Atal Berezia

Joseba Gabilondo: The National Primal Scene: On Spain’s Cinematic Invisibility and the Global Emergence of Basque and Andalusian Cinemas.

Ocho appelidos vascos-en arrakasta dela eta, hemen argitaratzen dugu gogoeta orokorrago bat, humore berezi honen atzean datzan politika eta historia luzea eta konplexua ulertzen lagun dezakeena, egunkarietako artikulu inpresionista motzetatik haratago. Hots, analisi historiko postmarxista, postkolonial eta feminista/queer bat da, XIX.mendean hasten dena Carmen (1845) eleberriarekin, non Carmen ijitu andaluziarraren bikotea, Don Jose Lizarrabengoa “cristiano viejo de apellidos vascos” den. Ocho apellidos vascos, 170 urteko tradizio honen azken bertsioa da eta seguruenik Carmen-en iraulketa. Artikulu honen bertsio motz bat hemen atera zen: “On the Spanish Primal Scene: The Double Gaze of Orientalism and Occidentalism in Andalucian and Basque Cinema.” Companion to Spanish Cinema. Eds. Tatjana Pavlovic and Jo Labanyi. New York: Blackwell. (2012, 85-98).” Bertsio luzeago hau liburuaren editoreen baimenarekin aurkezten dugu hemen.

Azterketak eta Azalpenak

Joseba Gabilondo: «Egun euskal literatura postnazionalaren triangeluaren ertzak Maialen Lujanbio, Toti Martinez de Lezea eta Ramon Saizarbitoria dira»

Kritika liburu bat argitaratzen duen bakoitzean gauzak hankaz gora jartzea gustatzen zaio. Ume bihurri batek jolasean duen adinako laineza edo perbertsio puntua du ikerketan. Joseba Gabilondoren zerbait irakurtzen ari zarenean, neurria galtzen ote duen errezeloa duzu batzuetan, baina beti dira argigarriak esaten dituenak. Orain hamar hilabete “Martutene-New York” saiakera argitaratu zuen Saizarbitoriaren azken eleberriaren inguruan interpretazio guztiz iradokitzaileak eginez, eta datorren hilaren erdi aldera plazaratuko du “Before Babel: For a Cultural History of Basque Literatures” (ingelesez bakarrik oraingoz), euskal literatura ulertu ahal izateko eredu berri bat proposatzen duen liburua.

Zoru etikoa, XXI. mendeko inkisizioa

Eta Euskal Herrian, tamalez, historia behin eta berriz errepikatzen da parametro horietan, tragedia bezala lehen, fartsa gisa orain, Marxi jarraituz. Torkemada inkisidoreaz geroztik, continuum bat izan da gure historian inkisizioa: Erdi Aroan sutan erretzen zintuzten (sorginak eta abar), bestela konbertsioa (moriskoak, juduak), gero erbestea (karlistadak, gerra zibila…), eta azkenik, hiritar eskubidedun gisara ukazioa, bai morala, politikoa zein legala (euskaldun independentistak).

Kolonialismoaz-eta

Kolonialismoa dominakuntzaren narratiba nagusitzat ulertu zuten Edward Said edo Gayatri Spivak moduko intelektual post-kolonial eta subalternoek, izan ere, bereizketa zehatz batean oinarrituta dagoena: alde batetik ezaguna dena dago (gu, Europa, Mendebaldea, modernitatea, jakintza, zibilizazioa) eta beste aldetik arrotza dena dago (haiek, Ekialdea, Orientea, barbaroak, indijenak, oskurantismoa).

Demokraziarik ez Estaturik gabe (Berria, 2014-02-05)

Gaur egun, bere burua birsortzeko, alegia, espazioan eta denboran zehar mantentzeko ahalmen politiko handiena duten herriak Estatua dutenak dira. Eta ez da existitzen berezko sistema demokratikoa duen herririk berezko erakunde publikorik ez duena. Hemendik erraz erator daiteke desiratzen den errealitate politikoa erdiesteko, demagun Euskal Demokrazia, ezinbestekoa dela ahalmen politikorik handiena duten erakunde multzoa lortzea, Estatua.

Corpus politikoa

Sinesgaitza zena gertatu da. Sinesgaitza, eta ez fede faltagatik, interesen antagonismoan galtzen ziren baldintzetan korapilaturik zegoen gizarte bat izan garelako urteetan baino. Eta gertaeraren bidegurutzean gorputzdura politiko bat aurkitzeko gai izan gara. Ez da izan manifestazio baten indarra propietate kuantitatiboen bitartez neurtzeko gai izan garelako. Ez behintzat oraingo honetan. Momentuen zerrendaketek ez diete kausalidade zehatzei jarraitzen normalean, inprobisazio batean murgiltzen direnak ere badaude.

Gure esku dagoelako bagoaz (naiz: 2014/01/18)

«Katalunia posizioen gerratik konfrontazio demokratikora pasatzeko zorian dago. Bertatik azpimarratzen duten moduan, azaroaren 9ko galdeketari Espainiak eman diezaiokeen balizko debeku batek, independentzia demokraziaren sinonimo bilakatuko bailuke.»

