Zizek Iruñean izozki bat jaten (ARGIA. Gorka Bereziartua)

By • Jun 11th, 2010 • Category: Albistekaria

Slavoj Zizek elkarrizketatzekoak ginen gaur Iñigo Astiz eta biok Iruñeko Baluarten. Nik ARGIArako. Iñigok Berriarako. Nire hitzordua goizeko hamarretan; Iñigorena, arratsaldeko seietan. Baina Arquitectura mas por menos kongresuko antolakuntzak atzeratu egin dit elkarrizketa ordua, eta Iñigorekin bazkaltzen, zalantzan geunden filosofo esloveniarrarekin hitz egitea posible izango ote genuen. Ez ote ziren luzamendu gehiegi. Eta azken finean, euskal prentsa, kongresu honen antolatzaileentzat, ez dela existitzen. Bagindoazen Baluarterantz Sarasate pasealekutik, eguna alferrik galdu izanaren sentsazioarekin, eta nor ikusiko oinez izozki bat jaten? Bai, Zizek.

Iñigo hurbildu zaio aurrena. Ni atzetik. Eta berarekin joan gara kongresu jauregiraino hizketan, elkarrizketa lotu nahian: Iruñea Espainia ote den galdetu digu; eta erantzuna aditu duelarik, bihar goizerako jarri dugu hitzordua. “Terrorist meeting” esan du berak, umorez. Horrela esanda bitxia da. Are bitxiagoa han, Baluarte kanpoan dagoen kafetegian, gorbata inportante askori (Vicente Verdurena, kasu) bizkarra emanda: “I want to talk to basque terrorists” . Bitan, hirutan errepikatu du.

“Barka izozkia izorratu badizugu” esan dio Iñigok agurtzeko.
“Barkatu zuek niri, elkarrizketa atzeratu izanagatik; jo nazazue, egidazue ttu, nahi baduzue”.

Ez, lasai, nahikoa anekdota badaukagu gaurkoz: bihar, beharbada, gehiago.

(Berriz, 1984) Filosofian lizentziatua. Jon Jimenez-ekin batera "Modernitatearen auziaz" (Jakin, 2009) idatzi du. UEUko Filosofia Sailburua 2 urtez izandakoa. Doktoradutza ikasketak bukatzen EHUrekin. Gara egunkarian iritzi saileko kolaboratzailea izan da. hAUSnART aldizkariko zuzendaria.
Email this author | All posts by

23 Responses »

  1. Gorka Bereziartuaren testua irakurrita gero Joseba Gabilondori bidali nion esteka ondorengo galderekin:

    “aupa joseba, hau nola irakurtzen dok? oportunismoa: kerer jugar a todas? edo autentikua? nik autentikua dala uste juat, batez be eztaukalako zertan ezer arriskau biahrrik gu moduko bitxuekin. enfin, sin mas. seguro hi beste irakurketa sintomatiko finago batekin etorriko haizela. segi gogor”.

    Eta baita etorri ere. Hona hemen erantzuna:

    “Nire lehenengo irakurketa: I want to talk to the Real.. Please give me some Real.. I want to have a meeting with the Real.. I want to have a touristic experience of the Real.. So I can write about it back on my plane to London… Icecream and Real in Irunea.. Hemingway preferred bulls and wine.. Same thing.. Very authentic in its opportunism. How would he care for some idiotic Spanish intellectuals.. When he could lick some cold Basque Real-icecream?”

  2. Juanjo Olasagarreren zutabea gaurko Deian, kontu honi buruz:

    Zizek

    SEGURU aski bizkaitarrok ez zineten Iruñean izanen aste honetan baina izan bazinete berehala erreparatuko zenioten Indarraren Agerraldiari. Halako haize kirri batek adierazten zuen ez zela aste normala, aste honetan Žižek filosofo esloveniarra Iruñean bertan egon baita bere baita berean Hotel La Perlan, Hemingway egoten zen horretantxe, hori bai berritu eta 5 izartua.

    Arquitectura y Sociedad(horrela erdara hutsean) Foroak Mas es menos arkitektura biltzarra antolatu du aste osoan zehar. Mas es menos biltzarreko antolatzaileetako batzuk hauexek dira: Isabel Tocino, Javier Solchaga, Patxi Mangado.Azken hau Baluarte jauregiko arkitektoa, aspaldiko ezkertiarra UPNren arrimora bizi dena.

    Bertan mintzatu dira Renzo Piano, Parisgo Pompidouren egilea, edo Amsterdamgo Nautilus zientzia museoaren egilea, Jaques Herzog, Madrilgo Caixa Forum edo Pekingo Kabi olinpikoaren arkitektoa, eta beste zenbait partaide, haien artean modernotasun iraultzailearen ikurra den Žižek filosofoa.

