PODEMOS dela eta eztabaida FACEBOOK-en

By • Nov 6th, 2014 • Category: Atal Berezia, Azterketak eta Azalpenak

Hemen PODEMOS fenomenoari inguruan FACEBOOK-en eman den eztabaida interesgarri baten aktak edo aurkezten ditugu, Eztabaida Andoni Olariagak hasten du Mikle Zubimendiren artikulu baten harira: “Orduko Herri Batasuna eta gaurko Podemos (Gaur8, 2014 Azaroa 11) eta bertan Olariagarekin batera Jon Jimenez, Katu Arkonada, Unai Apaolaza eta Joseba Gabilondok hartzen dute parte besteak beste.

Podemos

Andoni Olariaga: Mikel Zubimendik gaur8n artikulu ederra Podemosi buruz.

Aritz Grande Burgoa: Zertan oinarritzen duzu artikuluaren interesgarritasuna? Galdera hori egin dizut Podemosen gora behera horrekin guztiarekin ez dakidalako zer pentsatu eta zer esan. Eta hilabetea etorri, hilabetea joan, berdin jarraitzen dut.

Andoni Olariaga: Gure artean esateko, interesgarria iruditzen zait Mikelen ikuspuntu positiboa. Oso kritikoa naiz Podemosekin, baina uste dut gure jarrera ez dela onena izaten ari momentu honetan. Batez ere, defentsiban jartzen garenean. Izan ere, onartu behar da, Podemosetik gauza batzuk ikasteko dauzkagula, batez ere komunikazio aldetik. Eta hori beldur gabe onartu eta aurrera! Mikelekin bat nator, Otegiren aurreko elkarrizketan esandakoak dira bidea. Haien ekintzengatik epaitu behar ditugu. Eta nik onartu behar dut Espainiaren ezkerrarengatik ezer gutxi espero dudala, baina ez nintzateke justua izango hasi berria den mugimendu bat oraindik ezer egin ez duenean zaborretara botako banu. Haien diskurtsoa oraingoz apurtzailea da eta gurekiko minimoak betetzen ditu. Ikusiko dugu aurrerago. Baina guk, gure buruari begiratu behar diogu, haiek ondo egindakoak ikusi, guk gaizki egindakoak zuzendu, eta aurrera. Nire arazoa Podemosekin ez da Podemos bera, “ordezkatuko” duten espainiar gizartea baizik (funtsean gehiengoa intolerantea, ultranazionalista…dena). Hor galtzen ditut nik esperantza guztiak. Baina aurretik esandakoa berresten dut.

Aritz Grande Burgoa: Noski, izaera intolerantea eta ultranazionalista ez dira alderdi berria eratzearekin konpontzen. Aldaketa prozesu horiek luzeagoak izaten dira, eta, askotan, belaunaldi bat edo beste behar izaten da. Espainian, estatuaren estruktura bera da inperialista, eta, gainera, goitik behera ustelduta dago. Estruktura horietan mugituko da alderdi berria? Hori guztia aldatuko du? Dena aldatzeak erabakitzeko eskubidea onartzea dakar, Brusela-Berlinetik datozen politika neoliberal gogorrak errefusatzea dakar, neofrankismoa goitik behera kondenatzea dakar… Egiten duten diskurtsoarekin, halakoak ulertzen ditut nik; baina, beste alde batetik, sinesgaitza egiten zait. Ez dakit. Ikusiko dugu.

Ion Andoni Del Amo:  Eskerrak Arnaldori txipa aldatzen lagundu duela…beste ikuspegi, eta batez ere beste tonu bat, zabaltzen… ez duzu uste? Mikel (Zubimendi)k berak aipatzen du…

Andoni Olariaga: Nik ez dut inongo txipik aldatu, egin ditudan kritika guztiak banan banan errepikatuko nituzke. Eta harrokeria edo nagusikeria aspergarria eta baztertu beharrekoa den bezala, Podemos kritikatzean behin eta berriz erantzun berberak eta markajea jasotzea guztiz nekagarria da.

