe dugu gaur egungo dogmatismoa, komunismoa estalinismoarekin batu eta borratzen duena, eta kristautasuna inkizizioarekin batu eta borratu nahiko lukeen ezkerrarena ere. Absolutizazioak arriskutsuak dira. Komunismo berri honek ere sistema guztia zaku berean sartzen du. Gero hor sortzen zaio kontraesana.
    Dena den, dialektika izan daiteke baliagarri gizarte, egoera sozial, etabarren bat aztertzeko. Ez dut nik baliagarria ikusten beste gauza askotarako ordea. Adibidez, euskal herriaren historia azaltzeko. Azaldu, azaldu dezakezu nahi duzuna, baita unibertsoaren sorrera ere, baina nahi eta ez, kanpoan utzi behar duzu beti gauza asko. Zergatik biren arteko talka, eta ez hiru? Ez, hau ez da potroak ikutzeko bakarrik. Kriterio dialektikoan sinesten duenak nahi ta ez afera baten aurrean bi polo aurkituko ditu, eta beste guztia bi polo horietara erreduzitu. Esan dudanez, batzuetan baliagarria da. Beti ez.
    Eta guk ez dugu txip anti – komunistarik, Soilik, komunismoak ere zientzia berrien ekarpenak kontuan hartu behar ditu, eta maiz ez du egiten, orain ikusten den bezala. Adibidez, natura / kultura dualismoa baztertu behar du. Hori Hegeletik eredatu dugun moderniako mentalitatea da.

  6. Zein ezker du kristautasuna inkizizioarekin batzen eta borratzen? Ni ez nabil hemen ez gerra zibileko kontuekin ez ezker ‘demokrata’ chic-arima eder baten ateismo primarioarekin. Ari naiz hitzegiten literatura kritiko oso zabal eta garrantzitsu bati buruz, azken 10 urteetan-edo hedatu dena eta ezin dena baztertu oso iluna eta ulergaitza dela esanez, maiz entzuten dudan bezala. Intelektual ez-nagi baten lana textu horiek guziak irakurri eta ulertzen saiatzea ere da. Ez da lan makala.

  7. 1) Niri kristautasuna berdin zait, aitzakia bat zen, esateko oraindik kriterio batzuk aukeratu (materialismoa, ateismoa, etabar.) eta horiek dogmatikoki inposatzen duen mentalitate bat badagoela gure artean. Ezker hori zein den? Ba oraintxe bertan, sasi ezkerra edo, multikulturalak eta munduko hiritarrak diren horiek, eta beraien dogmak (giza duintasuna, giza eskubideak, demokrazia, berdintasuna…) kritautasunetik ez datozela ikustarazteko kristautasuna borratu nahi dutenak. Gure artean ere, ezkerrekoak eta abertzaleak direnen artean (edo bitxoak, Saizarbitoriarekin esateko) badago halako mentalitate bat. Aurrekoan Edorta Jimenezekin horixe agerian jarri nahi genuen Berriara bidali genuen Dogmatismoaren kontra artikuluan.
    2) Seguraski azken 10 urteetako komunismoaren inguruko pentsalari, ideien garapen etabar jarraitu beharko nuke gehiago. Baina insistituko dut, “Hau guzia horrela da, komunismoa arraoizko gogoak kontzebitu dezakeen justizia eta egi politiko eternal bakarra dela pentsatzen dugulako” dio Zizekek. Zuk diozu ironiarekin hartzeko. Egia da, esalditxo bat dela. Zizekek ordea egiten al dio tarte ironiari gai horretan? Ez du ematen. Ironia al da testu guztia? Hamaika artikulu ere irakurri dizkiot eta berdin hitz egiten du haietan.
    Dena den, amankomunean ditugun gauzak gehiago dira ez ditugunak baino. Hemen, onartu behar dut, komunismoaren azken hamarkadako literaturaz askorik irakurri gabe dihardudala. Irakurtzen hasi beharko. Beraz, gustora jasoko nuke gaur egungo komunismoaren gaineko bibliografia apur bat. Ez baita lan makala ez. Ez da lan makala ere gaur egun zientziak planteatzen dituen erronka berriak gizakiaren ikuspegian eragiten duten aldaketak aztertzea.