    Biltzarrerako sarrera ez zen merkea, alajaina, 300 euro, ez eta biltzarra antolatzeko mangadotarrei eman dieten subentzioa, krisiaren murrizketaren ondoren 150.000 euro inguru.

    Žižekek leninismora itzultzea proposatzen du, Lacan eta Hegel bide kapitalismoari min egin diezaioken borroka bakarra klase borroka dela argudiatuz, beraz, borroka multikulturalak(gay, emakume, ekologia, ea) kapitalismoak erraz irentsi eta bere burua zuritzeko erabiltzen dituelako aitzakian bertan behera utzi behar dira.

    Žižekek predikamendu handia du Euskal Herriko iraultzaileen artean, sortu, sortu baita Žižeken frankizia euskalduna, zeinak, nola ez independentzia eta sozialismoa baitu helburu.

    Baina dirudienez baita eskuinik eskuinenaren artean. Žižek arkitektura eta klase borrokaz aritu omen zen, arkitekturak klase borroka islatzen omen du. Idazten duen guztia bezala interesgarria izango zen, hala ere, tokiak, Iruñeako Baluarte, eta gaiak, arkitekturak, hutsala bihurtu zuten mezua. Asko da Žižek, gehiago, ordea, nafar eskuina. Indarrak lagun gaitzala.

  3. “Žižekek predikamendu handia du Euskal Herriko iraultzaileen artean, sortu, sortu baita Žižeken frankizia euskalduna, zeinak, nola ez independentzia eta sozialismoa baitu helburu.”

    Ze frankiziari buruz ari da Olasagarre?

  4. Ezin nuen ez erantzun! Hau idatzi dut:

    “Zelako putada galanta ez, EH/Nafarroako progre autodenominatuek ezin dutela munduan egun dagoen intelektual aurrerakoi famatuenaz baliatu! Olasagarreren azken argudioa jarraituz bere mezu super-g(u)ayak ere sobera hutsalak direla ondorioztatu beharko genuke, Deia pnv-ro txapeldun, jainkozale hiper-heteronormatiboan argitaratzen dituelako. Enfin. gora gu ta gutarrak! Eta gora gure inpaseak ere, noski, beste harako hark dioen bezala. Baina gauza denen gainetik: independentzia eta sozialismoa!”

    Gehiago ere esan nekien baina 500 hitzetan ez da larregi sartzen. Edozein modutan uste dut Zizek ezin dela bakarrik irakurri. Beste askoren artean, Laclau ere hor dago eta batez Badiou. Olasagarreri aholkua: irakur dezala bere Etika. Liburutxo txikia da, baina harri-bitxia. Ez dakit baina guk, askapen mugimendukook, Badiouk ezartzen dituen bi kondizioekin arazoak ditugun hein berean, alegia totalizazioarena eta maiz simulakro etnikoan erortzearena, uste dut Olasagarre eta abarrek, hasteko, beraiek ere etnizista peto-petoak direla, baina batez ere ezin dutela Badiouk aipatzen duen hirugarren kondizio etikoarekin bat etorri, izan ere, ‘traizioaren’ eremuan kokatuta daudelako.

    hitz batez ,’traidore etnikoak’ dira: horra hor nire zirika zikiratzailea!

  5. Zizek Irunean: beste elkarrizketa bat Berria-an ( 2010-06-13)
    SLAVOJ ZIZEK.-Pentsalaria

    Europako ezkerreko pentsalarien artean nabarmenetarikoa da Slovaj Zizek esloveniarra; psikoanalisia eta marxismoa uztartuz, bere burua aideologikotzat aurkezten duen kapitalismo globalaren sakoneko ideologia azaleratzen saiatzen da.
    «Ezkerrak, egun, ez du mito propiorik»
    IÑIGO ASTIZ.
    Iruñea

    Modako pentsalaria da Slavoj Zizek esloveniarra. Ezkerreko filosofoen artean nabarmenena. Eta nazioarteko hainbat aldizkarik hura deskribatzeko erabili dituzten hitzak izan litezke horren froga: «pop filosofo», «akademiako rock izar» eta «filosofiaren Elvis Presley» gisa aurkeztu dute behin baino gehiagotan, haren ekarpen nagusia marxismoa eta psikoanalisia uztartzea izan den arren. Haren liburuak irakurri dituen zale eta etsai mordo bat dauka, baita haren libururik irakurri ez duen aldeko eta kontrako sail bat ere. 50 bat lan daude haren bibliografian, eta famatu egiten lagundu dute Interneten dauden haren bideoek eta hari buruz Astra Taylor zinemagileak eginiko Zizek! filmak ere.