Unai Apaolaza Amenabar: Nik Podemosekin dudan kezka ez da etikoa (ea esaten dutena ondo dagoen edo ez) politikoa da, hau da estrategia independentistari nola eragiten dion. Momentu hauetan Podemosek jende askori Estatuan jarraitzeko esperantza ematen dio. Hau da, independnetista bilakatu zitezken asko unionismoaren lerroetan eusten du. Hau ez da Podemoseri egiten diodan reprotxe bat, bera konsekuentea da dioenarekin, kezkatzekoa dena da independentismoak oraindik ez duela jendearen ilusioa beraganatzen jakin. Nire ustez Estatu espainiarrari atxekimentua sortzeko gaitasuna duen agente politiko bakarra da Podemos. Unionismoak duen karta garrantzitsuena da momentu hauetan Podemos.Andoni Olariaga Nik kezka bera dut. Baina kontuz hori esatearekin, egotziko baitizute nahiago duzula España intolerante batean bizi, españa demokratizatuago batean baino. Niri kezka bera azaleratzeagatik egotzi didate eta.

Andoni Olariaga: Nik kezka bera dut. Baina kontuz hori esatearekin, egotziko baitizute nahiago duzula España intolerante batean bizi, España demokratizatuago batean baino. Niri kezka bera azaleratzeagatik egotzi didate eta.

Katu Arkonada: Ni bat nator Arnaldok esandakoarekin elkarrizketan, guztiarekin, ta oso kritikoa naiz Podemosekin. Galdetu nahi nizuen zein da gure hipotesia kontu honekin, nahiago dugu Podemoseko gobernu bat Estatu Espainolean? Hobe izango zen gure proiektu politikorako, alegia gure proiektu independentistarako?

Unai Apaolaza Amenabar:  Bueno, estrategia independentistaz ari gara. Nire ustez kontua ez da Podemosetaz gaizki esaka ibiltzea, horrek besteari baino norberari egiten baitio kalte. Urgentea iruditzen zaidana parametro egokietan planteatutako prozesu independentista martxan jarztea da. Polarizazioak ezin du Estatu erreforma bai/ez izan. Polarizazioak estatu propioa edo espainia inposatzailean jarraitzea izan behar du. Ea espabilazten hasten garen bestela…

Katu Arkonada: Portzierto guztiz ados Andonik idatzi duen guztiarekin ere, baino Zubimendik idatzitakoarekin, oso ondo idatzita egon arren, nire zalantzak ditut. Berdin zait España demokratizatzen den ala ez momentu hontan, baizik taktiko eta estratejikoki guri, ezkerreko independentistei, ze komeni zaigu (hori esanda ere, argi dago asko daukagula ikasteko batik bat komunikazio politikoan…).

Andoni Olariaga: Hori da galdera kakoa Katu. Eta galdera horren erantzun eta inplikazioak nolabait analitikoki/politikoki aztertu behar dira. Unaik dioen bezala ez gara kritika etikoa edo egiten ari. Baizik eta eszenatokiak kontenplatzen. Independentismoak duen langarekin, posible da Espainia demokratizatuago batean gure proiektu independentista hegemonikoa izatea? Hor dugun ispilu hurbilena trantsizioa da. Dena den, batetik, Podemosek egiten du egin behar duena, baina bestetik bere proiektuak nahitaez nazio espainiarra eraikitzen du egunero, zalantzan egon daitekeen jendearen atxekimendua areagotzen du espainiarekiko, beste espainia bat eraikitzeko atxekimendua. Hori arazo bat da, nahi edo ez. Testuinguru horretan, batzuen ustez, ezinbestekoa da Podemosek irabaztea trantsizioaren sarraila hautsi eta herrien erabakitze eskubidearen materializazioari bide emateko. Batzuek uste dugu horrek espainiaren naturagatik eta konposizioagatik lehenik ezinezkoa dela, eta direkzio horretan joanez aurretik aipatutako Espainiarekiko atxekimendua areagotu egiten dela. Gainera, momentu honetan identitate hori sustatzeko Podemosek baliabide gehiago ditu, independentismoak Euskal Herrian dituenak baino. Uste dut bide honek atzean duen sinismen bat dela Espainiarekin posible izango dela irtenbide demokratiko bat paktatzea independentziara bidean podemosek irabaziz gero. Hori utopia hutsa da oraingoz orain. Orduan, arazoa hor dago, eta egin daitekeen galdera bakarra da: guk zer egin behar dugu tesitura honetan? Ba errealitatearen kontra ezin denez joan, gure proiektu politikoa sendotu, argitu, proiektu independentista testuingurura tolestu, saiatu podemosek ondo egindakoetatik ikasten, eta saiatu guk ere hizkuntza zuzen batekin formulatzen proiektu politikoa indep. (ongizatea, eta abar) versus espainia (inposaketa,pobrezia…) dela. Orain espabilatu behar dugu lehenbailehen bestela tostada osoa jango digute.