  8. Baina orduan, oso modu generikoan humanitateari begira, ‘komunismoaren hipotesia’ edo ‘komunismoaren ideia’ azpimarratzen duen egia politikoaren perspektiba alde batera utziz gero, zein borroka dago, mundu honetan, norberaren bizia bere alde emateko merezi duenik? Badakigu honez gero gure arteko liberaltxuak, oso ezkertiarrak eta aurrerakoiak denak, mundu honetan norberaren bizia emateko (are gutxiago bestearenak kentzeko) ezer ez dagoela merezi duenik pentsatzen dutela. Normala da. Kolonbiarrak eta Perutarrak ez dira ba gure partez hiltzen eta erahiltzen ari Iraken-eta? Baina, dena den, Euskal Herriaren aldeko borroka partikularrak merezi al du, ez baldin bada, historikoki, zirkuitulaburtuta agertu izan dela azken 50 urteetan ‘komunismoaren hipotesiak’ edo ‘komunismoaren ideiak’ eman izan eta ematen dion dimentsio unibertsalarekin?

  9. Seguraski ideia denak, askatasunarena, lurraren defentsa, nazioaren defentsa, berdintasunarena, bake justuarena, Komunismoaren baitan sartzen baditugu, denak zaku berean, ba zentzu batean bai. Niri ordea, okurritzen zait, ideia guzti hauek, komunismoarena barne, kristautasunaren barnean sartu daitezkeela atzerago joanez gero. Ideien sustraietara, alegia, kristautasuna dagoela (ez gara zertan atzerago joan behar). Horrexek ez du kritika bat izan nahi.
    Dena den, zuk diozu komunismoaren hipotesiak (edo ideiek) dimentsio unibertsala ematen diola norberaren borrokari. Max Horkheimerrek honelaxe dio: “…en las representaciones que los hombres se forjan de las metas operan sus respectivas necesidades, las cuales no tienen como fundamento una intuición, antes bien, tienen por causa la penuria. No se las puede introducir dentro de un contexto glorificador.” Esan nahi da: gizakiak ahal duena erabiltzen/egiten du behetik ateratzeko. Ez du bilatzen munduaren salbazioa, edo unibertsaltasuna. Gero bai, guk ematen diogu oinarri ideologiko hori. Eta gure borrokaren eraginak ere, munduaren ordenean (mentalitatean) aldaketa dakar. Zentzu hortan ikusten dut nik unibertsala dela. Alegia, gizakiak ez duela komunismoaren ideiengatik borrokatzen; aitzitik, haiekin borrokatzen du. Baina bere bizitza hobetzeko borrokatzen du.

  10. Max Horkheimerrek arrazoia izango du baina ausnarketa enpirikozalean, baina intelektual bezala gure lana munduari zentzua, erretrospektiboki ematera ere bada, ez? Kristautasuna eta komunismoaz, besteak beste San Paulo lehen antolatzaile leninista izan zela frogatzen duen liburua: Alain Badiou, “San Paulo: Unibertsalismoaren Fundazioa”.

  11. Susmoa daukat, ez ote garen egiten komunismoaren ideia honekin Oteizak Euskal Herriarekin egin zuena: hots, lotu. Euskal arima jator hori, hegemoniaren aurka sortua baina bere baitan sortua, subordinatu gintuen moduan, orain ez ote garen gizadi guztia kateatu nahian ibiltzen ari. Liberalismoaren aurka sortu dugun tresna da komunismoa. Bere aurka baina bere baitan. Idei eta egi eternal hori, pre-historiatik datorkiguna, datorkiona gizadi guziari, komunismoa, ez ote den kate post-moderno berri bat. Etorkizun guzian lotuko gaituen ideia da eta Espartacus-etik datorkiona. San Paulo leninista lehena izan da. JesuKristo lehen komunista. Euskal Noblezia Unibertsala lehen demokrazia izan da (eta hoberen eraikia gainera). Eta euskara paradisuan hitz egiten zen. Ondo ulertu ote ditut ondorengo pasarte hauek?

    “Oteizaren artelanek (euskal gorputz –apostulu- hustuek) osotasun etniko berezi-petralaren betetasun subordinatu eta zanpatua adierazten dute. Orain errealitate birtual askatzailearen hustasun lauez bete behar dira.”

    Je le sais bien: gure iragana egia etniko petralaren inguruan antolatu zen, eta horrek eman zigun oinarrizko bereizketa operatzeko ahalbide politikoa.
    Mais quand même: orain berdinak izan nahi dugu, libreak, herritar cívicoak… berezitasunarekin batera ezarri zizkiguten kateak astindu nahi ditugu.” (GALFARSORO, Imanol (2008): Subordinazioaren kontra. Iruña: Pamiela. 23-24).