    Bere burua aideologikotzat aurkeztu duen sistema kapitalistaren benetako izaera ideologikoa azaleratzeko asmoa da Zizeken lanaren ardatza. Eta berdin erabiltzen ditu, horretarako, Lacan, Mao edo Deleuze pentsalarien aipuak, zein Matrix filmeko irudiak, Umberto Ecoren Arrosaren izena eleberriko pertsonaiak, edo txokolatez egindako giza irudiak. Berdin, filosofia gaiak, zein nazioarteko politika. Kolpeka egiten du salto eremu batetik bestera, eta hala mintzo da, kolpeka, imintzioka; pentsamenduan eragin nahi duen astinaldia aurrez gorputzean jasango balu bezala. Iruñean izan da egunotan arkitekturari buruzko Gutxiago gehiago da kongresuan. Hedoi Etxarte idazleak ere parte hartu du elkarrizketan.

    Biolentziari buruzko gogoeta franko egina zara. Bortizkeria sinboliko eta objektiboa (ezkutuagoak) eta subjektiboa (bistakoagoa) aztertu dituzu. Ezagutzen duzu Euskal Herriko kasua? Baduzu iritzirik hartaz?

    Hemengo egoera ez dut oso sakon ezagutzen. Ez dakit zein den benetan euskal herritarren eskaera. Autonomia nahi duten, estatu propioa… Ez dut biolentziari buruzko inolako aurreiritzirik, baina oso pragmatikoa naiz, eta kasu honetan ez dakit zein ikuspegitatik sortzen den biolentzia hori. Badago, halere, hemengo kasuarekin loturik, erakargarria zaidan ideia bat: lurraldeen Europarena. Europako Batasuna zenbat eta gehiago garatu, orduan eta autonomoagoak bilakatzen dira lurraldeak beren nazio-estatuen barnean. Aukera ederra da erabaki gune nagusia nazio-estatuetan kokatu beharrean, koska bat beherago kokatuko duen sistema berri bat sortzeko. Zerbait bakana eta guztiz berria. Umberto Ecok aipatu zuenez, Erdi Aroko hiri-estatuen eredura ari gara itzultzen.

    Globalizazioaren ondorio deigarria.

    Nazio-estatu tradizionalak ez du gehiago oinarrizko unitate politiko gisa balio. Globalizazioaren benetako biktimak ez dira AEBak bezalako super-botereak, Frantzia, Alemania, Espainia eta gisako botere ertainak baizik. Matxinatu egiten zaizkie beren lurraldeak. Guztiz egiten dut bat euskal herritarrak autonomia gehiagorako egiten duen eskariarekin, halere; ez baitzait iruditzen, beste askok esaten duten bezala, eskari hori arkaikoa denik, guztiz modernoa baizik. Super-modernoa. Hemen dago etorkizuna. Zerbait berria asmatu behar du Euskal Herriak; beharrezkoa da hori; bestela, nazio-estatu bat beste bategatik trukatuko baitu, eta ezin garrantzitsuagoa da Europako Lurraldeen Batasunerantz pauso handi bat ematea. Estatu bakoitzaren barnean lurraldeek espazio gehiago izatea da europar unibertsaltasunaren oinarria. Hasiera batean, ez nago estatu propio burujabe bat izatearen aurka. Eslovenian bezala.

    Euskal Herriaren eta Esloveniaren kasuak parekatu dituzu.

    Nire herrialdean ere Euskal Herriak jasaten dituen aurreiritzi berak jasan behar izan genituen. «Herrialde txikiak ez dira estatu burujabe baten jabe izateko gai». Hori da behin eta berriz entzuten dugun argudioa, eta hori da [Jurgen] Habermasek eta horrelako pentsalariek darabilten argudioa. Jugoslavian, Serbiarren aldeko jarrera baten erakusgarri zen hori. Haren arabera, Serbiak soilik funtziona zezakeen demokratikoki. Argudio horrekin oso mesfidatia naiz ni, europar nazionalismoaren adibide bat baino ez baita hori, nire ustez. Eslovenian badago austriar-hungariar inperioarekiko nolabaiteko nostalgia bat; konfederazio moduko baten antz handia zuelako da hori. Kultura anitzekoa zen, tolerantea, irekia… Paradoxikoki, atzera egiteko garaia izan daiteke oraingoa, inperio multinazional eta lauso horretara itzultzeko sasoia. Hor dago etorkizuna, eta ez nazio-estatuen ereduan. Hori ez da joera zoro atzerakoi bat. Hori da zerbait benetan berria, eta hemen ari da gertatzen.

    Kultura-aniztasuna aipatu duzu, irekiera, tolerantzia. Baina kritikoki mintzo zara kontzeptu horietaz zure lanetan.

    Tolerantziaren alde nago, noski, baita kultura-aniztasunaren alde ere, tolerantzia eta kultura-aniztasuna baino esan nahi ez badituzte, behintzat. Arazoa da hitz horiek sekula ez dutela esan nahi izaten iradokitzen dutena bakarrik. Hitz horiek aipatzean, beste gauza asko aipatzen dira, eta horrek bihurtzen ditu problematiko.