Podemoss

Jon Jimenez Martinez: Ondo argituta, Andoni eta Unai, kontua. Eta zalantzak ondo azaleratuta. Batzuen kritikak ekiditeko ea balio duen (nago ezetz). Hala ere, zalantzak eta kezkak alde bikoak direla iruditzen zait: batetik, gure mugimendu-(ez)arekin; bestetik, Podemosek unionismoari egiten dion mesede (in)konszienteagatik. Zaila da behar denean matizatzen noranzko bidean egiten dugun kritika edota kritikak alde biak biltzen dituen. Baina ondo legoke, ahal dugun guztietan behintzat, gure kritikak matizatzea.

Katu Arkonada: Plano teoriko-politiko batean idatzi edo garatu beharko genituzke erreflexio guzti hauek, batik bat horizonte propio batetik begiratzen, zer egin guk, momentu historiko eta koiuntura politiko hontan…

Andoni Olariaga: Ya que estamos, bi autokritika. Podemosek asmatu duena da antagonismo politiko berri bat eraikitzen, klase borrokaren formulazioaren egokitze bat. Ezker/eskuin dikotomiatik; kasta/pueblo (los de abajo) dikotomiara. Gu, aldiz, dikotomia zaharrak planteatzen jarraitzen dugu, eta horrek erakusten du agian ez dugula guztiz ulertu Podemosen fenomenoa. Bilbon esaterako, “La candidata soberanista a la alcaldía de Bilbo ha tendido la mano a «sectores comprometidos de izquierdas que comparten con EH Bildu la necesidad de desbancar las políticas caducas del bloque PNV-PSE-PP”. Hor PP-PSE-PNV versus izquierda planteatzen da. Akatsa da batetik alderdi mailan egitea bereizketa, eta bestetik ezker-eskuin ardatza mantentzea. Dikotomia horretan ezin da eraiki ezer hegemonikoa, batez ere gizartea ez delako mugitzen ardatz horietan (P.Iglesiasek eta Errejonek inoiz seinalatu duten bezala, ardatz hori tranpa bat da, terreno jokoa markatua dago): norbait ezkerrekoa izan daiteke baina antifeminista, beste bat eskumakoa eta ekologista.. Ardatz hori aldatzea da Podemosetik ikasi behar den zerbait. Eta bestetik, bigarren autokritika: komunikabideak, telebistak, ezin dira gehiago jarraitu ikusten zaborra erreproduzitzen duten gune bezala, baizik eta hegemonia eraikitzen duten tresna indartsuenak bezala. Horrela planteatuta, Eitbko debate txotxoloena ere borroka esparru garrantzitsua da, eta gu izan behar gara debate horiek IRABAZTEKo jenderik prestatuena. Podemosek hor inbertitu duen denbora eta kapital humanoa handia izan da, horregatik merendatu egiten dituzte debateetan oponeneteak (bestalde egia da batzuetan ez dutela oso zaila, errealitate sozialari begiratuz gero), eta zentzu komun berri bat eraikitzeko giltzarriak ezartzeko gai ere badira. Beste gabe, bi apunte horiek

Katu Arkonada: Ados, eta sakontzeko autokritika, nik oraindik ez dut ulertzen zergatik ari gara egunero koketeatzen PNVarekin, badakit historikoki daukagula amodio eta gorrotoaren erlazioa jeltzaleekin, baino ez dut ulertzen zergatik momentu hontan jarraitzen dugu beraiei begiratzen…