  12. Joan zen igandeko ‘Publico’ egunkarian zera irakurri nuen: “Para Mayor Oreja, quien ha acudido hoy a la manifestacion antiabortista celebrada en Madrid, el aborto, junto con la eutanasia, forma parte de las “viejas recetas de los totalitarismos que han asolado Europa”. Mayor Oreja se refiere al aborto como “algo de bolcheviques” y a la eutanasia como fruto del nazismo.” Beraz, ‘Badiouren defentsan’ artikuluan salatzen den Komunismoa=Faszismoa ekuazioaren erabilera bat zaigu hemen ematen, fresku-freskua.
    Kontua, dena den, ez da berez, hala abortoaren nola eutanasiaren alde egonez gero Mayor Orejak bere burua aurrerakoitzat duen pitxitxi guztia sartzen duela nazi-boltxebikeen zaku berean, Kontua ez da, ezta ere, bere alderdi politikoaren tradizio historiko eta idiologikoari erreparatuz gero Mayor Oreja hipokrita bat litzatekela-edo. Hori badakigu…eta?. Eta kontua ez da Andonik esaten zuen bezala ekuazio horren mami teorikoa Fukuyamak eman zigula. Aldiz, kontua zera da, EHan bertan euskaltzalego ‘aurrerakoi’ eta ‘post’ hau zein bestearen gehiengoa eritzi ziztrin horrekin bat ere datorrela.
    Andonik beste leku baten egindako Saizarbitoriaren aipamena gogora dut berriro. Bertan Saizarbitoriak zera esaten zuen: El bicho esta en todas partes: […] ese veinte por ciento de gente que por una razón u otra esta dispuesta a apoyar la violencia. Esan gabe utzi nuena da Saizarbitoriak ondorengo honekin jarraitzen zuela: o ese susto que se han dado los franceses con Le Pen… Ergo: Basagoitiren arabera fumigatu beharko zen EH-ko % 20 ezkertiar erradikal- autoritario-fanatikoa = %20 faszista-arrazista frantsezak. Eta orduan kontua baino arazoa da euskaltzalegoaren gehiengo ‘pluralista’ eta tolerantea’ komunismoa = nazismoa ekuazio horrekin, hau da mistifikazio ideologiko horrekin adoz dagoela oinarri-oinarrian. Hori da arazoa, eta noski, EHan nazismoa = komunismoa mistikikazio ideologiko horren ondorio edo bariazio bat demokratak vs biolentoak formulan gauzatu izan dela.
    Baina gauzak horrela paradoxa ez dator demokrata = demokrata ekuaziotik, hau da “Saizarbitoria” = “Basagoiti/ Mayor Oreja” parekatzetik. Paradoxa etorri Major Oreja / Basagoiti moduko demokratak “Saizarbitoria” moduko demokraten lekua legitimitate guztiarekin bete, edo hobe esanda, squattatzen duten momentu berean dator, hau da: inguruko “Saizarbitoria” demokrata tolerante eta pluralista eta aurrerakoi hauek guziak ese veinte por ciento de boltxebike / nazien lekua betetzera behartuta daudenean, izan ere, abortoa eta eutanasia onartzen duten asesinonak direlako. Ongi etorri! Gero eta gehiago gara! Zenbat? ese 85 por ciento de bichos nazi- boltxebiques que por una razón u otra esta dispuesta a apoyar la violencia., el aborto y la euthanasia?

  13. Joni erantzun aurretik inportantea zen komunismoa = faszismoa formula horren garrantziaz, garaikidetasunaz eta indarraz berriro ere jabetzea. Hortik aurrera uste dut erantzun sail honetan ‘komunismo’ hitza erabiltzen denean, oraindik halako iraganeko kutsu deabru buztan gorrikoarena-edo gordetzen duela. Baina tira.

    Bestela, ezta gutxiago ere: Jesukristo ez zen lehen komunista izan. San Paulorentzat JKren ‘bizia’ (biografia, parabolak, mirakuluak etc etc) oso inportantzia gutxikoa izan zen. Paulorentzat fidelitate osoa merezi izan zuen event-oa, edo gertakaria JKren ‘heriotza’ izan zen, eta errezurrekzioa; eta gero (berdin dio zuretzat edo niretzat egiazko edo gezurrezko den ala ez) gertakari horren inguruan antolatu zuen Paulok, erretroaktiboki, alderdi kristaua; – izan ere JK bera pertsonalki ezagutzen zuten apostolu juduen eskandalua nabaria izan zelarik: Zer, parabolak eta mirakuluak ez direla inportanteak? Ez. Inportantea da JK humanitatearen eta ideia unibertsal baten alde hil zela: “Ez da gargero ez judeorik ez griegorik ez iopurik ez askerik ez gizarrik ez gizemerik; zuek direnok bat bait zarete Kristo Jesusen baitan. San Paulo: Galaziakoei 3:28”. Uste dut askapen mugimenduaren ikuspuntutik inportantea dela tentsio horren jakinaren gainean egon eta diskutitzea, besterik ez bada simulakro etnikoan ez erortzeko.