    Deleuzen aipu bat da hau: «Beste inoren ametsaren preso bazaude, izorratuta zaude». Hori da, zure ustez, egun ezkerrak duen arazoa, ezta?

    Kapitalismo alternatiboa da haien ametsa. Gazte ginenean, adibidez, sozialismo gizatiarrago batekin egiten genuen amets. Sozialismoa, baina gulag-ik gabe; halako zerbait. Orain, kapitalismo global gizatiarragoa da ezkerraren ametsa. Kapitalismoa, baina homosexualentzako eskubideekin, abortu eskubidearekin, osasun sistema osoagoarekin… Ez nago horren aurka, noski, ez diot eseri eta iraultzaren zain egon behar garenik. Baina uste dut, epe luzera balioko ez duen eredu bat dela hori. Oso ikasgai interesgarria atera liteke Deleuzek dioenetik, psikoanalisiaren eta ideologiaren teoriaren uztarketaz. Ni ez naiz ametsez fio. Ametsak ere izan daitezke erreakzionarioak. Kritika egiteko, ametsak kritikatzen hasi behar da. Ariketa ona da ametsak birformulatzea. Hori da ezkerraren makurra. Bistan denez, XX. mendeko muturreko jarrera ezkertiarrek ez dute funtzionatu. 1990ekoa alderdi komunista tradizionalen bukaera izan zen, baina baita Mendebaldean zegoen sozialdemokrazia ereduren bukaera ere. Orain argi ikusten da. Sozialdemokrata tradizionalek pentsatu zuten komunismoa bukatua zela, eta haien garaia heldu zela, baina oker zeuden. Guztiz desagertzen ez bada ere, gero eta gutxiago da sozialdemokrata eredu hori. Teknokratikoa da, funtsean, feminismo pixka bat eta halakoekin. Ezkerrak ez du benetako proposamen propiorik. Ez du mito propiorik, eta politikan beharrezkoak dira mito indartsuak.

    Esan izan duzunez, krisi ekonomikoak ez du kapitalismoaren porrota agerraraziko, ezkerrarena baizik, alternatiba osorik eraikitzeko gai ez delako. 60ko hamarkadako krisi ekonomikoan hiru aukera zeudela ere esan izan duzu; drogena, nor bere buruaren bilaketarena eta muturreko borroka ia suizidarena. Egun, badago beste alternatibarik?

    Ez dago alternatibarik.

    Beraz, zer egin liteke?

    Gramsciren aipu batekin azalduko dizut nola ikusten dudan garai hau: «Mundu zaharra pixkanaka desagertuz doa, eta mundu berria sortzeko borrokan dabil: munstroen garaia da hau». Oso garai tragikoa. Gero eta argiago ikusten dira egungo sistemaren hutsuneak, ekologikoak, adibidez. Argi dago kapitalismoak ez duela epe luzerako balio. Baina tragikoki ezkerrak ere oso posizio kontserbatzailea hartu du. Hori da, adibidez, Grezian ezkerrak egin dituen manifestaldiekin gertatu dena. Beren pribilegio zaharrei eustearen alde atera dira kalera. Horregatik, ez dut haiekin guztiz bat egiten. 52 urterekin hartzen zuten erretiroa, batez beste, adibidez. Ez da iraultza sozial benetako bat, langileen aristokrazia da hau pribilegio zaharren alde borrokan. Hau da ezkerraren alderik txarrena, ez du programa propiorik. Pribilegio zaharren desagertzearen aurka egitea baino ez. Ni ere ongizate estatuaren alde nago, baina sozialdemokrazia honek ez du gehiago balio egungo kapitalismo globalaren baldintza berrietan funtzionatzeko. Zerbait asmatu behar da. Posizio tragikoa da: ikusi egiten dugu berria den zerbait asmatzeko beharra, baina ez dugu ikusten zer.

    Eta nondik jo?

    Badira ekonomian egin litezkeen gauzak, adibidez. Malasyan, adibidez, estatuak bankuetako diru mugimenduen ardura hartu zuen. Liberalek eraso egin zituzten, sozializazio zoro batean murgiltzen ari zirela esanez. Baina primeran funtzionatu zuen. Txina da horren adibide ere. Ironikoa da, baina primeran funtzionatzen du kapitalismoak han, alderdi komunista mantendu dutelako boterean. Ekonomian zuzenean esku hartzeko modua aurkitu zuten hala. Pragmatiko izan beharra dago, badago jokorako espazio bat.

    Zein da espazio hori?