Unai Apaolaza Amenabar: Dikotomiak egoki definitu beharrarekin erabat ados Andoni. Eskema zaharrekin gabiltza eta berriak proposaztean traidore, kolaborazionista… deitzen zaituzte. Karrerila hartu dugunez… Podemosen kontu honek ere agerian jartzen du aldebakartasunaren kontua ondo barneratu ez dugula (Katu, zuk diozun PNVrekiko fijazioa ere hemen kokazten dut nik. “Abertzale guziak bildu gaitezen” estrategia inoiz baino antzuagoa da). Azken finean, estrategia independentista, erabakitze eskubidearen afera konkretuki, Estatuarekin negoziatuta gauzatuko denaren ustea dago atzean. Podemosek boterea hartu eta erabakizteko eskubidea onartuko digu pentsatzen da. Hau gertatzearen edo ez gertatzearen inguruko eztabaidak alde batera utziz, aldebikotasunaren eskemetan sarzteak, joko zelaiaren marraztea Podemosen esku utziko luke. Eta jakina da, joko zelaia marrazten duenaren subjketua ikaragarri hazten da eta bertan behartuta sartu denarena txikitu. Laburtuz, Podemosek gehiengo osoa lortuko balu Espainian eta gainera erabakitzeko eskubidea onartuko baligu, Estatua %15/20ko independentismoarekin aurkituko litzateke. Estatuak arazoa konponduta izango luke.

Andoni Olariaga: Hor beste puntu inportante bat eman duzu Unai, aldebakartasuna ez dugu ondo barneratu, erabat ados diozunarekin. Klabe horretan kritikatzen dira, esaterako, Sortuk barkamena eskatu duenean gatazkan sensibilitate faltagatik. Kontrako kritika zen: prakak bajatu dituzue estatuaren aurrean, estatua mugituko ez denean. Hain zuzen, Sortuk hor euskal gizarteari hitz egiten dio, ez estatuari! Kritikak erakusten du beraz atzean aldebiko eskemak jarraitzen duela askoren buruan. Ikus David Fernàndez alerta que aturar els preparatius del 9-N seria una “traïció”

Ion Ansa: Aupa zuek! Podemosekin egin behar da Podemosek gurekin egin duen gauza bera: haiengandik ikasi. Pablo Iglesias eta enparauek ikusi eta ikasi gaituzte; ez gara bakarrak, jakina, baina ezker abertzaleaz guk madrileko edozein mugimenduz baino hamar aldiz gehiago dakite, zalantzarik ez izan. Eta gure gobernu esperientzietatik ere badute zer ikasia. (Guk baino hobeto egiteko, jakina , ahal badute). Egin dituzuen ekarpen ezin interesgarriagoei zertxobait gehitzearren, komunikazioaz. Medioetan egon eta egin, bereziki etsaien medioetan: hautsi diezazkiegun eskemak, erakuts dezagun denen aurrean eta toki guztietan gaudela. ETB 2n edo Teledonostin edo Cadena SERen egotea ez da botoak irabazteko (ez bakarrik); gure apustua zein handia den erakusteko baizik, ez dugula konplexurik, zentralitatea nahi dugula, eta medio horiek esistitzen diren bitartean, gure alde erabili behar ditugula. Instituzioetan egotearen abantailetako bat baliatu behar dugu: 20 mikrofono eta foko egunero gure gainean. Horiek ez erabiltzea ze astakeria! Bigarren ekarpentxoa, hizkeraz. Denek ulertzeko moduan hitz egin, alegia, herritarrei hitz egin. Ez ditzagun konbentzitu hitzekin (sermoi politiko-ideolojikoekin), ekintzekin baizik, keinuekin, jarrerekin, irudiarekin (zentzu zabalean). Eta abar…

Joseba Gabilondo: bada norbaitek ilea luzatu eta koletilla moduan eraman beharko du… bromak aparte…. uste dut Podemos ez dela transizioarekin haustura baizik eta transizioaren azken bilakaera logikoa.. Izan ere Lapiko Kritikoan esan dudanez politika espainiar moderno (XX) hegemonikoaren oinarria populismoan dago (Laclau) eta Podemos populismo horren bira ezkertiarra da baina ez populismo horrekiko haustura. Ez da ahaztu behar Le Pen Frantzian momentu berean indartu zela eta Podemos eta Le Penen partidua batera irakurri behar direla txanpon populistaren bi alderdiak bezala. Hain zuzen horregatik Fernandezek arrazoia du F González aipatzen Podemosen aurrekari bezala. Niretzat galdera zera da: euskal politika ere populista al da? EAJen hegemonía ia etengabea zertan oinarritzen da?