    Edonola ere, nire asmoa ez zen halako teleologia alderanstu baten kontua ematea, nolabaiteko komunismo eko-mistiko bat-edo beti denik esistitu dela eta ez dakit noiztik datorrela esate aldera-ta. Nahiz eta mundu guziak duen eskubidea historiakeriaren fantasietan murgiltzeko: Fantasiak, berez, ez dira ez onak ez txarrak; eta ez dago ezer okerrik Spartacus-en figura, komunismoaren ideiaren aldeko heroi gisa erretroaktiboki,erreklamatzeko. Zentzu horretan Oteizak berak ere errotraktiboki ‘euskal berezitasun’ prehistorikoaren gaia oso artezia modernista elegantearekin manipulatu bazuen ere (manipulatu bi zentzutan: eskuekin eskulturak egiteko eta gogoarekin euskal duintasuna nolanaiteko kultura-etnizitiate berezi batean oinarritzeko) ba orain nire fantasia da, Arantzazuko apostoluen euskal huts partikular hori arraio laserren argi unibertsalarekin estaltzea / betetzea. Arte-operazio ‘post-etniko’ horrekin helburua sinbolizatzea izango litzateke euskalduntasuna multikulturalismoari horren gustoko zaion diferentzia kulturalaren eremutik atera dela eta legalitate internazionalaren babespean berdintasun politikoaren eremura sartu dela.

  14. Subordinazioaren kontra liburuan, kritikatzen da oso ongi Oteiza euskal arima bat berreskuratu nahi izateagatik. Ideia ona da. Hau da, bere garaian, apologistak bezala, Espainiak egin zuen irudi metafisikoari kontrapisu egin nahia ulertzen dugu. Gero, orain ez du zentzurik. Ez dugu behar arimarik, ez dugu behar historia loriatsurik, azken finean gure herriko historia galtzaileena izan baita. Eta alderantziz izan balitz ere! Dena den, zergatik diot hau? Ematen baitu berdina egiten ari garela orain. Beste adibide bat: kondena politikoaren kontuarekin, ezker abertzalearen erantzuna, urte askotan hauxe izan da: PPk ez du frankismoa kondenatu, PSOEk ez du GAL kondenatu. Hau da, haien jokoan sartzen gara, eta “ez, zuk gehiago” da daukagun erantzun txit razionalena. Pentsatu gabe, XXI. mendean, ezein estatuk exijitu diezagukela iritzi bat ematera, eta hortan oinarritzen dela gure postura. Baina ez, gure argumentuak, gehienetan, “zuek gehiago!” horixe izaten da. Bai, botereak horixe egiten du gurekin ere, gure posturak eta pentsamenduak, denak zaku batean sartu. Nik diot orain, guk ere berdina egin behar al dugu haiekin, Imanol?

  15. ez dakit, baina galtzailearen narzisismo erronmatikotik at, botereari zerekin eutsiko diogu, lorekin?

  16. Zergatik lotzen duzu nire eszeptizismoa loreekin eta ez zuhitzetako EGURRArekin? Hau da, zergatik behar dugu erresistentziaren jarrerra izan eta ez irabazlearena? Nik irabazlearen jarrera ez dut lotzen maiuskulaz idazten den EGIAren ideiologia batekin. Interesgarriagoa iruditzen zait botereari dogmatismoaren terrenoan, azkenean bere fundamentoetan, borrokatzea. Baina ez fundamentu dogmatiko berriekin. Erlatibismo erlatibo batekin, hobe.

  17. Ezaren ezak baia dakarren heinean ez al gaitu erlatibismo erlatiboak egiaren fundamentu dogmatiko bat eraikitzera behartzen? Prezisamente inolako fundaziorik ez egoteak ez gaitu behartzen egi (etiko-politiko) baten alde tinko egitera? Richard Rorty datorkit gogora, pragmatikoa, aurrerakoia baina moderatua eta liberalismo ironikoaren aldeko apostu arbitrarioa egiten duena. Suerte handia du, kontingentziak kontingentzia Estatu Batuetan jaio zelako-edo. Ni EH jaio nintzen eta ‘independentzia’ + ‘sozialismoa’-ren arteko artikulazio horren potentzialidadean sinesten dut. Hori da nire EGIA (eta beste askorena noski). Eta egi horri fidelitate osoa eta itsua eskaintzen diot, jakinda eta guzti egi absolutu horren totalizazio osoa ezinezko dela. Dogmatikoa da posizio hori?