    Ahaztu beharra dago merkatuari bere kasa jokatzen uztearen kontu hori. Arrakasta historia guztiak estatuaren muturreko esku-hartzearen adibide dira? Singapurren, adibidez, argi dago estatuak erregulatutako kapitalismo kasu bat dela. Txinan ere badakite. Garrantzitsuena ez da demokrazia parlamentarioaren barnean boterea edukitzea, baizik eta jendea beren interesak gizarte mugimenduetan antolatzen aritzea, indar politiko zuzenetatik kanpo bada ere, gero estatua presionatu ahal izateko. Argi dago alderdien ordezkaritza sistema eraginkortasuna galtzen ari dela. Erresuma Batuan ikusi nuen nik hori. Telebista saio bateko ikusleek gehien gorroto zuten pertsona aukeratu behar zuten, eta Tony Blair hautatu zuten. Handik bi astetara, hauteskundeak irabazi zituen. Hutsune handi bat dago hor. Badago jendearen nahi multzo handi bat, ordezkaritza parlamentarioaren bidez errekuperatu ezin dena. Oso arriskutsua da hori.

    Eta nola lotzen duzu estatuaren esku-hartze handiagoaren behar hori, lehen aipatu duzun lurraldeak indartzeko beharraren ideiarekin?

    Lurraldeek ere rol garrantzitsua joka dezakete hemen. Oinarritik zenbat eta gertuago egon, orduan eta hobeki. Estatu zentrala lurraldekako aginte guneak baino askoz ere dorpeagoa eta burokratikoagoa da, normalean. Lurraldeak dira egungo gure esperantza bakarra. Botere politiko lokal horrek bakarrik funtziona dezake hemendik aurrera eraginkortasun nahikoz. Liberalismoa kritikatzeko modua, gero eta argiago dut, ez da esatea ez duela funtzionatzen, baizik eta existitu ez dela esatea. AEBetako kasua da horren adibide argia. Gezurra da merkatu liberal hutsa dela. Estatua gero eta garrantzitsuagoa da ekonomian, baita han ere. Hori izan liteke krisi ekonomikoaren ondorio positiboa: gero eta argiago ikusten da estatuak oso rol garrantzitsua jokatzen duela ekonomian.

    Zuk tragikotzat deskribatu duzun egoera honetan, zein da pentsalariek duten eginkizuna?

    Inoiz baino garrantzitsuagoa. Benetan ez dakigu non gauden. Ez da teoria badugula, eta jendea mugiarazten asmatzea bakarrik falta zaigula. Ez dugu argazki orokorrik. Inoiz baino beharrezkoagoa da geure buruak orientatzea. Ekologia, biogenetika, genomarekin egiten diren ikerketak… Badira guztiz berriak diren gauzak, eta ideologia eta etika zaharrak ez dira haiei erantzuteko aski. Formula marxista berria behar dugu pentsalariok: XX. mendean mundua aldatzen gehiegi saiatu gara, eta orain interpretatzen hasi beharko dugu. Ez gaude egoera gardenean, ez dago begiratu bat eman, eta non gauden jakiterik. Behar bezala jokatu ahal izateko, ulertu egin behar dugu gertatzen ari dena. Teoria behar dugu, baina ez soilik abstraktua, intelektual publikoak ere behar ditugu, eta horren aurka doa zuzenean unibertsitatean egiten ari diren Bologna deituriko prozesua, adibidez. Gizartearen beharrei erantzuteko moldatu nahi dute unibertsitatea, baina hori ez da aski. Ez zaie erantzun behar bakarrik gizarteak dituen arazoei. Arazoak planteatzeko modua bera ere kritikatu behar da. Erradikalkiago pentsatu behar dugu.

  6. Orain are eta gutxiago ulertzen dut norbaitek esatea Zizeken edo Badiouren garaia dela. Zizeken analisiarekin ados-ados egonda, uste dut elkarrizketa honetatik ateratzen dudan lehenengo ondorioa horixe dela: Zizekek ez badu argi zein den edo zein izan behar duen gure etorkizuna, nola esan “bere denbora dela”? Hala ere, ulertuko nuke esatea, bere denbora izan daitekeela hain zuzen horregatik: jakin badakielako, ikusi badakusalako, aldaketa bat datorrela, “puskailetakoak garela”, nazio-estatuen eta sistema filosofikoen gainbehera datorrela… Hor bai ulertuko nukeela eta ez preskriptiboki errezeta magiko bat eskaintzen dielako herritarrei eta herriei.