Posemos2

 

 

 

One Response »

  1. PATXI AZPARREN – PODEMOSEN ISPILUA EUSKAL HERRIA (naiz: 2014/11/18)

    http://www.naiz.eus/eu/iritzia/articulos/podemosen-ispilua-euskal-herrian

    Etxean txikiak daudenetik telebista ikusteko aukera urri ditugu. Hori dela eta, duela hilabete gutxi arte Pablos Iglesias izar mediatikoa ez dut ezagutu. Ikustean hartutako lehendabiziko inpresioa ez zen txarra izan, herdoildutako ohiko tertulianoekiko aldea handia baitu Complutenseko irakasleak. Gehiagotan ikusitakoan, berriz, nire gusturako histrionikoegia den estiloaren gibelean bere «ego» handiaren itzala ikusgai sumatzen da. Hala eta guztiz ere, ezkerreko sentsibilitaea dugun gehienok bezalaxe, gizon honen eta bere aldediaren ibilbidea arretaz jarraitzen ari naiz, euren proposamena arrunt berezia da eta.
    ——
    Intelktualki lantalde sendoa dago Podemosen gidaritzan. Estatu espainarreko ezkerrak beste garai batzuetan askoz erakargarriagoak ziren eledunak izan arren (Julio Anguita, kasu) Podemosek trebetasun handia ukan du egungo hedabideek eskaintzen dituzten aukerak maisuki erabiltzeko eta hortaz ez litzateke harritzekoa izango inoizko arrakastarik handiena lortzea. Ziuraski, manipulatutako inkestek adierazten duten bezain itzelak ez, baina paregabeak ezbairik gabe.

    Bistan da boteregune batzuetan ez dutela begi txarrez ikusten Podemosen gorakada. Hedabide askotatik jasotzen ari den demasako bultzakada ezin da inoxentea izan. Izan ere, Europako hauteskundeetatik hona, Podemosek bere mezuak nabarmen «epeldu» ditu. Boterera eramaten omen duen hautesleen erdigunearen bila ote?

    Ezkerreko fronte bat eratzea baino, herritar batasuna hobesten ei du eskaintza politiko berri honek. Hobespen honen atzean egon daitekeen estrategia argitzeke egonda ere, ñabardura honek zalantza zantzuak areagotu ditu.

    Iglesiasen jarraitzaileek jorratzeke dagoen bide berri bati ekin diote. Ez dakigu zintzotasun osoz ari den edo ‘Isidoro’ berri baten aitzinean gauden. Haatik, Podemosen sorrerak eta hedapenak beraiek dioten moduan: «78ko erregimenaren» alderdien boterea kolokan jarri du, dagoneko eta hori nahikoa dugu batzuek poz printza batzuk sentitzeko. Batek daki zer nolako garapena izango duen talde honek.

    Espainian jaiotzen diren beste alderdien moduan, nazio-aniztasuna kudeatzeko egingo duen proposamenean nondik norakoak ikusitakoan hobeto ikusi ahal izango ditugu, besteak beste. Espainiar naziotasunaren inposaketa onartzen ez dugunok Podemos-Euskal Herria; Podemos-Catalunya eta Podemos-Portugal bezain zentzugabekoak direla uste dugun arren, hainbat herrikidek Podemosekiko erakargarritasuna izango dute.

    Beste alderdi espainiarrekin gertatu ohi den moduan, litekeena da Madrilgo edota Sevillako Podemos-kideekin hobeto moldatzea, Barakaldo edota Leitzako Podemos-zale batekin baino. Alabait, eszenatokian eragile indartsu berri bat izateak geurean ere eragina edukiko du.

    Epe laburrean, euskaltzale eta abertzale sektoreetan oso eskaxa izango da Iglesias-zaleen eragina (handiagoa sektore mugakideetan), baina bestelako ondorioak ukanen dituelakoan nago, batik bat Podemosek hautatu duen antolaketa-eredua ispilu baten aurrean jartzera behartzen gaituelako.

    Arestian nioen bezala, epe laburrean alderdi berriak ez du abertzaleen artean arrantza handirik egingo, aldiz, jadanik talde abertzaleok erabiltzen ditugun barne prozeduretan zaharkituta gaudela erakutsi digute.

    Podemosek atera duen ispiluaren aurrean ezker independentistaren antolaketa-eredua ikusgai dago eta hala beharrez, politika tradizionalarekin eta «kasta» kiratsa darien politikari guztiekiko haustura egin beharko du. Eszenatokian aldagai hau jarri izana, aski dut Podemosen sorrerari ongi etorri emateko.

Leave a Reply

Printer  Print This Page