  18. Hain justu Manifestu erlatibistan Rortyri egiten diogun kritika hortik doa. Pragmatismo horrek, edo Rortyren erlatibismoak atzean ezkutatzen duena AEBetako liberalismo eta inperialismoa da. Punto. Berak kontingenteki defendatzen du, prezisamente egin dezakeelako, atzean duen boterea oso segurua baita. Baina batak ez du bestea ekartzen ezinbestean. Ez dakit hemen terminologia arazo bat dugun (zeinarengatik ez garen ondo ulertzen ari), edo mentalitate desberdinak. Dogmatikoa izango da, ez itsua bada, baizik beste aukera guztiak apriori ezabatu egiten baditu. Baina itsua bada ere. Itsua izatea zer da ba? Dena den, erlatibismo erlatiboak ez garamatza egiaren fundamento dogmatiko bat eraikitzearen beharrera. Hor arazo bat ikusten dut. Gure mentalitatean funtzionatzen du eskema honek: erlatibistak gara, beraz ahul defendatzen ditugu ideiak. Gogor eta tinko defendatzen ditugunean ideiak aldiz, dogmatikoak gara. Horixe akatsa da. Ni erlatibismo erlatibo batetik partitzen dut, eta nire ideiak TINKO defendatzen ditut, baina ez aldez aurretik besteenarenak borratuz. Esan nahi da, apiori Espainiak badu bere proiektua. Nik ulertzen dut (saiatzen naiz). Ikusten dugu nora eramaten duen, azken azkenean, kulturaren heriotzara, basakerira, bere proiektuarekin bat ez datorrena akatu edo torturatzera, etabar. Adibide bat jarriko dizut: nik ez dut defendatzen independentzia “por que sí”. Ezin da defendatu, adibidez, autodeterminazio eskubidea, esaten eskubide bat dela eta kitto. Baizik, gatazka honetarako, baliagarria den formula bakarra dela. Eta horretarako, arrazoiak eman behar. Bai, badakit Espainiari ez dizkiogula eman behar arrazoiak, gure buruari ezta ere. Esan nahi dut, mentalitatean horixe izan behar dugula barruan. Nik ere egiatxo horri fidelitate osoa eskaintzen diot, baina ez ditut beste egiatxoak borratu nahi, ulertu baizik, haiekin ere bizi beharko baikara. Beraz, dogmatikoa den posizio hori? Nik uste dut baietz. Eta ez dut uste dogmatismoa komeni zaigun zerbait denik.

  19. Dogmatimoaz, ortodoxiaz eta abarren inguruan hitzegiterakoan pentsamendu anti-dogmatiko eta heterodoxo baten aldarrikapenak beldurtu egiten nau. Izan ere, nire beldur nagusiena, bai kultur-ikerle bai ekintzaile politiko bezala da ‘arima (polit)-eder’raren lekunea betetzen akabatzearena. Zeten eta azken finean, zeinek aitortzen du bere burua dogmatiko edo ortodoxo edo intolerante edo biolentotzat?

    Hartu, adibidez, Xabier Agirreren ‘Tolerantziaren gaineko disertazioa’ (2006). Oso interesgarria eta informagarria; Kant eta Habermas-en giza-duintasun arrazoizko-dialogikoa goraipatuz gain, gai honen inguruan batez ere tradizio eta sintesi liberal-multikulturalista anglo-amerikarraren emankizun intelektualean ardazten dena (Taylor, Rawls, Sandel, Kimlycka…). Agirreren liburuan, hala ere, behin bakarrik agertzen da ‘antagonismo’ hitza (Huntington-en ‘Zibilizazioen talka’-z mintzatzen denean) eta behin edo aipatzen da Marxismoa, zer esanik ez, berez edo doakion dimentsio ortodoxo-doktrinarioa azpimarratzeko. Eta niretzat hori da liburuaren arazo nagusia, alegia, larregitxo oinarritu eta babesten dela liberalismoa eta multikulturalismoaren arteko artikulazio dominante berriak eskaitzen digun ilusiozko utopian; hau da: gehigarri gaizkilerik gabeko (borroka, antagonismo, biolentzia… muturreko totalitarismoak, fundamentalismoak…) “mundu justu”aren fantasian (berdintasuna, giza-eskubideak…). Baina azukrerik gabeko coca-cola edo alkoolik gabeko garagardoa gustora edanda ere: “eskema teoriko totalitarioetatik ihez” (107 orri.) egin nahi izatea (faszismoa eta komunismoa berriro ere!?) ez al da propaganda liberalaren trikimailu intelektual abusatuena?