  7. Gorka Bereziartua eta Markos Zapiainen ostean batu ginen Astiz eta biok, 75 bat minutu izan ginen harekin. Bi elkarrizketa batean izan ziren, guk Zizeki egina, Zizekek guri egina, guri egindakoa arrazoi logiko (ez gara ez esloveniar, ez filosofo, ez sikoanalista, ez arkitekturan adituak, Berriako irakurleei bost pito zer dioten bi iruindarrek NaBai-Prodi, GAL, Fraga edo Gonzálezi buruz) eta legalengatik (Basque stuffari buruz esandakoa transkribatuz gero Berriaren alea desagerraraziko zuen CRS/Berrozi koadrila batek). Eta halere, demagun Slavojk -horrela deklinatu behar da edo Slavojek?- 60 minutuz hitz egin zuela, galderak egiteke gelditu zirela eta halere esandako seirena soilik ager daitekeela Berriako bi orrialdeetan (fotoa kentzea bazegoen eta letra txikitzea proposatu nion lizunki Astiz jaunari baina berak ez du mugatzen Andoaingo berripaperaren maketazioa). Lerroburu asko gelditu dira elkarrizketatik at, ez dut sarean topatu hainbeste azido erabilitako Zizeken interbentziorik, zuzentasun politikorik batere gabeak (hortan Olasagarreri arrazoi, class strugle izan zen hundret pro zent), orokorkeria interesatuak, munduko metropolietako intelektual komunitateei “ezjakin koadrila” esan zien, Toni eta abarrentzako hitzak interneten jarriz gero L’Idée du communisme mila puskatan zatituko litzateke euskal eszisiogileen estiloari jarraiki, eta Coca-Cola lightak ez genituen pagatu, nahigabe.
    Barkatu El Corte Inglés.

  8. Eta ba al dago j Basque stuffari buruz esandako eta transkribatu barik geratu den elkarrizketaren sabel-azpikoaz jakin / ikus/ dastatzerik? Berria-kin eta CRS/Berrozi koadrilak bully-arena egin dezakete, baina Lapikoarekin, adibidez, EZ!

  9. Edo sikiera, zeure “Ihes Ederrean” (blogean) publikatu…ta jarriko genuke esteka, gustora jarri ere…
    http://www.dailymotion.com/video/xd3fs3_ihes-ederra-eitb-kultura-euskaraz_creation
    http://www.myspace.com/hedoietxarte

  10. “Zuk tragikotzat deskribatu duzun egoera honetan, zein da pentsalariek duten eginkizuna?

    Inoiz baino garrantzitsuagoa. Benetan ez dakigu non gauden. Ez da teoria badugula, eta jendea mugiarazten asmatzea bakarrik falta zaigula. Ez dugu argazki orokorrik. Inoiz baino beharrezkoagoa da geure buruak orientatzea. Ekologia, biogenetika, genomarekin egiten diren ikerketak… Badira guztiz berriak diren gauzak, eta ideologia eta etika zaharrak ez dira haiei erantzuteko aski. Formula marxista berria behar dugu pentsalariok: XX. mendean mundua aldatzen gehiegi saiatu gara, eta orain interpretatzen hasi beharko dugu. Ez gaude egoera gardenean, ez dago begiratu bat eman, eta non gauden jakiterik. Behar bezala jokatu ahal izateko, ulertu egin behar dugu gertatzen ari dena. Teoria behar dugu, baina ez soilik abstraktua, intelektual publikoak ere behar ditugu, eta horren aurka doa zuzenean unibertsitatean egiten ari diren Bologna deituriko prozesua, adibidez. Gizartearen beharrei erantzuteko moldatu nahi dute unibertsitatea, baina hori ez da aski. Ez zaie erantzun behar bakarrik gizarteak dituen arazoei. Arazoak planteatzeko modua bera ere kritikatu behar da. Erradikalkiago pentsatu behar dugu.”

    Ekin, ekin, ekin ala pentsatu, pentsatu, pentsatu?

  11. Audio-materiala ez dudanez, oroimen (hortaz tranpati) ariketa eginda kronikatxo hau egin dut. Deustarako ez du balio jakintzaren gune honetan ez bada folklorea apur bat elikatzeko. Sartzen denari abisua: egolatra da (berez izan ez genuen garrantzia dugu elkarrizketatzaileok) eta kuoutak buruz daude idatzita.
    Izan funktsa!
    Hedoi
    http://joanesapaolaza.wordpress.com/2010/06/13/zizekiruneanobamarenaegiten/

  12. interpretatu, interpreatatu interpretatu, edo Apodakak beste leku baten esaten duen bezala: “euskal izatearen erregistroari buruzko diskurtso-praktikak” areagotu, areagotu eta areagotu.

  13. Jürgen Untermann[ alemán, premio Príncipe de Viana de la Cultura]: “El aislamiento del vasco le ayudó a sobrevivir como lengua””El problema del vasco actual es que no puede participar en la literatura general ni científica: nadie en el mundo lo entiende”

  14. Ezer ulertu gabe geratu naiz, eta horregatik galdetzen dizut: zer da euskal izatearen erregistroa? Galderaren asmoa ulerkuntza besterik ez da, gero ere eztabaida jarraitu ahal izateko.