Datozen garai biolentoen zoru etikoak (Berria. 2014-01-05)

Zoru Etikoari buruzko ezbaia pil-pilean zutela sabai estetikoa jausi zen legebiltzarkideen buru gainera Cabacasen hilketa aztertzeari uko egin eta segituan Aldekoa izendatu zutenean. Inor ez zen ohartu: Deustuko Unibertsitateko Gizarte Barometroaren arabera, EAEn hamarretik batek ezagutzen du Jaurlaritzaren Bake Plana. Eta Zoru Etikoa zenbatek? Nork daki nolako zorua den? Gogorra al da? Asfaltozkoa? Edo harlauza […]

«I AM BASQUE» (naiz: 2013/12/14)

Euskal herritarren gehiengoa independentismora gerturatu nahi badugu, independentismo partikularzaletik unibertsalzalera egin behar dugu jauzia. Independentziak, partikular batzuen aldeko borroka izatetik, askatasuna, demokrazia eta justiziaren, hau da unibertsalen aldeko borroka sinbolizatzera pasatu behar du.

Liburu Kritikak »

On The Reproduction Of Capitalism: Where does academia fit in the modern discussion of capitalism?

This isn’t likely to become a bestseller, dog-eared copies proudly clutched to the chests of a singular, reinvigorated revolutionary political movement. But even Althusser’s unwitting legacy over contemporary attitudes of wearied exasperation at gross economic imbalance is tricky to discount.

 

Chicken Soup for the Neoliberal Soul (Chris Maisano – JACOBIN – 2014/01/21)

At the height of her reign, M Thatcher declared that in the neoliberal counter-revolution, economics was the method but the object was to change the soul. Judging from the bleak emotional landscapes that so many of us seem to inhabit, that project has succeeded beyond its protagonists’ wildest dreams.

 

Gianni Vattimo and Santiago Zabala’s Hermeneutic Communism by Imanol Galfarsoro, Eduardo Mendieta & Arne De Boever (LARB – 2014/01/19)

 ACCORDING TO SLAVOJ ŽIŽEK, Gianni Vattimo and Santiago Zabala’s Hermeneutic Communism “is a book that everyone who thinks about radical politics needs like the air he or she breathes!” Since its publication in 2011, Vattimo and Zabala’s text has been translated into several languages; a volume of critical essays about the book will appear next year, with contributions […]

 

Albistekaria »

Carlo Formenti “Entre postopéraïsme et néoanarchie” (Période, 2014/04/14)

Interrogeant les limites des présupposés politico-théoriques communs au post-opéraïsme et à l’anarchisme (puissance de l’imagination et de la « multitude », capitalisme cognitif, organisation des mouvements sur une base affinitaire), Carlo Formenti milite ici pour une réouverture de la discussion sur l’organisation politique, les stratégies de lutte et les scénarios de transition.

 

Jule Goikoetxea: «Estatugintzak ordezkatu behar du naziogintza; bestela, galduta gaude» (Aitziber Laskibar. Berria, 2014-02-27)

Modu pasionatuan azaltzen du Jule Goikoetxeak (Donostia, 1981) Cambridgeko Unibertsitatean egin eta Nationalities Papers aldizkari espezializatuan argitaratu berri duen ikerketa. Kanadan eta Eskozian ere ibilia da azken urteetan ikerlari, eta, gaur egun, EHUko Gizarte eta Komunikazio Zientzietako irakaslea da. Gizarte baten demokratizaziorako beharrezko diren baldintzei buruz egin duen azterketak ondorio argia utzi dio Goikoetxeari: euskal demokratizazioa nahi bada, euskal estatua behar da.

 

hAUSnART aldizkaria: Agur bat baino gero arte bat gehiago

konturatuko zineten azkenaldian hAUSnART aldizkariko lan taldetik ez dugula bizi seinalerik eman. Izan ere, azken hilabete hauetan hausnarketa prozesu batean egon gara eta gaur gaurkoz (eta espero dugu behin behinekoz izatea) aldizkariarekin aurrera ez jarraitzea hobetsi dugu. Momentu hauetan, horrelako proiektu bati behar den moduan jarraipena emateko beharrezko bitartekoak ez baititugu betetzen.

 

Iragarpenak »

A Badiou: Maitasunaren sistoleak eta diastoleak – sexuazioaren axiomak (II)

Arantzazuko Symposium Platonikoan Alain Badiouk eman zuen hitzaldiaren transkripziora gatoz berriro. Oraingoz zati bat besterik ez dugu aurkeztu. Bertan Badiouk Lacan-en ez dago harreman sexualik esaldiaren esanahiari buruz hitzegiten du. Gero maitasunak sexuaren egia ekoizten duela azpimarratzen du eta ez alderantziz, hau da sexoa ez da maiatasunaren egia; eta honetaz gainera maitasunaren ebentoan, kasualidadez sortzen […]

 

S Zizek: Maitatu errukirik gabe -II- Hegel ezkontzaz

Slavoj Zizek-en burutu zuen emanaldiaren sarrera aurkeztu zenean aipatu zen, halaber, bere hitzaldiaren muina Hegel eta ezkontzari buruz izango zela – bidenabar Mozzart-en Così fan tutte operaz, Rousseau-ren Julia edo Heloisa Berria eleberriaz eta bikote komunistaz ere hitzegingo zuela aurreratuz. Hona hemen, hasteko, Hegelek ezkontzaz zer dion. Hasieran astuntxoa-edo iruditzen bazaizue ez amore eman, arren, eta jarraitu irakurtzen, irakurri ahala Hegelen pentsamenduaren muina gai honetaz ulergarri(egi)a bilakatzen da-eta.

 

M Hardt – Maitasuna kontzeptu politiko gisa (II)

Maitasuna kontzeptu politiko gisa hondatzen den lehen modua da identitarearen nozioarekin gertuegi lotuta agertzen denean, berdinaren maitasuna alegia. Honen parean, maitasunak bere funtzio politikoa gordetzeko bestetasunari irekia agertu behar da, gertutasunetik haratago doan giza-kontzeptu bezala funtzionatu behar du maitasunak.