    Etsairik gabeko ikuspegi arrunt, berati eta ahul horren kontra ari delako da Badiou inportantea; adibidez bere ‘Etika’ liburutxo gomendagarrian, “giza-eskubideen katezismoak (osatzen duen) terrorismo moralaren” (sarrera, viii-xi orri) kontra jasotzen denean, besteak beste. Noski, EH-ko testuinguru zehatzean biolentzia politikoak du zirkuitulaburtzen eztabaida guzia, hala giza-eskubide nola tolerantzia eta pluralismoaren ingurukoa. Baina nik neuk behintzat, betiere alde bateko biolentzia politikoak suposatzen omen duen ‘aberrazio etikoa’ ez dakit, oraindik ere, nolakoa den. Ez dakit nolakoa den, hain zuzen ere, ehunetik ehun, aberrazioaren salaketa etiko horiek “hitzaren terrorismoan” babesten direlako;- Ernesto Laclau-ren arabera (On Populist Reason, 2005: 249-250 orri.) gertatzen dena “salaketak azalpenaren (eta azterketaren) lekua hartzen duenean”. Izan ere, behin azalpenetan eta azterketetan murgilduz gero, gure arteko ‘komentariat’ probintzianoaren multzo ofizialena, zeina, gainera, kosmopolitar pretentsio unibertsalistekin auto-errepresentatzen den, ondo baitaki “ez dago(ela) zibilizazioaren dokumenturik modu berdinean barbarismoaren dokumentua ez denik” (Walter Benjamin, Illuminations, 1973:258 orri.).

    Horregaitik egiten zait zail dogmatismoa anti-dogmatismotik bereiztea, eta ortodoxia heterodoxiatik. Espekulazio metafisikoak atsegin zaizkit zeharo, baina testuingurua zehazteak garrantzia du norbera non dagoen jakiteko. ‘Arima eder’ kontzeptu hegeldarrari buruz informazio gehiago: Zizek: ‘Ideologiaren Objektu Sublimea’, ‘Gozatu sintoma’…; Deleuze ‘Diferentzia eta errepetizioa-sarrera’.

  20. Eztabaidara sartzea ez da nire asmoa. Soilik gauza bat: mila esker azkeneko paragrafoaren erreferentziengatik.

  21. Hemen erreferentzia gehiago ‘komunismoaren ideia’ri buruz; lehenak ihaz Londresen egin zen konferentzia oso inpotante baten informazioa ematen du:

    http://versouk.wordpress.com/2009/04/30/badious-communist-hypothesis-and-idea-of-communism-conference-resources/

    eta bigarrenean, konferentzia horri buruzko liburua frantzesez; badiou/ zizek: l’idee du communism

    http://www.eyrolles.com/Droit/Livre/l-idee-du-communisme-9782355260438

  22. http://eibar.org/blogak/mendiguren/archive/2005/07/06/239#1264518359
    Xabier Mendiguren 2005/07/06
    …..Hala ere, askoz korapilatsuagoa da auzia. Badira munduan Zaldieroak marrazten dituen bezalako gizon jakintsuak, multikulturalismoa zibilizazioaren berezko etsaia dela diotenak, Egia Handien tokian nork bere errealitatetxoa jarriz gero tribalismora goazela, klitoriaren ablazioa eta euskararen berreskuratzea zaku berean sartuz. Erlatibismoa ukatzen badugu, egia bat dagoela onartu behar dugu. Eta egia zer den nork definitzen du? Boterea duenak.

    Erlatibismoa mundu osoko kultura balitz
    Jon — 2010/01/26 16:05[ IbanMiusik:Ez dakit hemen idazten duen Jon berdinarena ote den]
    kaixo, ara, nik erlatibismo kulturalaren lan bat egiten ari naiz, eta esan dezutenaren arabera idei batzuk artu ditut, baina nere galdera hau da:
    mundu osoan erlatibismoa, kultura bakarra izango balitz, nola izango litzateke, gauzak eta pentsatzeko modua?

    [IbanMiusik:Erantzungo nizuke, Beste-a dela Gua baten diskurtsoa artikulatzen ahalbideratzen diguna. Beraz esklusiorik gabe nola eraikiko lirateke identitate kolektiboak? Beti utzi behar duzu zerbait kanpoan…kanpoan den horrek artikulatzen dizulako diskurtsua. Beraz nola eraiki nortasun kolektibo bat? nOn daude erlatibismo erlatibistaren mugak? edo beste era batera esanda noiz da nahiko ta noiz soberan? noiz naiz dogmatiko ta noiz erlatibista, zeren arabera? Ez al da araberarik?Eiten nabil ahalegina, baina pixkat bidean galtzen naiz.Benetan diot.

    Adibide txotxolo bat jartzearren. Ni San Mamesera banoa, erlatibismo erlatibistatik, zein postura hartuko nuke?]