  15. Euskaldun ‘enpirikorik’ ez dago! De hetxo: berez, strictu sensu: ez dago euskaldunik!
    Hartu gaur GARA-n agertutako Leizaola-ren elkarrizketa: http://www.gara.net/paperezkoa/20100613/204611/es/Estamos-una-especie-saldo-cultura-tradicional-autentica.

    Leizaolak zer egiten du hor? Ba euskalduntasuna eta ‘kultura tradizional-autentikoaren’ arteko lotura ‘erregistratu’ egiten du. Lotura hori, hau da, “euskal izateari buruzko diskurtso-praktika” hori, edo erregistro hori oso areagotua egon da azken 100/150 urteetan-edo, eta dago. Nire eritzi batere ez apalean, hala ere, lotura horrek ‘erregistratu’ euskal subordinazioaren izaera ‘erregistratzen’ du, gaur egun.

    Beste modu batera esanda: barkatu ze euskaldunak egon badaude, noski! Ez da nire asmoa, adibidez, tsunamirik ez dagoela esatea. Baina zer dira tsunamiak: bi plaka teutonikoen arteko talkaren ondorio, itsasoaren haserrea, Jainkoaren zigorra? Eta berdin IHES-arekin: nola erregistratu zen orain dela 15 bat urte -edo IHES- zer zen inork ez zekienean?

    Eta azken gauza litzateke: zergatik esplikatu behar dira erregistroari edo eta errealitateren izaera diskurtsiboari buruz hain obioak diren gauzak, eta zergatik onartu behar dira, adibidez, Leizaolak orohar esaten dituen astakeriak? zientziazalea delako? etnologoa? ez dugu nahikoa eta sobera izan jada? Benetan diskurtso horrekin nahi dugu gaur egungo euskalduntasuna erregistratu?

  16. Beste adibide bat: aurreko baten Facebook-en norbaitek lili gorri baten argazkia jarri zuen esaldi honekin: gu egon ala ez, mundua beti mundu!

    Ba ez! gu ez bageunde inork ez luke gauza hori lili gorri edertzat ‘erregistratuko’. Errealitatea ‘erregistratzen’ ez bada oso ‘errealitate’ estupidoa da.

  17. gehiago:
    http://zuzeu.com/2010/06/15/slavoj-zizeken-bost-iritzi/

  18. Pozten naiz. Gabilondok esaten duen bezala: “Etxok ematen filosofo nasionala bihurtuko dabenik”.

    http://www.elpais.com/articulo/sociedad/Filosofia/faquires/elpepisoc/20100501elpepisoc_11/Tes

    Oraindik ere Habermas seguroago, eta seguru asko baita garbiago ere, besazpiko izerdi usainik gabe!

    Bestalde, eskerrak espainolezko itzulpenak txar-txarrak direla. Honela bukatzen du Vicente Verdu-k bere artikulua: “Zizec, muy acerado, muy arbitrario, se nos atraganta. ¿Un ejemplo? Dice: “Cuando el marco fantasmático se desintegra, el sujeto sufre una ‘pérdida de realidad’ y comienza a percibir la realidad como un universo ‘irreal’ pesadillesco, sin una base ontológica firme; este universo pesadillesco no es ‘una mera fantasía’ sino, por el contrario, es lo que queda de la realidad cuándo ésta pierde su apoyo en la fantasía”. ¿Entendido? Comillas, cursivas, pleonasmos, sinécdoques del autor. El Zizek, la cellisca. La cazalla o la cizalla de moda.”

    Gogoratzen naiz nola Juaristik behin gauza bera egin zuen Fito Rodriguezen aipu batekin. Gauza berbera. Nonbaitetik hartutako zati bat boteprontoan bere testura ekarri segituan aipamen ilunaren ulergaiztasunaz trufa egiteko. Hain dira harroak intelektual metropolitano errepelente hauek, Zizek dixit, hain dira astunak, (erabiltzen dituzten aliterazio kaskarak bezalakoak, bestalde) non benetan sinesten dute beraiena dela jakintzaren hizkuntza garden-garbi-transparentea eta bestearena obskurantismo palabrozalea, beraiena historiaren egia eta besteena mito gezurtia, beraiena arrazoia, argia, aurrerakoitasuna eta besteena sineskeria. Benetan sinestuta daude gainera!

    Edozein modutan ze ondo Zizek eta Badiou eta Laclau eta Spivak eta Sloterdijk eta Agamben eta Negri eta… eta… eta… beste hamaika halako intelektual garaikideen lan kritikoak beraien asmo handietarako errekuperatzen saiatu ere ez direla egingo. Sabelotodoak dira baina zaharkituak daude eta beti denik nagi batzuk izan diren heinean, edo gutxienez Berlineko Harresia bota zenetik, bada gaur egungo partida intelektualean:

    vasquitos y nesquitas con txapela y burka filoterroristas 1 – metropolitanos 0

    Bidenabar: azkenean Savaterrek aurkeztu zuen Zizek-en Iruneako emanaldia?

  19. Ni ez nintzen izan, baina, antza pipadun pamplonés ezezagun (guretzako) batek aurkeztu zuen. Kastrazioa esker(txar)tu zion klasikoa duen agurrean Zizekek. Verdúnen “Mister Zizek” horren elkarrizketa ez dut sarean topatu, ARGIA eta BERRIAkoekin bi ordu luze izan zen, pret-à-penser abandonatu eta EHz eta Espainiaz galdera sorta eginaz, Savaterrek bere garai anarkoenean ere aho ondotik pasako ez zituenak esan zituen. Habermas, Ali eta abarrentzat hitz goxo gutxi (hauek ere kolonoen txanoz marraztu zituen). Aurrejuzkurik gabe eta informazio gose Zizek, eta topikoen topikoenak paralizatu nahian Verdúnek, egin dezagun filosofoa bufoi eta dena konponduta! Utz diezaiogun taulagaina minutu batzuz bereak eta bi bota ditzan, mitoa eraikiko dugu bere hitzak txistea izan daitezen soilik.
    Tratuan ebidentea izan zen, “I should go, I should go”, 11:15 arte zen gurekin egotekoa eta ordubete gehiago egin zuen, 12tan hasten zen itsiera ekitaldira berandu joan zen.
    Ingurumaria nazkagarria izanagatik ere, kontua da Furtwänglerrek bezala sinfonia ondo gidatu zuen Slavojk, dekorazioa eta Göbellsi eskua ematean plazera edo nazka sentitu zuen: bost:
    http://www.youtube.com/watch?v=R7y08vr4ulI&feature=related
    “hitzak esaten ez duena harriak idazten du” abesten zuen Beethovenek 42an.

  20. Bideratzaile, moderazio lanetan ez al zen ba, katedratiko hau ibili….
    http://www.youtube.com/watch?v=DqzizFuDZ7Q
    http://www.circulobellasartes.com/ag_humanidades.php?id_bio=47

  21. Bai, Miusik, Etxartek aipatu pipadunak aurkeztu zuen Zizek (bide batez bere burua ere sakonki aurkeztu zuen :”Slavoj presentó su tesis en 1981, y, lo que son las casualidades de la vida, también un servidor presentó su tesis aquel mismo año…”; Zizeken hitzaldiaren osteko eztabaidan moderatzaile aritu behar zuen, baina kexuzko imintzioak egiten hasi zen segituan, Zizekek berak hartu baitzituen bere gain moderatzaile lanak pipaduna zereginik eta berbarik gabe utzirik

    Bestalde, han inor gutxik zekien nor zen Zizek; jardunaldien prentsa-arduradunak, esaterako, arroxaz jantziriko emakume friki xarmantak, ez zekien.

    Zizekek hitzaldia eman bitartean lehenbiziko ilaran arkitekto espainol goitiar batzuk zeuden ezin ozenkiago solasean eta barre algaraz, ez Zizek ez hitzaldiari adi geundenok existituko ez bagina bezala. Hizlariari begiratu ere ez zioten egiten.

    Geroxeago, Jose Maria Fidalgok, CCOOko buruzagia izanak (gizon garai bizardun hura, Confidencial batzuek ziotenez PPren satorra), hitzaldi erdian zutitu eta gure aurrekoei (lehenbiziko ilarakoak) goraki jakinarazi zien: “Oyes, que nos vamos pa fuera a echar un cigarrillo”; hiru urrats egin eta berdin: “Oyes, que nos vamos pa fuera a ehcar un cigarrillo”. Lau bider berdin-berdin; baina laugarrenekoek entzuna zuten aurreneko jakinarazpena! Baita Zizekek ere!

    Nola ez dugu ba independentzia nahiko!

  22. Imanolen lan bikainaz aparte…

    zenbatek dakite gurean nor den Slavoj Žižek?
    Obra irakurri, landu,..Nork landu du, serio, temati, gogotsu?
    Sikiera madrilen badira tesiren bat edo beste…
    den den, http://www.rebelion.org/noticia.php?id=52543
    zapiain, zure hitzak errepikatuz…
    “Žižekek berak hartu baitzituen bere gain moderatzaile lanak pipaduna zereginik eta berbarik gabe utzirik”
    ea ba berton logika horretan hasten garen…[neure buruaria da errieta, auto-biolentzia]
    Mutu gelditu al dira euskal akademian, euskal pentsalariak… ala ez?zenbat urte pasa behar dira, besteek gure ordez hitzegin dezaten?[neure buruaria da errieta, auto-biolentzia]
    Noiz ekarri behar dugu Žižek EHra?

  23. ekarri dugu:
    http://basque.criticalstew.org/?p=2496

Leave a Reply