  23. Azkeneko adibideari helduko diot. Adibide txotxoloekin hobe ulertzen da, ados nago. Ea nire postura aklaratzen dizudan.

    San Mamesera bazoaz, erlatibismo erlatibistatik, ez zen ezer gertatuko. Zuk, zure konbentzimenduz, nahi zenukeen taldea animatuko zenuke. Hau da, erlatibismo erlatiboak arrazoiak erlatibizatzearen aldera jotzen du. Beraz, erlatibismo erlatibotik, ez zenuke izango azkeneko arrazoi bat San Mamesera joan eta Athletic animatzeko (edo Osasuna animatzeko nahi bazenu). Ez dago azken arrazoi bat eta azken bat (edo lehen bat) erabakitzeko Athletic animatu beharko zenukeela. Ordea: konbentzimendu osoz animatu ahal izango zenuke Athletic, balio berdineko mila “arrazoi” erabiliz: tradizioagatik -zure aita zalea izan da-, hedonismoagatik -ondo pasatzen duzu-, imitazioagatik -tradizioaren antzekoa izango zena, Descartesek berak bere etikaren oinarri daukalarik-, identitateagatik -“zu” egiten zaitu, edo “gu” egiten gaitu-, nahi duzulako -Nietzsche etab.-…

    Perspektiba komunista edo ezkerreko dogmatiko batetik, hots, bere printzipioak arras zehaztuak dauzkan perspektiba batetik, San Mamesera joatea bera auto-kontraesan bat izanen litzateke. Boterearen alde egingo zenuke, kapitalismoa goraipatu -diru eta ikuskizun orgia bat ez al da futbola?-, alienatu…

    Ea honek laguntzen dizun.

  24. Gehiago argitzeko. Nik neure burua ere martxan jarri dut orain:

    Printzipio bakar bat eta absolutu bat izanda, hau da, nik baldin badakit Athletic animatu behar dudala X-engatik -munduko talderik onena da, espainol gehien jokatzen duten taldea da (espainolek gustuko duten argudioa), bere politika onena duen kluba da…- beste talde guztiak animatzea ez zen zilegizkoa izango, edo, behintzat, zilegizkotasun txikiagoa izango lukete.

    Beste adibide batean. Nik komunismoa posibilitate Erreal eta Egiazko bakartzat hartzen badut, erlatibizatu gabe, egon daitezkeen beste jarrera posible guztiak ezabatuko nituzke. Are gehiago, arrazoi bat historian edo gizakiaren naturan aurkituz gero, ez bakarrik dogmatiko, baizik eta esentzialista eta metafisiko ere bihurtuko nintzateke.

  25. Zure galderari erantzunez, Iban, “nola eraiki nortasun kolektiboa?” Ulertzen dut zure kezka. Nortasun kolektiboa eraikitzean, argi dagoena da euskaldunok (adibidez) ez ditugu Espainolak ukatu behar, ezta frantziarrak, eta abar. Ulises Moulines-ek duela gutxi Txalapartak atera duen “Manifestu nazionalista”-n, (zeina material kritikoan dagoen estekatua) zera dio: hegemonista (nazionalista koloniala, edo) beraien identitatea beste batzuena zapaltzen oinarritzen duena da. Nazionalista aldiz, beste identitate guztien errespetuan oinarrituz berea eraikitzen duena. Bigarrena beraz, erlatibismo erlatiboaren jarreratik partituko litzateke.

  26. Lehenik eta behin eskerrikasko erantzutearren…;)
    Galderekin nator erantzunekin baino gehiago…

    Uste dut pixkat hasia naizela ulertzen. Ulertzen hasi naizen heinean, datoz orain kezka berriak.
    Lehenengoa da, zein izan behar luke aukera berdintasuna/hots bata bestearen posizio ukatzeko era erlatiboa, baina jokoa arerio bezala egiteko ta ez etsai bezala, jakinda besteak ez nauela hilko baizik eta biok onartutako berdintasunetik(logika agonisitikotik), joko arauekin[arbitro vendido! vete a casa] ohiukatzeko aukera izango dudalarik? hau da horra, hel daiteke,[ Ee(Erlatibismo erlatiboa) deituko diodan zuen alabatik?]

    Zelan heltzen da joko arauak apurtu barik, edo bestela esanda, termino politologikoetan, zelan egiten da konstituzio bat arraultzak apurtu barik?Ez al da joko arau apurtze lehenengoa ondorengo joko arauen bermatzaile nagusia? simple simple esanda, apurtu ditut gaur arraultzak berriz bihar ez apurtzeko, ta asmatuko dut tortilla egiteko modu berria arraultzak apurtu barik. Hor arrautzak apurtzeko eskubidea galtzen da, ta estaturi ematen zaio.

    Behin joko arauak onartuta, hau da, irabazle bat izango dela, lehia horretan jokatzeko posibilitaterik ematen al du erlatibismo erlatiboak, ene ustean baietz nahi dut pentsatu, ze bestela, joko zelai politikora eramanda, demokrazia habermasianoa edo deliberatiboa baino haruntzago zoazelakoan nagolako. (oker banabil esan)
    Behin hona helduta ez al da hau, Mouffe irakasleak dioen demokrazia agonistikoaren eremua?M. Zubiaga doktoreak EH mailan, landu duen demokrazia eredutariko bat?

    Berriz diot, ez ahal du potentzialidade ikaragarria hartuko zuen Ee perspektibak, dogma barik, baita absolutu unibertsalik ez dagoela esanez baita, bide horretan, munduko parte garen baina aldi berean San Mamesen garen bezala izanez, jokatzeko, onarpenik ez dugun guztioi? Ta gero irabaz dezala onenak, borroka horretan ez al dugu ba entrenatzaile dezenteenak gurekin izatea komeni? J. Azurmendi, ta post-fundazionalista guztiak?Azken 30 hamar urtetako eztabaida akademikoa alegia.

    Asuntua da, unibertsal absolutuaren imposiblea onartzen duen korrentea askatasunari eta proiektu guztiei zilezgitasuna bermatzen diena, arerio bezala irabaz beza onenak adierazteko aukera irekitzen digula gure ortzian.
    Ez guri bakarrik, baizik eta gu bezala beraien proeiktua borrokatu nahi duten guztiei berdinentik berdinera. Hor datoz Esloveniatik gero “kontuz” esanez, San Mamesen jokatzeko aukera formula horrekin, Ultra Surrei ere ematen diegula. Baina badugu beste biderik? [Galdetzen diot nik orain Zizeki] Hor sartzen da zuen Ee alaba borroka horretan esanez: Zergatik ez ba?Beraz zuentzat galdera mutilak: zuen perspektiban ultra sur izan edo asturiaseko mineroak izan, San Mamesen direnean berdinetik berdinera lehiatzeko aukera onartua behar lukete?Arerioak direla onartzen badute eta ez etsaiak?

    San Mamesen berrian beraz, EH deitzen den selekzio animatzeko, Espainia, Katalunia,Frantzia edo Venezuelaren kontra jokatzeko prest gara?

    Ba hortarako Guardiolarik onenak behar ditugu. Ez gaitezen batekin gelditu. Izan bitez bidean apurtu diren arraultza guztiak merezi dugun tortillarik onena jateko, bermerik onenak.
    Orain selekzioko jokalarik nortzuk izan behar diren ere pentsatu behar genituzke, adibide txotxolotxoarekin jarraituz, Zizekek selekzionadore bezala esango digu, batzuek mereziago dutela titular postua beste batzuek baino, bueno hor ba, eztabaida dezakegu.

    Bueno ea zor diostazuen….uste dut oraingoan sutuko dela pixkat Imanol ere…edo akaso ez…ikusiko dugu ;) ea zer dioen ni irrikitan irakurtzeko( behintzat edarto pasatzen dot, aspaldiko partez ta ezta gutxi!)

  27. Esplikazio errazago bat, eta ia zure galderei erantzuten diedan. Dena den, galderak orokorrean onak dira. Adibidez, zure kezka da: gure herrian botereak gu ukatzen gaitu (dogmatikoki). Nola egin aurre horri? Nola egin aurre posizio erlatibista erlatibo batetik zu ukatzen zaituen dogmatismo baten aurka? Gure herrian, zorionez, gure postura erlatibismo erlatiboarena izan da, Estatuarekiko. Adibide errazena: orain independetzia exijitu beharrean (dogmatikoa, orain ulertzen gauden eran, ez gaizki ulertu), marko demokratikoa exijitzen dugu, bertan proiektu posible guztiak gauzagarriak izan daitezen. Beraz, markoa erlatibismo erlatiboarena da, posibilitate guztien onarpenarena, eta horretarako baldintzen eskaerarena. Erlatibismo erlatiboa jarrera bat da ordea eta ez da ahaztu behar. Behin marko hori lortzen bada, hortik ateratzen den edozer ere jarrera horretan funtsatu behar da. Hortxe ja hizkuntza, kultura, herria, eta abar dira kontuan hartu behar diren gauzak, ez jarrera absolutu batetik, baizik eta erlatibismo erlatibo batetik. Espero honekin ondo esplikatu naizela.

Leave a Reply